TEN
SHI
NA
NO
KU
YO
KO
U
N
NI
ZA
مانند یک فرشته‌ی بی‌رحم
ZA
N
ZA
Translation: MoeinKml & Fudo9 Karaoke: MmdSenpai
KO
N
KU
KO
NA
KU
TEN
NA
SHI
TEN
NO
SHI
YO
NO
U
YO
NI
U
YO
WA
N
NI
SHIN
WA
SHIN
NA
SHIN
WA
U
N
NI
YO
NE
NA
NE
N
NI
SHO
YO
WA
U
NA
NI
NE
NI
N
SHO
U
RE
U
RE
!ای پسر، افسانه شو
SHO
U
SHO
NE
U
N
NE
YO
N
SHIN
YO
WA
SHIN
NI
WA
NA
NI
RE
NA
RE
درحالی که نسیم آبی درِ قلبت را می‌زند
A
O
I
KA
ZE
GA
I
MA
A
O
A
I
O
I
KA
ZE
K
A
GA
Z
E
I
G
A
MA
I
M
A
M
U
N
E
N
O
D
O
MU
A
W
O
NE
T
M
U
A
T
A
I
T
E
M
O
NO
N
E
DO
N
O
A
D
O
WO
A
TA
W
O
TA
T
A
I
T
A
TE
I
MO
T
E
M
O
W
A
T
A
S
H
I
به من نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی
D
WA
A
K
TA
E
W
A
W
SHI
T
A
O
T
A
D
A
M
I
DA
T
S
H
I
S
U
M
E
T
E
KE
D
A
WO
K
E
TA
W
O
DA
T
A
MI
D
A
TSU
M
I
ME
T
S
U
TE
M
E
T
E
H
O
H
O
E
N
D
E
HO
R
U
A
N
A
HO
T
H
O
A
EN
H
O
DE
E
N
RU
D
E
A
R
U
NA
A
TA
N
A
T
A
دیوانه‌وار مشتاق کسی هستی که در بر بگیری
SO
TTO
FU
RE
RU
MO
NO
SO
TTO
S
O
T
O
FU
RE
F
U
RU
R
E
MO
R
U
NO
M
O
N
O
M
O
T
O
M
E
R
U
MO
K
O
T
O
TO
N
M
O
I
M
U
C
H
U
ME
D
T
O
E
RU
M
E
KO
R
U
TO
K
O
NI
T
O
MU
N
I
CHU
M
U
C
H
U
DE
U
D
E
U
درحالی که چشمان معصومت هنوز از سرنوشت بی‌خبر است
N
M
E
I
S
A
E
UN
M
A
D
A
S
ME
U
N
H
I
R
A
N
A
I
M
E
SA
I
E
S
A
MA
E
DA
M
A
SHI
D
A
RA
S
H
I
NA
R
A
I
N
A
I
T
A
I
K
E
N
A
I
H
I
T
O
M
TA
I
T
A
KE
I
NA
K
E
HI
N
A
TO
H
I
MI
T
O
M
I
D
A
K
E
D
O
I
روزی خواهی فهمید که روی شانه‌هایت
T
DA
S
U
K
A
K
I
Z
U
KE
K
D
A
U
D
E
S
DO
K
E
H
O
I
D
O
U
S
O
TSU
N
I
O
S
E
KA
T
S
U
N
A
KI
K
A
N
I
ZU
K
I
W
A
KU
Z
U
DE
K
U
SHO
D
E
U
S
H
O
SO
U
NO
S
O
SE
N
O
NA
S
E
KA
N
A
NI
K
A
WA
N
I
W
A
H
A
R
U
K
A
M
بال‌هایی قدرمند داری که تو را به آینده‌ی دور هدایت می‌کنند
I
HA
R
A
I
M
E
Z
A
RU
H
A
S
U
T
A
M
KA
R
U
E
N
MI
K
A
O
H
A
N
RA
M
I
E
G
A
I
R
A
R
U
ME
I
K
O
ZA
M
E
T
O
SU
Z
A
S
U
TA
ME
T
A
NO
M
E
HA
N
O
NE
H
A
GA
N
E
A
G
A
RU
A
KO
R
U
TO
K
O
T
O
TEN
NA
SHI
KU
NO
KO
TE
N
ZE
ZA
تئوری فرشته‌ی ظالم
ZA
N
ZA
KO
N
KU
KO
NA
KU
TEN
NA
SHI
TEN
NO
SHI
TE
NO
GA
YA
TE
RA
TO
KA
ZE
TE
BI
BE
TA
DO
TSU
MA
ZE
به‌زودی نمایان خواهد شد
MA
DO
MA
BE
DO
KA
BE
RA
KA
YA
RA
GA
YA
TE
GA
TO
TE
BI
TO
TA
BI
TSU
A
I
RU
TSU
TA
PA
SHI
TO
BA
SU
TO
DE
HO
TSU
با احساسات پرشور و سوزان به خاطرات تلخ پشت کن
HO
TO
HO
BA
TO
SHI
BA
RU
SHI
A
RU
TSU
A
I
