‫صبر کن.
‫حالا.
‫میچان.
‫کجا غیبش زد؟
‫باید...
‫بیشتر از اون املت می‌خوردم.
‫می‌خوای...
‫بدیش به من؟
CWThierry | Loca AnimeList Translation Team
‫مطمئنی، دالی؟
‫آره.
‫توی اتاق زیرشیروانی مخفی،
‫ماکتی از روستای اوریگون پیدا کردیم.
‫ایچیجوها اهالی روستا رو زیر نظر دارن.
‫از جمله ما.
‫میگی.
‫اینجا موندن خیلی خطرناکه.
‫باید برگردیم پایگاه و ‫استراتژی‌مون رو تغییر بدیم.
‫دالی.
‫لطفاً از اینجا به بعدش رو بسپر به من.
‫نمی‌شه، میگی.
‫ما دوتا یکی هستیم.
‫تنها راهِ پیدا کردن قاتل مامان
‫اینه که دوتایی ته‌وتوی این خانواده رو دربیاریم.
‫من الان،
‫می‌تونم کاری کنم که ‫پته‌شون رو برام روی آب بریزن.
‫چطوری؟
‫نمی‌تونم بگم.
‫نازی نازی.
‫مامانی.
‫من فقط یه نی‌نی کوچولوئم، ‫از هیچی سر درنمیارم.
‫لطفاً هرچی درمورد این خونه هست بهم بگو.
‫بهم بگو.
‫راجع‌به همه بهم بگو.
‫بذار این رو بهت بگم.
‫یه نی‌نی کوچولو
‫این‌طوری حرف نمی‌زنه.
‫این‌طوری درواقع انگار زیادی توی نقشت فرو رفتی.
‫ای تف به این شانس.
‫می‌خواستم یه نی‌نی کوچولوی تمام‌عیار شم،
‫و کاری کنم اون زن شل کنه،
‫و پته‌ش رو بریزه روی آب.
‫ولی زیادی توی نقشم فرو رفتم؟
‫یا به عبارتی، ‫هنوز یه نی‌نی تمام‌عیار نیستم.
‫حالا که این‌طور شد.
‫ایفای نقش واقعی رو بهش نشون می‌دم.
‫من سلطان تقلیدم!
‫نمی‌تونی اون رو بخوری.
‫باید این‌طوری روی هم بچینیشون.
‫متوجه شدی؟
‫ایول بابا، دست‌مریزاد دارم.
‫بیشتر
‫مطلقاً بی‌نقص می‌شم.
‫مرزهای نی‌نی تمام‌عیار بودن رو جابه‌جا می‌کنم.
‫آدم‌ها با کارهاشون احساسات واقعی‌شون رو بروز می‌دن.
‫وقتی دروغ می‌گی و ‫سعی می‌کنی از مهلکه در بری،
‫حرکات بدنت ناآرام می‌شه...
‫بدنت از صورت به پایین
‫تابلوترت می‌کنه...
‫عجب؟
‫میگی که همیشه صورتش تابلو می‌کنه.
‫اون صدای عجیب دیگه چی بود؟
‫الان هیچکس نباید خونه باشه
‫غیر از میگی و مادر خانواده.
‫نکنه جون میگی در خطره؟
‫میگی؟
‫حالش خوبه؟
‫بیا عزیزم، تاتی تاتی کن.
‫ولش کن.
‫همینه.
‫اشکال نداره، می‌تونی وایسی.
‫خـــب، برو که رفتیم.
‫خوبه.
‫بیا، تاتی تاتی کن.
‫فقط یه‌کوچولو دیگه...
‫یه‌کوچول موچولوی دیگه...
‫میگی... حتماً شوخیت گرفته...
‫مــامــا!
‫دا... لی...؟
‫چی شده؟
‫باید انجامش بدی، میگی.
‫توی نقشت فرو برو!
‫خوبه، همین‌طور پیش برو.
