‫قانون اول: همیشه حرف مادر و پدرت رو گوش کن.
‫قانون دوم: به هیچکس درباره خانواده‌ات چیزی نگو.
‫قانون سوم: بدون اجازه بیرون نرو.
‫قانون چهارم: همیشه طبیعی رفتار کن.
‫قانون پنجم: وقتی مادر و پدرت رسیدن خونه، بهشون سلام کن.
‫قانون ششم: دوستات رو به خونه نیار.
‫قانون هفتم: حداقل در روز دو ساعت باید درس بخونی.
‫قانون هشتم: حموم کردنت نباید بیشتر از 15 دقیقه باشه.
‫بله؟
‫ها؟
‫کوکی؟
‫اوه، رئیس شورای دانش آموزی.
‫چرا بهم زنگ زدی؟
‫و اصلاً شماره‌امو از کجا اوردی؟
‫ها؟ اونو-کون داده؟
‫که اینطور؟
‫اما به من ربطی نداره.
‫ببین، اشتباه فهمیدی!
‫نه، من...
‫ای بابا...
‫الان کجاست؟
‫خیلی خب.
‫یکم دیگه برمی‌گردم، کوتا.
‫Translator: NiMo-MDL
‫اوه، اومدی.
‫حال اونو بده.
‫از چشماش خون اومد، بعدش غش کرد.
‫به هوش نیومده، اما میگن که حالش خوبه.
‫چرا بهم زنگ زدی؟
‫«چرا؟» مگه طرف اون نیستی؟
‫فکر کردم نگرانشی.
‫مثل اینکه خیـــلــــی زیاد اشتباه فکر کردی.
‫اما،‌بنظرم خیلی خوبه.
‫میخوای چی کار کنی؟
‫چی کار کنم؟
‫فکر کردم الان موقعیت خوبیه که اونو-کون رو بکشم.
‫ها؟! چرا میخوای همچین کاری کنی؟!
‫چون اون دیگه کاری از دستش بر نمیاد، نه؟
‫کم پیش میاد شانس اینو داشته باشیم تا بکشیمش.
‫و منم فکر کردم که الان بهترین موقع‌ست.
‫چیز عجیبیه؟
‫ها؟! داری چی میگی؟!
‫اونو-کون بهت راجع به این مبارزه‌ها گفته، نه؟
‫اگه خدا بشی، آرزوت برآورده میشه.
‫تنها یکی از ما می‌تونه خدا بشه.
‫به این معنی نیست که باید همدیگه رو بکشیم؟
‫من با اونو-کون متحد شدم، اما هیچوقت نگفتم که نمی‌کشمش.
‫اگه بتونم راحت بکشمش، الان بهترین موقع‌ست.
‫و اگه بخوای جلوی منو بگیری،
‫میتونیم همین کارو باهمدیگه انجام بدیم.
‫تو...
‫میدونستم که آدم دورویی هستی.
‫جوجه گوشت گندیده.
‫دوباره هوس ریز ریز شدن کردی؟
‫ظاهر شد.
‫تموم این مدت اینجا بودم.
‫واقعاً، تو چی هستی؟
‫داری راجع به یه بازی خوب حرف میزنی، اما ‫تو چیزی جز یه افزونه قدرت برای اونو-کون نیستی.
‫یه درپیت مثل تو چی کار می‌تونه کنه؟
‫درپیت، با کی بودی؟
‫این تویی که خیال برت داشته، ‫پس اومدم بهت یه چی بگم.
‫اگه حس کنم که لذت دارم میبرم، با اون تیکه ‫گوشت گندیده‌ات هر کاری که بتونم می‌کنم.
‫بلف میزنی.
‫اوه، جدی؟
‫پس بذار یه امتحانی کنم!
‫و چطوره خرد و تیکه تیکه ‫شدن ساده رو امتحان کنیم؟
‫تو رو به یه تیکه‌های گوشتی تبدیل ‫می‌کنم که نشه نگاهش کرد، هیچکس‌ــ
‫بسه!
