‫اسم من اومیکا کونوهوشی هستش.
‫15 سالمه و سال اول دبیرستانم.
‫من...
‫زیاد کارم تو حرف زدن خوب نیست.
‫اما آکئوچی-سان، یه آدم فضایی،
‫از قدرت خاص پیشونیش استفاده کرد تا احساسات منو درک کنه.
‫و، در کمال تعجب، آکئوچی-سان و ‫من بهم دیگه قول دادیم که بریم فضا.
‫جوری شوکه شدم وقتی برای اولین بار اونو دیدم
‫طوری که قلبم داشت از سینه میزد بیرون.
‫اگه بخوام با آکئوچی-سان برم فضا،
‫باید سریعاً یه موشک درست کنم!
‫و... تحقیق هم کنم!
‫و چیزی جز پروژه‌های ‫بچگونه گیرم نیومد.
‫این چیزی نیست که میخوام!
‫تحقیق!
‫همون روش بزرگسالانه که میخواستم!
‫اینم نمی‌خواستم!
‫ام... ام...
‫طول موشک‌ها معمولاً بین 70 تا 40 متر هستش،
‫و وزنشون بین 700 تا 200 تن هستش.
‫و ساخت موشک هم
‫نیاز به مجموعه‌ایی از دانش و مهارت‌های گسترده هستش.
‫حس می‌کنم سال اول دبیرستانم کمی بالغ‌تر شدم.
قسمت 2 موشک غروب
‫مــــــــتـــــــــرجــــــــــــــم: NiMo-MDL
‫فکر می‌کردم موشک‌ها
‫فقط با قدرت معجزه‌آسا به فضا میرن...
‫به هر حال!
‫به آکئوچی-سان قول دادم!
‫باید حتماً تموم تلاشمو کنم!
‫خیلی خب!
‫اومیکا!
‫باناوو!
‫آره!
‫اوهوم، اوهوم!
‫مثل اینکه امروز خیلی حالت خوبه!
‫بیخیال!
‫وقتی میگم "باناوو،"
‫باید بگی:"ماتیوو!"
‫بـ-ببخشید.
‫راستی!
‫باید زمان بیشتری باهم در مورد حرف زدن تمرین کنیم!
‫بیا باهم به زبان آدم فضایی‌ها مسلط شیم!
‫با-باشه.
‫چه عجیب.
‫هر موقعی که به آکئوچی-سان هستم،
‫احساس نگرانی‌هام کمتر میشن.
‫عا، یو!
‫باناوو!
‫عا! ماتیوو!
‫واقعاً‌ عجیب و غریبه!
‫جدی؟
‫تو فضا کاملاً‌ طبیعیه!
‫عا راستی، یو-چان فضایی بود.
‫ها! باورم نداری!
‫یو!
‫باناوو!
‫ماتیوو!
‫از کی همه شروع کردن اینطوری حرف زدن؟
‫واقعاً عجیبه!
‫آکئوچی-سان واقعاً عالیه.
‫یه آدم فضاییه، اما میتونه با همه جور در بیاد...
‫یو-چان! اومیکا-چان!
‫هارونو!
‫صبح بخیر!
‫باناوو!
‫ماتیوو!
‫اون همکلاسی منه، اسمش هارونو تاکاراگی-سان هستش.
‫مبسر کلاسمونه؛ آدم شاد و برون گرایی هستش.
‫باناووی تو هم بخیر، اومیکا-چان!
‫واقعاً آدم زمینی خیلی خوبیه که ‫حتی با کسی مثل منم صحبت می‌کنه.
‫اما...
‫از اون موقعی که تاکاراگی-سان با من حرف زد، ‫من نتونستم حتی یکبار هم باهاش هم کلام بشم.
‫اوه، یو-چان!
‫دیروز تکلیف ژاپنی خودتو تحویل دادی؟
‫کاملاً یادم رفته بود.
‫امیهارا-سنسه خیلی نگرانت بودا.
‫صبر کن، اینه؟
‫چی کار دارم می‌کنم؟
‫این تکلیف ریاضیمون برای هفته گذشته‌ست.
‫نباید اینطوری باشم.
‫الان که اینطوریم،
‫نمی‌تونم هم خودم و هم آکئوچی-سان رو ببرم فضا.
‫راستی!