‫گوش کن، دالی.
‫می‌تونی یه دل سیر بخندی.
‫این
‫ایفای نقشِ...
‫ایستادی!
‫...استادانه‌ی منه!
‫ای وای!
‫طفلکی.
‫سرت از بس سنگینه ‫تعادلت رو از دست دادی، نه؟
‫حتی با اینکه درد داره، گریه نمی‌کنی. ‫چه گل‌پسری.
‫تو عضو واقعی خانواده‌ی ایچیجوئی.
‫باریکلا،‌ میگی.
‫یواشکی خودت رو توی خانواده‌ی ایچیجو چپوندی.
‫بالأخره می‌تونیم بریم مرحله‌ی بعدی.
‫دوتایی پته‌شون رو می‌ریزیم روی آب.
‫از امروز، هیتوری با ما سر یه میز شام می‌خوره.
‫چند سالته؟
‫پنج‌سالمه.
‫آخ‌جون، یه داداش کوچولو.
‫ایجی و کارن، داداش کوچولوتون رو خوب تربیت کنید، باشه؟
‫چشم، مامان.
‫چشـــم.
‫خب دیگه، بیاید شام خانوادگی‌مون رو شروع کنیم.
‫چشـــم!
‫چشـــم.
‫و حالا،‌ شروع آزمایش.
‫مامانی،
‫قاشق‌ها چرا گردن؟
‫برای اینکه بتونی با سوپ پرشون کنی.
‫چرا ظرف‌های همه مثل همدیگه‌اس؟
‫تو فاز «چرا»ش ـه.
‫اگه باحوصله به سؤالاتش جواب بدین، ‫کنجکاوی فکری‌ش رشد می‌کنه.
‫فکر نمی‌کنی این‌طوری قشنگ‌تره؟
‫هوم.
‫چرا فقط موی من رنگش فرق داره؟
‫چرا؟ چرا با مال بقیه‌ی اعضای خانواده فرق داره؟
‫سؤال خوبیه، چون...
‫به‌خاطر بلوغ ثانویه؟
‫هان؟
‫وقتی ده‌ سالت شد، ‫موهات تغییر می‌کنه.
‫جدی؟
‫بله، جدی.
‫پوف.
‫همچین دروغ کوچیکی هیچ عکس‌العملی به‌دنبال نداره...
‫هی،‌ داداش ایجی،
‫تو که بزرگ‌ترین بچه‌ی خانواده‌ای، پس ‫چرا معنی اسمت «یک» نیست و «دو»ـه؟
‫سؤال خوبی بود، میگی.
‫چرا؟
‫چون می‌خواستم همیشه ‫دنبال دستیابی به عدد یک باشه،
‫واسه‌ش اسمی گذاشتم ‫که براش یادآور این باشه.
‫من به معنی پنهان اسمم افتخار می‌کنم.
‫تکون خورد.
‫که یعنی درواقع آرزو داشت معنی اسمش یک باشه؟
‫اگه زیاد آب بخوری، امشب جات رو خیس می‌کنی.
‫نمی‌کنم!
‫داداشی، تو هم بعضی‌وقتا جات رو خیس می‌کنی؟
‫من سیزده‌سالمه.
‫البته که نمی‌کنم.
‫عـــه، راست می‌گی؟
‫راست می‌گه، آبجی؟
‫اون داداش فوق‌العاده‌ی منه.
‫معلومه که نمی‌کنه.
‫راست می‌گه، مامانی؟
‫بله.
‫ملافه‌های ایجی همیشه
‫به سفیدی یه زمین پوشیده از برفن.
‫من تابه‌حال حتی یه‌بارم جام رو خیس نکردم.
‫این... این...
‫دارن احساسات واقعی‌شون رو نشون می‌دن!
‫کجاش خنده‌داره؟
‫یه بچه‌ی پنج‌ساله واقعاً این‌طوری لبخند می‌زنه؟
‫یا سونویاما هیتوری یه‌جایی اون تو مخفی شده؟
‫اوضاع خیطه.
