‫در نهایت، این اولین پرتاب موفقیت‌آمیز ‫ماهواره کاملا خصوصی در ژاپن است!
‫3 سال پیش، با با این موفقیت...
‫موشک‌ها واقعاً باحالن!
‫یک روزی، همچین موشکی میسازم!
‫اونه-چان...
‫دوباره رفت تو دنیای هپروت.
‫آکئوچی-سان، تاکاراگی-سان، و من...
‫میریم فضا!
‫خیلی خب، شماره 5!
‫بریم!
‫سه! دو! یک!
‫برو!
‫شماره اول، مسافت پرواز نامشخص بود.
‫شماره دو، 61 متر.
‫شماره سه، 24 متر.
‫شماره چهارم، 76 متر!
‫شماره پنجم، 82 متر!
‫
‫دارن هی بیشتر و بیشتر دور میشن!
‫عالیه!
‫نکتۀ اصلیش تو وزن موشک و ‫همچنین مقدار آب و هوا هستش.
‫اگه ادامه بدیم...
‫شاید با شماره 100 بتونیم بریم فضا!
‫
‫می‌تونیم با صدتا موشک بطری بسازیم،
‫اما هیچ راهی وجود نداره که هیچ کدوم به فضا برسن.
‫سوال اصلی اینکه حالا چی؟
‫اما...
‫درسته که تازه دارم درباره موشک‌ها ‫یاد می‌گیرم، اما فقط مطالعه کافی نیست!
‫از اعترافش متنفرم، اما وسایل مورد نیازمون کمه.
‫توانایی، دانش...
‫در واقع، میشه گفت...
‫چیزی که ما نیاز داریم یه مکانیک حرفیه‌ایه.
‫یه مکانیک؟
‫موشک سرنشین دار یه وسیله خیلی بزرگیه.
‫اگه یکی داشته باشیم که دانشش رو داشته باشه، خیلی خوب میشه.
‫یو-چان، مگه با سفینه فضایی نیومدی رو زمین؟
‫ساز و کار همچین وسایل‌هارو می‌دونی؟
‫اصلاً با چی اومدم اینجا؟
‫حتی اگه فرض کنیم سفینه فضایی من ‫شبیه به موشک‌های زمینی بود...
‫شرط می‌بندم خراب شده چون چیز زیادی راجع بهش نمیدونستم!
‫درسته.
‫وسایل؟
‫شاید اون درباره موشک‌ها هم می‌دونه...
‫نه، اما اون...
‫اومیکا-چان؟
‫کسی رو در نظر داشتی؟
‫ها؟ کیه؟
‫ام، خب...
‫یو-چان!
‫حالا بهترین فرصت برای پیشونی پاتی هستش!
‫تا-تاکاراگی-سان؟
‫اومیکا!
‫هوم!
‫قیافه اونو توی چیزی که تو ذهنش بود رو کشیدم!
‫به این میگن هنر!
‫که اینطور! این ماتاتاکی-چان هستش!
‫ماتاتاکی؟
‫رایمون ماتاتاکی-چان، یکی از بچه‌های کلاس.
‫همچین اسمی رو یادم نمیاد.
‫خب، یکبار اونو دیدم.
‫یکبار؟!
‫رایمون-سان...
‫از موقع ورود به دبیرستان... ‫یکبار هم تو کلاس شرکت نکرده.
‫همینطوره.
‫بارها به دم خونه‌اش رفتم و تکالیف مدرسه رو بهش دادم،
‫اما اون بیشتر مواقع خونه نیست.
‫اومیکا-چان.
‫میخوای یه سر بریم دم خونه ماتاتاکی-چان؟
‫چی؟!
‫بیا باهم دیگه بریم!
‫چی؟!
‫موپیپی...
‫دل تو دلم نیست که برم خونه یکی از دوستام!
‫حتی یکبار هم اونو ندیده؛ اما ‫آکئوچی-سان اونو به عنوان دوستش میدونه.
‫نباید تعجب می‌کردم!
‫واقعاً اومدیم.
‫امیدوارم ماتاتاکی-چان امروز خونه باشه.
‫اومیکا، استرس گرفتی؟
‫مـ-مـ-مـ-من خوبم...
‫پس زنگ درو بزنم؟
‫بـ-بـ-بـ-بزن!