‫از شما دوتا یه چیزی می‌خواستم بپرسم!
‫چی شده؟!
‫دیروز، بعد از مدرسه،
‫باهم دیگه رفتین سمت فانوس دریایی؟
‫اوه، کلاس شروع شد.
‫بعداً دوباره راجع بهش حرف میزنیم، باشه؟
‫چشم!
‫سال بعد، یه بازرس مطبوعات از امپراتوری چن به اسم یوآن کان...
‫چی کار کنم؟!
‫آکئوچی-سان از فانوس دریایی به عنوان ‫پایگاه مخفی خودش استفاده می‌کنه.
‫اگه کسی بفهمه...
‫آدمای ترسناکی برای تحقیق میان.
‫می‌فهمن که آکئوچی-سان یه آدم فضاییه،
‫و بعدش دستگیرش می‌کنن...
‫نجاتم بده، اومیکا!
‫اونا میخوان آکئوچی-سان رو تشریح کنن!
‫باید مطمئن بشم کسی راز آکئوچی-سان رو نفهمه!
‫کونوهوشی، بعدی رو تو بخون.
‫کونوهوشی؟
‫اومیکا-چان، داره صدات می‌کنه.
‫حواست به کلاسم نیست؟
‫مثل اینکه زیاد حوصله نداری.
‫از خط 13 شروع میشه.
‫ا-ام...
‫یـ-یک شب...
‫کونوهوشی.
‫خوب بود، همه چیو بادقت خوندی.
‫دفعه بعد به خودت اعتماد به نفس بیشتری داشته باش.
‫بعدی، شیکی!
‫بله!
‫درست همونطور که بنظر می‌رسید که ‫ببر در آستانۀ ظهور یوآن کان هستش...
‫اومیکا-چان.
‫تلاش خوبی بود!
‫بازم نتونستم از تاکاراگی-سان تشکر کنم...
‫هی!
‫اوه، راستی!
‫باید جلوی آکئوچی-سان رو بگیرم ‫تا در مورد فانوس دریایی چیزی نگه!
‫چی شده، اومیکا؟
‫ام... ام...
‫چیه؟ یه بازی جدیده؟
‫قصد ندارم ببازم!
‫اینطور نیست!
‫شما دوتا واقعاً صمیمی‌اید.
‫همینطوره!
‫دقیقاً، همین دیروز تو پایگاهم‌ــ
‫پایگاهت؟
‫چه خبره؟!
‫وووییی!
‫اوهوم، اوهوم!
‫باشه، باشه!
‫میدونی، من تو فانوس دریایی زندگی می‌کنم!
‫آکئوچی-سان!
‫زنــ...
‫زندگی می‌کنی؟
‫با این حال، روشناییش می‌تونه یکم دردسرساز باشه.
‫روشناییش؟
‫قراره آکئوچی-سان رو دستگیر کنن!
‫باید نجاتش بدم!
‫اینطور نیست...
‫حقیقت نداره!
‫شانسی بعد مردسه به فانوس دریایی برخوردیم.
‫من بودم که گفتم بیا بریم داخلش،
‫با این حال آکئوچی-سان قصد نداشت بیاد.
‫پس تقصیر آکئوچی-سان نیست.
‫بخاطر همین... بخاطر همین...
‫اومیکا؟
‫آ-آکئوچی-سان.
‫چیزی نیست، پـ-پس...
‫ببخشید که چنین سوال عجیب و غریبی پرسیدم.
‫باید شوکه‌ات کرده باشم.
‫فکر می‌کردم شما دوتا به فانوس دریایی علاقه دارید.
‫چی؟
‫اون فانوس دریایی سال‌ها بود که متروشکه شده بود، ‫پس کسی نمی‌رفت برای دیدنش.
‫اما همیشه من بهش علاقه داشتم.
‫حس می‌کردم شما دو نفر هم بهش علاقه دارید.
‫که اینطور!
‫علاقه داری...
‫اگه اینطوریه، باید برای همه تو فضا تبلیغش کنیم!
‫بیایید باهم اونجا رو به محبوب‌ترین ‫مکان گردشگری تو زمین تبدیل کنیم!
‫مگه نگفتی اونجا زندگی می‌کنی؟
‫خیلی ممنونم.
‫گفتی که یه آدم فضایی هستی، یو-چان.