‫بس کن!
‫آخ!
‫داری چی کار می‌کنی؟!
‫لازم نکرده اونایی که طرف ما هستن رو اذیت کنی!
‫چی داری میگی؟!
‫اون خودش بود که اول داستان قتل رو پیش کشید!
‫شامل تو هم میشه!
‫اگه انقدر میترسی که بزنی زیر گریه،‌ پس ‫لازم نکرده دست به کارای عجیب و غریب بزنی!
‫ها؟! گریه نمی‌کنم!
‫معلومه.
‫چه مرگشه؟
‫حکم یه حشره رو داره که میخواست خودنمایی کنه!
‫اما خوشحالم که متوجه نشد که داشتم بلوف میزدم.
‫بلوف؟ نمی‌تونی از قدرتت استفاده کنی؟
‫معلومه که نه.
‫من فقط اینجام تا به گورو کمک کنم تا از قدرتش استفاده کنه.
‫هیچوقت نمی‌تونم با‌ــ
‫به کسی چیزی نگیا!
‫اگه بگی، پشیمون میشی!
‫نمیگم.
‫بهتره نگی.
‫اما بازم...
‫اون حالش خوبه؟
‫خوب که نیست.
‫در ازادی دست کاری کردن واقعیت
‫بدبختی هستش که مستقیماً براش اتفاق میوفته.
‫اتفاقی که اینبار افتاده احتمالاً تموم ‫اون بدبختی‌هایی هستش که بهش وارد شده.
‫بهای قدرتش اینه؟
‫از موقع مبارزه با آکیتسو، گورو ‫گفت که دیگه بهاش مهم نیست.
‫منظورت چیه؟
‫وقتی بهایی رو با بدبختی می‌پردازه، ‫برابر با قدرتیه که ازش استفاده می‌کنه،
‫حتی منم نمی‌دونم چی در انتظارشه.
‫اما این امکان رو داره که در نهایت باعث مرگش شه.
‫لعنتی!
‫ببین دوباره چی تحویل دشمن دادم!
‫چه مرگم شده؟ چرا همچین می‌کنم...
‫نمیگم که بهم اعتماد داشته باش، ‫اما به اونو مدیونم.
‫بهش خیانت نمی‌کنم.
‫همچنین، شاید چیزای زیادی رو دوشته.
‫اما وقتی اتفاقای بیشتری میوفته که دیگه نمی‌تونی تحملش کنی،
‫می‌تونی همیشه از یکی کمک بخوایی.
‫کی از تو کمک خواست؟!
‫گوش کن، تنها متحد اون منم.
‫یک روزی،‌ نوبت تو میشه که شکستت بدیم!
‫اما از نظر ظاهری، نیاز نیست نگرانتت باشم.
‫اما بنظر میاد با اون مشکلاتی داریم.
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫چرا باید درای ورودی قفل شده باشن؟!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫سوال خوبیه، واقعاً دارم چی کار می‌کنم!
‫تو کی هستی؟!
‫ببخشید که ترسوندمت.
‫نیاز نیست به من مشکوک باشی.
‫فقط یه دانشمند دیوونه‌ام که داشتم از اینجا رد میشدم.
‫ها؟
‫و این موقع اینجا چی کار می‌کنی؟
‫نکنه یه جاسوسی که اومدی ‫تکنولوژی بیمارستان اینجا رو بدزدی!
‫نمیذارم همچین اتفاقی بیوفته!
‫چی کار داری میکنی!
‫دلایل خودمو دارم، و فقط داشتم راه خروج رو پیدا می‌کردم.
‫که اینطور.
‫اکثر درها تو این ساعت قفل شدن.
‫اوه، مگه در ویزیت اضطراری باز نیست؟
‫اول، از اون طرف میری پایین...
‫اینطوری نمی‌تونم برم.