‫خب، پس صبر می‌کنیم تا تو آروم‌تر شی.
‫چـــی؟!
‫اوه؟
‫لعنت بهت پیری، ‫باز جعبه ابزار منو دزدیدی؟!
‫تو که خودت داری، پس از مال من استفاده نکن!
‫سلام عزیزم، ماتاتاکی-چان!
‫چه خبر!
‫خوشحالم که باز دیدمت!
‫هی! خودتو به زور نپیچون داخل!
‫اومدم تا دوباره تکالیف کلاس رو بدم بهت.
‫برو پی کارت!
‫همچنین، از خونه من برو بیرون!
‫پس تو ماتاتاکی هستی؟
‫پ.ن: واقعاً نفهمیدم چی گفت :/
‫په... چی؟
‫سلام!
‫من آکئوچی یو، یه فضایی هستم!
‫ا-ا-ام... ام، مـ-مـ-مـ-من...
‫موورو! موورو!
‫اینجا فقط منم که سالمم؟
‫امروز اومدیم اینجا به این امید که شاید بتونیم باهات حرف بزنیم!
‫کارگاه من بدرد خاله زنک بازی شماها نمی‌خوره!
‫پشمام! این ابزار‌ها رو ببین!
‫یه ابزار فوق العاده!
‫دستت رو بکش!
‫همیشه سرت تو کار خودت باشه!
‫اگه کاری ندارید، پس برید!
‫پس یعنی می‌تونیم باهات حرف بزنیم؟
‫نه! کار دارین یا نه، فقط برید!
‫خیلی خب! اول این تکالیف‌ها رو بگیر!
‫گوش کن.
‫خدایا...
‫میگیرم، پس دیگه نیا.
‫بازم هست؟
‫کاری به اون عروسک بد قواره ندارم،
‫اما تو چی؟
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫میترسم.
‫میترسم... اما چیزی نیست.
‫برای الان، هم آکئوچی-سان و تاکاراگی-سان با منن.
‫منِ قدیمی هیچوقت نمی‌تونست اینجا ‫وایسه و با رایمون-سان حرف بزنه.
‫اما من فرق کردم.
‫میتونم! می‌تونم حرف بزنم!
‫ا-ا-ا-ام...
‫ما-ما-ما داریم یه... مو-مو-موشک درست می‌کنیم...
‫موشک؟
‫یه مو-مو-موشک...
‫چی؟ بلندتر حرف بزن.
‫میدونم که می‌تونم... انجامش بدم...
‫میخواییم یه موشک درست کنیم تا بریم فضا!
‫کارت تو چیزای مکانیکی خوبه، ها؟
‫بخاطر همین ازت کمک می‌خواییم!
‫آکئوچی-سان...
‫من داشتم با اونی که موهاش بهم ریخته‌ست حرف می زدم.
‫چرا میخوای بری فضا؟
‫ماتاتاکی-چان، صبر کن...
‫خودت زبون داری که حرف بزنی، مگه نه؟
‫مثل اینکه آدم خجالت‌زده‌ایی هستی، نه؟
‫من وقتمو صرف چیزایی که بهشون اهمیت میدم، می‌کنم.
‫و به تو و موشک مسخره‌ات اهمیتی نمیدم.
‫اگه امیدوار بودی کسی بهت کمک کنه و باهات دوست شه،
‫برو یه جای دیگه رو بگرد.
‫ببخشید، اومیکا-چان.
‫مثل اینکه امروز حال خوشی نداشت.
‫نه... اشتباه می‌کنی.
‫رایمون-سان درست می‌گفت.
‫اشتباه فکر می‌کردم.
‫فقط چون که آکئوچی-سان و تاکاراگی-سان پیشم بودن،
‫خودمو متقاعد کرده بودم که بهتر شدم...
‫خوندن ذهن تو آسون‌تر از هرکس دیگه‌ایی بود که دیدم.
‫چی؟!
‫هنوز اینجایی، دختره بد قواره؟!
‫منو تنها بذار!
‫لازم نکرده بهم دوبار بگی که اینجا رو ترک کنم!
‫اما برمیگردم.
‫میبینمت، ماتاتاکی.
‫خوش اومدی، اونه-چان.
‫شام پاستا با سس گوشت داریم.
‫باشه.
‫رایمون ماتاتاکی.
‫سرگرمی من ساختن ربات‌هاست.