‫قیافه‌ی میگی همیشه لوش می‌ده.
‫داداشی دیوونه.
‫مسابقه‌ی زل زدن داریم؟
‫ایجی... این بچه...
‫یه پنج‌ساله‌ی تمام‌عیاره.
‫برنامه‌ی تربیتی همین‌جا به پایان می‌رسه.
‫فردا دیگه می‌تونی برگردی خونه.
‫ها؟
‫من از قبل به آقا و خانم سونویاما خبر دادم.
‫صبح اول وقت میان دنبالت.
‫دیروقته، پس امشب اینجا بمون.
‫اینجا رو خونه خودت بدون،
‫و از مهمان‌نوازی محله ما لذت ببر.
‫میگی.
‫دالی.
‫تمومه.
‫لعنتی.
‫ما تازه تونستیم راهی پیدا کنیم که ‫پته‌شون رو روی آب بریزن.
‫میگی؟
‫گوش می‌کنی میگی؟
‫هوی، میگی!
‫آفرین به شما، میگی و دالی عزیزم
‫فکر می‌کنی اگه امکان داشت،
‫ مامان الان چی اینجا می‌نوشت؟
‫سربه‌هوا‌های نادون فس‌فسوی کوچولو؟
‫نه، اینو نمی‌نوشت.
‫ها؟ دالی؟
‫دالی؟
‫اون می‌نوشت...
‫«تسلیم نشید.»
‫دالی...
‫امشب باید بتونیم یه‌کاری انجام بدیم.
‫اهوم.
‫بیا چیزهایی که می‌دونیم رو مرور کنیم.
‫باشه.
‫مادر ما خدمتکار خونه‌ی اون بود.
‫یه ماکت از روستای اوریگون تو اتاق زیرشیروونی‌ـه،
‫که برای زیر نظر گرفتن همه استفاده می‌شه.
‫مامانه هر وقت که باباهه این اطراف نیست،
‫برنامه تربیتی اجرا می‌کنه.
‫ایجی گهگاهی جاش رو خیس می‌کنه.
‫همین.
‫قاتل ایجی‌ـه.
‫شب‌ ادراری نمی‌تونه عامل تعیین‌کننده باشه.
‫مشخصاً مامانه از همه مشکوک‌تره.
‫باباهه‌ام همون‌قدر مشکوک می‌زنه.
‫ما هنوز هیچ مدرک قطعی‌ای نداریم.
‫مامان، مامان.
‫‫همم؟
‫مامان یا بابا؛
‫مجرم واقعی کدوم‌شونه؟
‫می‌دونی که اون تخته احضار ارواح نیست.
‫همم؟
‫خودشه.
‫اوه؟
‫در کِی باز شد؟
‫ها؟
‫چطوری می‌خوای فرار کنی؟
‫درست مثل کاغذ لیتموس،
‫کاغذ تورنسل یا لیتموس، کاغذی که نسبت به ‫باز یا اسیدی بودن مواد تغییر رنگ می‌دهد.
‫واکنشی که نشون می‌دی رنگ واقعی‌ت رو آشکار می‌کنه.
‫بیا تحقیقاتی به‌معنای واقعی عجیب رو شروع کنیم.
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود،
‫متوری.
‫این‌همه وقت کجا بودی؟
‫همه‌جا رو دنبالت گشتم.
‫متوری، تو آسیب دیدی؟
‫متوری.
‫متوری!
‫اسم مامان متوری‌ـه...
‫میگی. این یعنی باباهه بی‌گناهه.
‫اگه اون قاتل بود،
‫فکر می‌کرد روح دیده.
‫ولی عوض ترسیدن، اون بغلت کرد.
‫به‌نظر میاد مادرمون،
‫معشوقه‌اش بوده.
‫معشوقه‌اش؟
‫این یعنی...