‫حرفمو باور کردی؟
‫معلومه!
‫همیشه می‌خواستم با یه آدم فضایی هم کلام بشم!
‫تموم بشریت آرزوی برقراری ارتباط به آدم فضایی‌ها رو دارن!
‫زمینی‌ها و فضایی‌ها، دست به ‫دست میدن تا صلح جهانی رو ایجاد کنن!
‫آه!
‫واقعاً آرزوی نهایی تمومی موجودات هستش‌ــ
‫نور امیدی که جاودانه می‌درخشه!
‫شما دوتا موافقید؟
‫آره، کاملاً موافقم!
‫هارونو!
‫یو-چان! اومیکا-چان!
‫ایول!
‫تا-تاکاراگی-سان، من، من...
‫من، ام، تصور اشتباهی داشتم.
‫چیزی نیست.
‫واقعاً خوشحالم که تونستم باهات صحبت کنم، اومیکا-چان!
‫مـ-مرسی.
‫ا-ا-ام، همچنین...
‫مرسی که همیشه بهم سلام می‌کنی و کمکم می‌کنی...
‫چیزی نیست که!
‫باعث افتخار منه.
‫سر کلاس یه چیزی به ذهنم رسید...
‫اومیکا-چان، صدات خیلی زیباست.
‫مثل زمزمه‌های شیرین امواج که ‫در صدف دریایی کوچیک به دام افتاده.
‫خدای عزیز!
‫ازت بابات این ملاقات زیبا و برکت ‫فوق‌العاده‌ایی که دادی متشکرم!
‫دعا می‌کنم آینده‌مون مثل کهکشان راه شیری بدرخشه!
‫هارونو، تو هم فهمیدی؟
‫هی، بنظر بهتر نیست به هارونو بگی؟
‫درباره قولی که به همدیگه دادیم!
‫خب...
‫قول؟
‫خب، حقیقتش اینه که،
‫میخواییم باهم یه موشک بسازیم و بریم فضا!
‫بلند گفتش!
‫جــدی!
‫هه هه!
‫چی کار کنم؟ چی کار کنم؟ چی کار کنم؟!
‫چیزی نیست.
‫هرچه بیشتر، بهتر، مگه نه؟
‫پس بیا باهمدیگه بسازیمش، هارونو!
‫جالب بنظر میاد.
‫منم دوست دارم کمک کنم!
‫هورا!
‫هارونو از امروز یکی از ماست!
‫بیا باهمدیگه کار کنیم، اومیکا-چان!
‫حتی می‌تونیم بیشتر حرف بزنیم!
‫یه قدم به سوی رویای ماست!
‫باهمدیگه موشک رو بسازیم!
‫اوهوم!
‫آکئوچی-سان عالیه.
‫وقتی باهاشم، حس می‌کنم تموم کارایی که ‫نمی‌تونم تنهایی انجام بدم رو انجام میدم.
‫واقعاً عجیبه.
‫حالا که باهم دوست شدیم، ‫میخوام یه چیزی بپرسم.
‫اون پیشونی پاتی که همیشه باهمدیگه انجامش میدید...
‫منم دوست دارم امتحان کنم!
‫همیشه؟!
‫حتماً!
‫مارو نگاه می‌کرد!
‫ساختن یه موشک بزرگ بنظر سخت میاد،
‫پس ترجیح میدم اول یه چیز ساده درست کنم.
‫این یکی عمراً.
‫این آره!
‫گمونم اینم بتونم درست کنم!
‫برای بچه‌ها‌ست...
‫چیز دیگه‌ایی نیست؟
‫عا!
‫آره! این!
‫وسایلش رو ببینم...
‫آکـــ
‫آکئوچی-سان!
‫چی کار می‌کنی؟
‫دارم باتری فضاییم رو شارژ می‌کنم!
‫منظورت آفتاب گرفتنه؟
‫میخوای بهم ملحق شی؟
‫بدک نیست!
‫اومیکا!
‫حالا نوبت منه!
‫هوی! یو آکئوچی!
‫تنها کسی که تکلیفش رو حل نکرده تویی!
‫با من بیا دفتر!
‫می‌تونم زمان مناسبش رو پیدا کنم...
‫نه! باید مطرحش کنم!
‫می‌تونی، اومیکا!