‫در حال حاضر، دارم تحقیق می‌کنم تا یه ربات بزرگ بسازم.
‫تنها چیزیه که بهش اهمیت میدم.
‫تو بهار سال دوم راهنمایی،
‫برای اولین بار با رایمون-سان تو یه کلاس بودم.
‫اون واقعاً... منحصر به فرده.
‫همونطوری که شایعات میگه.
‫اون دیگه چه عینک عجیبیه که میپوشه؟
‫الان بهمون بد نگاه کرد؟
‫خیلی ترسناکه!
‫شاید کمی ترسناک باشه...
‫به دیرگان اهمیتی نمیده و همیشه تنهاست،
‫کاملاً برعکس منه.
‫خیلی باحاله!
‫چطور می‌تونه انقدر با اعتماد به نفس خودشو معرفی کنه؟!
‫رایمون-سان بودی؟
‫اگه بهش نزدیک شم یعنی با من دوست میشه؟
‫ساکت شو بابا!
‫با من حرف نزن، بد ترکیب!
‫باید چیزای بهتری رو تصور کنم.
‫درسته.
‫مطمئنم گفتگوی من با اون اینطوریه:
‫به طور عادی بهش نزدیک میشم، و بعدش...
‫آره.
‫دفعه بعد، اگه جسارت به خرج بدم، میتونم این کارو کنم.
‫می‌تونم به رامون-سان نزدیک شم!
‫و بعدش... بعدش...
‫شاید دوستای همدیگه شیم.
‫به همدیگه کتابامون رو قرض میدیم...
‫ای خدا!
‫چند هفته بعد،
‫یه فرصت عالی پیدا کردم.
‫و باید شجاع باشم.
‫را-رایمون-سان...
‫اگه قراره بعدش حرفتو قورت بدی پس اسممو صدا نزن.
‫و بعدش،‌رایمون-سان برای مدتی دیگه کلاس نیومد.
‫را-رایمون-سان!
‫آ-آکئوچی-سان؟!
‫بوناوو، اومیکا.
‫ها؟ چی؟ ام...
‫این-این اتاق منه دیگه؟
‫ها؟
‫میدونی، من یه فضایی ام!
‫پس تله‌پورت کردن برام مثل آب خوردنه!
‫اونم بالای تختم؟!
‫ببخشید که ترسوندمت.
‫راستش، نگرانت بودم،
‫و نتونستم منتظر بمونم تا بیایی مدرسه.
‫دیروز کلی اتفاق افتاد...
‫اما بنظر میرسه تونستی یکم بخوابی! خوشحالم!
‫حالت چطوره؟ خوبی؟
‫چطوره برای شروع یه صبحونه مشتی بخوریم؟!
‫من... آره، خوبم، گمونم.
‫د-دیروز، حس می‌کردم باید برای همیشه روی تختم بمونم.
‫ا-اما، میدونی...
‫دیدن صورتت باعث میشه حالم بهتر شه.
‫باید قدرت فضاییت باشه.
‫مرسی.
‫آ-آکئوچی-سان؟
‫نور درونت خاموش شده...
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونه دوباره روشنش کنه.
‫چی؟
‫فکر نکنم بین تو و ماتاتاکی زیاد فاصله‌ایی باشه.
‫این احساساته که فاصله داره ‫چون به کلماتت وصل نیست.
‫وقتی صحبت از کلمات و تله‌پات میشه، مهم یه چیزه.
‫باید مطمئن بشی که احساسات تو ‫بلند و واضح به طرف مقابلت منتقل شه.
‫بدون نور، تو تاریکی رها میشی.
‫نمی‌تونی بگی که چه قدر از هم فاصله دارید.
‫اما...
‫اگه کلمات تو تبدیل به نور شن،
‫صدای ماتاتاکی، و خودش...
‫می‌تونی تموم اون چیزا رو از نزدیک احساس کنید.
‫کلمات... من؟
‫همینطوره.
‫آخه...
‫ما دوتا با احساسات روشنی بهم وصلیم،
‫و ببین چه قدر بهم نزدیکیم.
‫دیدی؟
‫صدای من به تو میرسه، مگه نه؟
‫آ-آکئوچی-سان...
‫الان یادم اومد.
‫کلماتی که قرار بود به رایمون-سان بگم.