‫چرا؟
‫کاری به دلیلش نداشته باش!
‫خودم یه راه خروج دیگه پیدا می‌کنم.
‫میبینمت، خانم دانشمند دیوونه.
‫اما نباید زیاد اینجا پرسه بزنی.
‫دیر وقته، بیمارستان هم هست، زیاد امن نیست.
‫به تو ربطی نداره!
‫اما...
‫در این رابطه،
‫این تویی که صد در صد مشکوک میزنه چون ‫برای وقت گذرونی بیمارستان رو انتخاب کردی.
‫گمونم... دنبال یکم ام؟
‫الان؟ دنبالت رفیقت می‌گردی که موقع خواب راه میره؟
‫خب، همچین چیزی.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط از همون راهی که اومدی برو بیرون.
‫خفه شو دیگه!
‫ها؟
‫دیدی؟ بهت گفتم.
‫قانون اول: همیشه حرف مادر و پدرت رو گوش کن.
‫قانون دوم: به هیچکس درباره خانواده‌ات چیزی نگو.
‫قانون سوم: بدون اجازه بیرون نرو.
‫قانون چهارم: همیشه طبیعی رفتار کن.
‫قانون پنجم: وقتی مادر و پدرت رسیدن‌ـــ
‫این چیه؟
‫تو کی هستی؟
‫این رویا نیست؟
‫هونوکا؟
‫کوتا!
‫چرا قفله؟!
‫بازش نکن!
‫چرا این قفل باز نمیشه؟ چرا؟!
‫کوتا قوانین مامان و بابا رو زیر پا گذاشت.
‫بخاطر همین اونجا حبسش کردن.
‫تا مامان و بابا اجازه ندادن، نمی‌تونی بیاریش بیرون.
‫چرت نگو!
‫تو...
‫برادر کوچیکمو نجات ندادم، پس اون...
‫کوتا...
‫چرا تو...
‫هر روز خدا تو اون اتاق باشی، بدون آب و غذایی!
‫هیچکسی اینطوری زنده بیرون نمیاد!
‫کوتا قراره بمیره؟
‫هونوکا، داری گریه می‌کنی؟
‫کوتا...
‫من خوبم.
‫میتونم تحملش کنم، پس گریه نکن.
‫ببخشید، ببخشید، کاملاً خوبم.
‫پس بذار بیارمت بیرون.
‫کوتا!
‫دستم به قفل‌ها نمیرسه!
‫حتی اگه دستمو دراز کنم،‌ باز بهش نمیرسه.
‫بخاطر همین نمی‌تونم نجاتش بدم!
‫چیزی نیست.
‫دیگه نیاز نیست دستتو دراز کنی.
‫خودم از پس همه چی بر میام.
‫کوتا؟
‫برگشتیم.
‫هونوکا، قوانین چی بود؟
‫بیا بهمون سلام کن.
‫بسه!
‫چرا هنوز زنده‌این؟
‫هی، از حالا به بعد چی کار کنم؟
‫خب، اول، چشمات رو ببند، و گوشات رو بگیر.
‫و سعی کنید شما دوتا زندگی خوبی داشته باشید.
‫تا حالا درباره جهان موازی چیزی شنیدی؟
‫یا درباره پیوستارهای فضا-زمان متناوب.
‫یا ابعاد دیگه.
‫ایده‌ایی هست که دنیا‌های مشابهی با احتمالات متفاوتی وجود داره.
‫راستشو بگم، فکر می‌کنم خیلی عجیبه که نمیشه باورش کرد.
‫اما، وقتی که یکیش رو از نزدیک ببینی،
‫حسش مثل قدرت واقعی خدا می‌تونه باشه.
‫تو پس یه کاندید بودی، ها؟
‫آره.
‫خب؟ دنبال اون میگشتی؟
‫درسته.
‫خوب شد که پیداش کردم.