‫رفتش؟
‫کلاً رفتش؟
‫
‫چی شده، اومیکا؟
‫اومیکا-چان؟
‫ام...
‫یه بطری موشک؟!
‫آ-آره.
‫فکر کردم برای شروع، ساختن یه موشک واقعی کار سختیه،
‫پس من دستور العمل‌هایی برای ساختنش تو اینترنت دیدم.
‫اینطوری، می‌تونیم باهم بسازیمش.
‫نشونم بده! نشونم بده!
‫یادمه یکیشو وقتی راهنمایی بودم درست کردم!
‫یادش بخیر!
‫ها، میشه از نوشیدنی‌های زمینی یه موشک درست کرد!
‫چای داغ هم همینطوری کار می‌کنه؟!
‫یکم بزرگش داری می‌کنیا.
‫بیشتر از یکم!
‫چـــی؟!
‫فقط با آب و هوا؟!
‫بله!
‫به لطف فشار هوای داخل بطری پرواز می‌کنه.
‫اندازه فاصلۀ پرواز هم متفاوت هستش.
‫بنظرم بطری‌های بزرگ‌تر بیشتر پرواز می‌کنن ‫چون میتونی هوای بیشتری داخلش جا بدی.
‫بله، بله!
‫یه بزرگش! بیا یه بزرگش رو درست کنیم!
‫میدونستم همچین حرفی میزنه، پس یه بزرگش رو اوردم!
‫عالی بود، اومیکا-چان!
‫دمت گرم اومی!
‫اما بزرگ‌ترین بطری که تو خونه‌مون داشتیم همین بود.
‫که اینطور، بطری بیشتری میخواییم...
‫پس، بسپارش به من!
‫می‌تونم سه سوت اینو هورت بکشم!
‫صبر کن...
‫این که چیزی نیست!
‫مثل اینکه دوتای دیگه نیازمندیم.
‫دوتا دیگه؟!
‫منم انجامش میدم.
‫زیاد نوشابه گازدار دوست ندارم، ولی تلاشم رو میکنم!
‫یه دقیقه شما دوتا صبر کنید.
‫میچی-چان، تومو-چان.
‫یکم نوشابه می‌خوایید؟
‫بله!
‫مرسی!
‫هارونو! منم میخوام!
‫چشم!
‫کسایی که باشگاه دارن، با خیال راحت چندتا ببرن!
‫عا، مرسی!
‫ممنون!
‫یکی میبرم!
‫باید همون اول همین کارو می‌کردیم.
‫خب، حالا بیایید موشک درست کنیم!
‫اره!
‫آ-آره...
‫ا-اول، با چاقو بطری رو می‌بریم.
‫ایول!
‫کارت خوبه‌ها، اومیکا!
‫چه تمیز بریدی!
‫اومیکا-چان، کارت با دست خیلی خوبه!
‫اوه، اوه!
‫منم! منم میخوام امتحان کنم!
‫باشه!
‫بفرما!
‫اومیکا، ببخشید!
‫اومیکا-چان صورتش از قبل هم بیشتر قرمز شد.
‫حالا که تیکه‌های خودمون رو داریم،
‫بعدش باید هممون این کارو کنیم.
‫انواع مختلفی از رنگ‌ها رو آوردم!
‫خب!
‫تا حالا نیدیده بودم که آکئوچی-سان تمرکز کنه!
‫موشک داره هی بیشتر از قبل عجیب‌تر میشه!
‫تموم شد!
‫هی، هی!
‫کجا موشک‌هامون رو پرتاب کنیم؟
‫بچه‌ها دارن از زمین‌های ورزش استفاده می‌کنن...
‫فانوس دریایی!
‫چرا اونجا نریم؟
‫اوه! ایدۀ خوبی بود، هارونو!
‫میشه گفت فانوس دریایی خونۀ مناسبی هستش!
‫یه ایدۀ عالی دیگه!
‫موشک! موشک!
‫و هارونو هم باهامونه!
‫به سمت فانوس دریایی!
‫یعنی پرواز می‌کنه؟
‫پرواز! پرواز!
‫به سمت فضا، برو، برو، برو!
‫فضایی‌ها اینطوری آواز می‌خونن؟
‫اوهوم!
‫حس ملودی تو وجودت موج میزنه...
‫مطمئنم که تو کل جهان همینطوره!