‫خـ-حب، مطمئنم که قبلاً تو ذهنم تونستی بخونیش!
‫اره!
‫میخوام بهش بگم!
‫درست از نزدیک!
‫اره!
‫منم بخاطرت اونجام، اومیکا!
‫اگه درست کار نکرد، من ممکنه ‫که برات دردسر بیشتری درست کنم.
‫پیشونی من اونجاست که تو بهش تکیه کنی!
‫اوه؟
‫اومیکا-چان کجاست؟
‫بعد از خونه مستقیماً رفت پیش ماتاتاکی!
‫دوباره؟!
‫اخیراً همش اونجا میره.
‫امیدوارم زیاد به خودش فشار نیاره.
‫کی میخوای دست برداری؟
‫سرم شلوغه!
‫یه چیزی هست که میخوام باهات در موردش صحبت کنم...
‫بهت گفتم، نه!
‫شرط می‌بندم میخوای اون موشک احمقانه‌ات رو من بسازم!
‫نقشه‌ات اینه که با یه مکانیکی ‫صمیمی شی که هیچوقت به کلاس نمیاد،
‫فقط برای اینکه بهش بخندی؟
‫کار بهتر از این نداری؟
‫اشتباه می‌کنی.
‫چی؟!
‫موشک ما... احمقانه نیست!
‫این بخشش مهم نیست!
‫مهمه!
‫میدونم که جدی نمی‌تونی باشی، اما...
‫واقعاً داری تلاش می‌کنی که یه موشک سرنشین دار بسازی؟
‫بـ-بله!
‫شوخیت گرفته.
‫تا حالا نمونه اولیه چیزی درست کردی؟
‫ما...
‫ما یه چندتا موشک پلاستیکی ساختیم.
‫میدونی چه قدر مهندسی هوافضا سخته؟
‫هنوز چیزی نمیدونیم، اما میخوام از اول یاد بگیرم و بسازمش!
‫قصد داری 100 سال از زندگیتو حروم کنی؟!
‫خب، موشک سرنشین دار چیزی جز یه رویای خیالی نیست.
‫امکان نداره بسازیش.
‫احتمالاً تو حتی یه موشک آتیشبازی هم لمس نکردی.
‫چیزیمون نمیشه، اونه-چان.
‫قبول دارم...
‫دیدی گفتم.
‫میگی که امکان نداره،
‫اما ما قسم خوردیم که یه موشک بسازیم!
‫بهم قول دادیم که بریم فضا!
‫پس نمیخوام تسلیم شم!
‫اگه غیر ممکن بودنش بخاطر کاستی‌های خودمه...
‫مهم نیست که چه قدر طول بکشه، یه راهی پیدا می‌کنم!
‫میدونم که برای الان کاری نمی‌تونم کنم!
‫اما... بخاطر همین...
‫میخوام باهات حرف بزنم، رایمون-سان!
‫پیوندهای دوستی...
‫رویایی که هیچ ارزشی نداره...
‫لعنتی!
‫شخصیت اصلی که تو انیمه رباتی دوسش داری کیه؟
‫ربات...
‫دارم تلاش می‌کنم یه ربات ‫تو مقیاس بزرگ درست کنم.
‫ا-ام، میشه یه سوالی بپرسم؟
‫را-رایمون-سان، چرا میخوای یه ربات بسازی؟
‫من وقتمو سر چیزایی که بهشون اهمیت میدم صرف می‌کنم.
‫نه چیز دیگه‌ایی.
‫ا-اوه...
‫که اینطور...
‫دلیل من...
‫دلیل من که میخوام برم فضا...
‫اینه که میخوام جایی پیدا کنم که تعلق به منه.
‫جایی که توش آزادم به همه راجع به احساساتم حرف بزنم.
‫همچین جایی پیدا کنم.
‫نتونستم تو زمین پیداش کنم.
‫پس میخوام برم تو فضا بگردم!
‫بخاطر همین میخوام با بقیه یه موشک بسازم!
‫دیوونه.
‫نمیتونی تو مقیاس کوچیک‌تری دنبال احساسات خودت بگردی؟
‫از شنیدن حرفات خجالت کشیدم.
‫اما، خب...
‫رفتن به فضا هیچ مشکلی نداره.
‫اگه واقعاً‌ همچین احساساتی داری.