‫اون مرد پدر ماست؟!
‫هیس! الان این‌جوری گیج نزن!
‫اگه باباهه بی‌گناه باشه،
‫با روش حذف گزینه، قاتل...
‫متوری.
‫خودتی؟
‫بالأخره اومدی بدزدیش.
‫فرار کرد.
‫شنیدیش؟
‫اون جیغ گوش‌خراش...
‫آره.
‫اون واکنش به دیدن یه انسان نبود.
‫شکی نیست که
‫قاتل...
‫فرار کن!
‫هی دالی.
‫می‌شه یه روح رو با قیچی کشت؟
‫نه... اون آماده شکار یه انسانه.
‫این یعنی مامانه هم بی‌گناهه؟!
‫هیس!
‫ریکو، چیکار داری می‌کنی؟
‫آه، عزیزم.
‫تو متوری رو دیدی؟
‫قیچی رو بذار زمین.
‫چرا؟
‫فقط بذارش.
‫به خودت بیا ریکو.
‫متوری اینجا نیست.
‫مطمئنی تو مخفیش نکردی؟
‫فقط قیچی رو بذار کنار.
‫بده‌ش به من، باشه؟
‫متوری!
‫هی داداش، به‌نظرت داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫دزد اومده؟
‫می‌رم یه نگاهی بندازم.
‫نه، نمی‌تونی بری.
‫مامان گفت به‌هیچ‌وجه درو باز نکنید.
‫اگه یه اتفاقی برای مامان بیوفته چیکار می‌کنی؟
‫عجله کن میگی. باید برگردیم.
‫ولی...
‫جونور.
‫ایجی؟ گندش بزنن.
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫این آخرشه؟
‫یه... روح...
‫چی؟
‫امکان نداره.
‫چطور ممکنه ایجی
‫گناهکار باشه؟
‫داداش؟
‫داداش، چی شده؟
‫خوش برگشتی، هیتوری-کون.
‫برگشتم خونه،
‫بابا، مامان.
‫ما خیلی منتظر این روز بودیم.
‫می‌دونی مامانت
‫انقدر درمونده بود که می‌خواست دزدکی بیاد تو اون خونه.
‫عه، نخیرم.
‫مگه خودت نبودی که شب به شب در مورد ‫نینجاها کتاب می‌خوندی؟
‫منم همینطور.
‫همم؟
‫منم دنبال فرصتی بودم که از بالای خونه‌شون برم تو.
‫انگار رازهای خانواده ایچیجو برگشتن سر جای اولشون...
‫هیتوری-کون.
‫هرگز در مورد چیز‌هایی که روی شونه‌هات ‫سنگینی می‌کنن، سکوت نکن.
‫درسته هیتوری-کون.
‫غذایی که تقسیمش می‌کنیم هم بهترین غذاست، مگه نه؟
‫باید تمام احساسات‌مون رو هم باهم درمیون بذاریم.
‫چون ما یه خانواده‌ایم.
‫شادی، اندوه و درد.
‫و همین‌طور محبت.
‫محبت...
‫دالی.
‫هیتوری-کون.
‫یه دفعه‌ای سردم شد.
‫آه، نه!
‫عه؟
‫حتماً تو خونه‌ی ایچیجو‌ها خیلی دلواپس بودی ‫که این‌جوری از کت‌وکول افتادی.
‫یکم پای گیلاس بخوری حالت بهتر می‌شه.
‫بفرما، بگو «آآآ».
‫رسماً مجبورم کرد...
‫وقتمو با بازی کردن نقش خانواده شاد هدر بدم.
‫این تظاهر غیرضروری...
‫می‌دونستی که گیلاس
‫خاصیت ضد پیری داره؟
‫بهش می‌گن پلی‌فنول.
‫عه‌وا، ایجی.
‫یادت رفت بخوری.
‫غذام باب میلت نیست؟
‫این‌طور نیست.