‫خب، نه اینکه آهنگ سیاره خودمو یاد داشته باشم.
‫راستی اومیکا!
‫یکم بهم آهنگ زمینی یاد بده!
‫ها؟
‫چیز جالبیه!
‫اومیکا-چان هوا رو با آهنگش پر می‌کنه...
‫شرط می‌بندم مثل مواج سوسن تو یه صبح آفتابیه.
‫موشکو می‌ذاری توی این سکوی پرتاب،
‫و وقتی این دکمه رو فشار بدی،
‫پرواز می‌کنه!
‫هی، تا کجا پرواز می‌کنه؟
‫ها؟ ام...
‫زیاد پرواز می‌کنه. ‫شاید 100 متر!
‫100 متر؟
‫تو همچین محدوده‌ایی چه سیاره‌ایی هستش؟
‫با این میخواست بره فضا؟!
‫فکر نکنم باهمچین موشکی بشه رفت فضا.
‫چی؟!
‫ناامید شد؟!
‫که اینطور.
‫هنوز اسم سیاره خودمو به یاد نمیارم ‫یا اصلاً برای چی اومدم اینجا.
‫مطمئن نبودم وقتی رفتم فضا چی کار می‌تونستم کنم.
‫راستش، کمی خیالم راحت شد.
‫تازشم، هنوز یه عالمه چیز میز هست ‫که می‌خوام راجع به زمین یاد بگیرم!
‫همچین راجع به شما دوتا!
‫گرچه حس می‌کنم تو رو خوب شناختم، اومیکا!
‫عوو! دوباره یه پیشونی پاتی دیگه!
‫ولی بازم...
‫عجیب نیست از اینکه نمی‌تونم برم فضا ولی حس آرامش دارم؟
‫برای من بنظرم چیز دوست داشتنی هستش.
‫که اینطور!
‫میرم موشک رو پر آب کنم!
‫مرسی!
‫مثل اینکه یو-چان عاشق این سیاره شده.
‫هی، اومیکا-چان.
‫اگه فضا رفتی و چند تا موجود فضایی دیدی، چی کار می‌کنی؟
‫میخوام از ظلم و عذاب زمین فرار کنم
‫و با فضایی‌ها دوست بشم.
‫در مورد من،
‫میخوام همه بفهمن، درست مثل یو-چان،
‫در مورد آدما و جاهای این سیاره.
‫کلمات بدون ابر تاکاراگی-سان،
‫برای کسی مثل من که به هیچ چیزی جزء ‫فرار از این سیاره فکر نمی‌کرد،
‫مثل یه نفس تازه بود، به عنوان یه شوک،
‫و مثل یه نور درخشان تو ذهن من فرو رفت.
‫یه حس سوزشی تو سینه‌ام دارم.
‫مطمئنم امروز براش یه روز خاطره‌انگیز میشه!
‫برگشتم!
‫خب!
‫بریم!
‫شما دوتا، بیایید همه باهم دکمه رو بزنیم!
‫ا-ام...
‫بیایید با شماره معکوس همه‌مون باهم فشارش بدیم!
‫چطوره؟
‫عالیه!
‫من هستم!
‫خب، حالا!
‫این دومین قدم به سمت رویامون هستش!
‫خانوما! آماده‌اید؟
‫بریم!
‫رویامون...
‫سه!
‫دو!
‫یک!
‫ایول! خیلی زیبائه!
‫تونستیم!
‫قبل اینکه متوجه بشم،
‫سوزش سینه‌ام، میون درخشش‌های ‫بی‌شماری که منو احاطه کرده بود،
‫غیب شد.
‫شاید این همون حس فوق‌العاده‌ایی ‫بود که تاکاراگی-سان بهش اشاره کرد.
‫بازم انجامش بدیم!
‫بازم پرتابش کنیم!
‫ام، متأسفانه،
‫موشک افتاد تو دریا.
‫لعنتی!
‫از شکلش خیلی خوشم میومد.
‫باید یه جورایی پسش بگیریم.
‫اوه! من تور دارم!
‫هی، بنظرت الان 100 متر پرواز کرد؟
‫دفعه بعد باید حساب کنیم!
‫درخشانه.
‫خیره...
‫بفرما!
‫برگشتم!
‫مکانیک انفجاری!