‫اشتباه نکن، من بخاطر تو کمک نمی‌کنم.
‫این به تو بستگی داره که‌ــ
‫یهو چه مرگت شد؟!
‫رایمون-سان، لطفاً!
‫این کرکره رو بده بالا!
‫باید یه چیزی رو در رو بهت بگم!
‫از ذهنت بکش بیرون، من کمک نمی‌کنم‌ــ
‫لطفاً!
‫نمیخوام.
‫این چیه؟!
‫من، من اومیکا کونوهوشی هستم...
‫تو رو به یه-یه-یه چالش دعوت می‌کنم!
‫اگه من تو رو توی مسابقه موشک بطری شکست بدم...
‫باید به چیزی که من میگم گوش کنی، رو در رو!
‫اگه ببازم، دیگه مزاحمت نمیشم!
‫همچنین اگه رد کنی...
‫ا-اگه رد کنی...
‫به عنوان برد محسوب میشه!
‫چه قانون یک طرفه و مزخرفی!
‫رایمون-سان!
‫مهم نیست چند صد سال طول بکشه...
‫یا اصلاً چند هزار سال نوری طول بکشه...
‫حتماً به فضا میرم!
‫پس هیچوقت بهت نمی‌بازم!
‫هوی!
‫من که اصلاً قبول نکردم!
‫جایی پیدا کنی که تعلق به توئه؟
‫صبر کن ببینم، اصلا سال نوری برای اندازه‌گیری فاصله‌ست.
‫واقعاً احمقه.
‫آکئوچی-سان، تاکاراگی-سان.
‫من... من...
‫تونستم!
‫واقعاً خراب کردم...
‫متاسفم...
‫چی کار کنم؟!
‫چی...
‫فانوس آکئوچی-سان...
‫اوه! اومیکا-چان!
‫بوناوو، اومیکا!
‫همونطور که گفتی واقعاً روشن شد!
‫و اومیکا-چان رو پیدا کردیم!
‫آ-آکئوچی-سان؟ تاکاراگی-سان؟
‫بیا، اومیکا!
‫همیشه پیشونی من هستش که بهش تکیه کنی!
‫کارت خوب بود! تونستی!
‫اع وا.
‫بهش یه نامه چالش دادی؟
‫حسابی دل و جرئت داریا!
‫ببخشید؛ میدونم که نباید چنین کاری می‌کردم.
‫به هر حال، تموم تلاشمو می‌کنم تا موشک بسازم!
‫مجبور نیستین دردسر منو به جون بخرید!
‫چیزی نیست!
‫قول دادیم سه نفری انجامش بدیم!
‫وقتی صحبت از موشک بطری میشه اون با ما سه تا جور در نمیاد!
‫کمک می‌کنید تا درستش کنم؟
‫خودت باید بهتر بدونی!
‫مسیر رویای ما اینکه باهم قدم برداریم!
‫باید حتماً هممون باهم باشیم!
‫مـ-مرسی.
‫مرسی که همیشه کمکم می‌کنید،
‫ا=اما بدون شماها کاری نمی‌تونم کنم.
‫متنفرم!
‫متنفرم از اینکه خودم تنهایی کاری نمی‌تونم کنم.
‫میخوام قوی‌تر شم،
‫مثل شما دوتا.
‫تموم تلاشمو می‌کنم!
‫سعی می‌کنم از حالا به بعد بهتر عمل کنم!
‫پس...
‫تا موقعی که همه چی به گردن شما دوتاست...
‫خواهش می‌کنم... بذارید پیشتون باشم.
‫نیازی نبود همچین چیزی بگی.
‫اومیکا-چان.
‫نمیتونم از تله‌پات استفاده کنم، اما می‌تونم دقیقاً حس تو رو درک کنم.
‫پس بیا مطمئن شیم که این احساسات هم به ماتاتاکی-چان برسه.
‫ا-اوهوم!
‫خب، اومیکا!
‫بیا یه موشکی درست کنیم که از قبلیا بهتر باشه!
‫هدف ما اینکه 100 متر بره!
‫اوه، راستی!
‫نزدیک بودا!
‫داشت یادم میرفت!
‫در واقع، یه هدیه کوچولو واستون دارم.
‫ها؟ چیه چیه؟!
‫میخواستم زودتر به شماها بدم.
‫درگیری کنار دریا.