‫امروز یهو کلی کاندید ظاهر شد، گمونم شاید تعجب کرده؟
‫بنظر میاد کلی فرصت گیرش اومده.
‫تو هم تو بدجایی قدم گذاشتی.
‫یعنی، چیزی که منو اونجا بلعید قدرت اون بود.
‫به لطفش، حالا دوبار والدینم رو کشتم.
‫اوه.
‫این زندگی اساسی هستش که تو داری.
‫اما آخرش، فقط یه دنیای موازی بود.
‫هیچ ربطی به دنیای واقعی نداره، پس فراموشش کن.
‫برعکس.
‫همرو به خاطر اوردم، و پشت سرشون گذاشتم.
‫اما مطمئنم که حداقل کوتا رو پس میگیرم.
‫زنده‌اش می‌کنم!
‫و بعدش، با خوشحالی زندگی می‌کنیم!
‫پس یعنی نمیخوای عقب نشینی کنی.
‫پس بیا وظیفه‌مون رو به عنوان کندید خدا رو انجام بدیم.
‫ماسک آنتروپی.
‫که اینطور...
‫تو ماسک گاز بودی، ها؟
‫جا خوردی ، نه؟
‫بیشتر بخاطر نداشتن سلیقه خوبت جا خوردم.
‫چند روز پیش،
‫تو هر کاری از دستت بر میومد انجام دادی ‫تا با اون چاقوی آشپزخونه جلوی شعله‌های منو بگیری.
‫اما بیا ببینیم از پس این چطور بر میایی!
‫شرط می‌بندم حسابی غافلگیر شدی، نه؟
‫نظرت با بعدی چیه؟
‫انسان از عناصر کربن،
‫اکسیژن و هیدروژن درست شده.
‫به عبارتی...
‫اونا بسیار قابل اشتغال هستن.
‫زیاد طرفدار مرگ دردناک نیستم.
‫خیلی عذاب آوره، اما حس می‌کنم ‫مغزت ظرف 10 ثانیه دیگه آب شه.
‫پس تا اون موقع تحمل کن!
‫نمیخوام بمیرم!
‫نمیخوام! نمیخوام! نمیخوام! نمیخوام!
‫هنوز خوشحال بودن رو تجربه نکردم!
‫هنوز خوشحال نبودم!
‫هنوز...
‫من خوبم.
‫می‌تونم از پسش بر بیام.
‫کوتا...
‫فکر می‌کنم که دلت میخواست خودتو بکشی.
‫میفهمم، میفهمم.
‫حدس میزنم، ام، باید تسلیت بگم؟
‫خب، میدونی اینطوریاست.
‫این حرف علمی نیستی،
‫اما مطمئنم که تو زندگی ‫بعدی وضعیت بهتری داری.
‫بالاخره فهمیدم.
‫تنها کاری که باید می‌کردم این بود ‫که از گوشت خودم استفاده کنم.
‫ترمیم شدی...
‫لعنتی چطور ممکنه؟!
‫ها؟ چرا؟!
‫تسلیم شو.
‫ها؟
‫وگرنه می‌کشمت، بعدش اونو می‌کشم.
‫نمیخوای نه؟
‫پس تسلیم شو، و بعد این با من همکاری کن.
‫قسم بخور.
‫می‌کشیش؟
‫فقط قسم بخور!
‫خیلی خب.
‫قسم میخورم.
‫چرا منو نکشتی؟
‫یه حسی جلوی منو گرفت.
‫اونو گورو منو هم تو آزمایشگاه نکشت.
‫شماها دارید چی کار می‌کنید؟!
‫الان که اشاره کردی، چرا نکشتت؟
‫برای تسلیم شدن خیلی زوده.
‫یا حتی برای تبانی کردن.
‫واقعاً خیلی ناامید کننده‌ست.
‫داداش؟
‫بیرونیم؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫فقط دارم از نسیم شبونه لذت میبرم.
‫بیا برگردیم.