TSU
PA
I
TO
PA
SU
TO
U
DE
SU
RA
WO
GI
DE
RU
I
NA
MO
RA
O
DE
O
MO
O
I
MO
DE
I
WO
DE
U
WO
RA
U
GI
RA
RU
GI
NA
RU
I
DA
TE
WO
KA
RA
NA
RA
GA
SO
YA
NO
KU
KO
RA
آسمان را در آغوش بگیر و بدرخش
KO
NO
KO
SO
NO
RA
SO
WO
RA
DA
WO
I
DA
TE
I
KA
TE
GA
KA
YA
GA
SHI
N
YO
WA
N
KU
NI
YA
NE
NA
U
RE
SHO
KU
!ای پسر، افسانه شو
SHO
U
SHO
NE
U
N
NE
YO
N
SHI
YO
N
SHI
WA
N
NI
WA
NA
NI
RE
NA
RE
‫سال 2016 میلادی
‫چیزی که مردم از دست داده بودن
‫به بیان دیگه، ‫تکامل ارواح همچنان ‫درحال ادامه بود
‫هرچند، برای اشاره به تمام آن‌ها ‫زمان کافی باقی نمانده
‫بنابراین به سراغ پسری به نام ‫ایکاری شینجی میریم
‫و داستان تکامل روحش رو میگیم
‫در مورد ایکاری شینجی
‫ترس
‫از اینکه دیگه وجود نداشته باشی.
‫ولی با این وضع، فکر نکنم نیازی باشه که وجود داشته باشم.
‫چرا؟
‫چون کسی بهم نیازی نداره.
‫به هر حال من یه بچه ناخواسته‌ام.
‫هیچکس واسه‌ش مهم نیست چه بلایی سر من بیاد!
‫با این طرز فکر که مهم نیست فرار می‌کنی.
‫تو از شکست می‌ترسی، مگه نه؟
‫می‌ترسی که مردم دوستت نداشته باشن، نه؟
‫از این می‌ترسی که ببینن چقدر ضعیفی، نه؟
‫ولی خودتم همینطوری‌ای، میساتو-سان!
‫درسته، همه‌مون مثل همیم.
‫بخشی از قلب‌هامون گم شده.
‫این چیزیه که ازش می‌ترسیم.
‫باعث میشه احساس ناامنی کنیم.
‫به خاطر همینه که الان می‌خوایم یکی بشیم.
‫می‌خوایم با هم این حفره رو پر کنیم.
‫این پروژه سودمندسازی انسانیه.
‫انسان‌ها فقط می‌تونن گروهی زندگی کنن.
‫انسان‌ها نمی‌تونن تنهایی زندگی کنن.
‫حتی با این وجود که از هر کس یکی وجود داره.
‫برای همینه که زجر می‌کشی.
‫برای همینه که احساس تنهایی می‌کنی.
‫برای همینه که می‌خوای جسم و روحتو با ‫شخص دیگه‌ای ادغام کنی.
‫می‌خوای یکی بشی.
‫انسان‌ها از چیزهای ضعیف و شکننده ساخته شدن.
‫جسم و روح هم از چیزهای ضعیف و شکننده ساخته شدن.
‫بخاطر همین باید با تکامل همدیگه رو کامل کنیم.
‫«چرا؟»
‫چون در غیر این صورت نمی‌تونیم زندگی کنیم.
‫«واقعاً؟»
‫واسه چی زنده‌ای؟
‫«نمی‌دونم»
‫شاید زنده‌ام تا دلیلشو بفهمم.
‫بخاطر کی زنده‌ای؟
‫البته که بخاطر خودم.
‫فکر کنم، بخاطر خودم.
‫«واقعاً؟»
‫از زنده بودن خوشحالی؟
‫نمی‌دونم.
‫از زنده بودن خوشحالی؟
‫معلومه که خوشحالم!
‫از زنده بودن خوشحالی؟
‫فقط می‌خوام کارایی رو انجام بدم که ازشون لذت می‌برم.
‫از احساس تنهایی متنفری؟
‫ازش خوشم نمیاد.
‫از زجر کشیدن متنفری؟
‫ازش خوشم نمیاد.
‫واسه همین فرار کردی؟
‫درسته.
‫چه اشکالی داره از چیزایی که دوست نداری فرار کنی؟!
‫نباید فرار کنم!
‫چرا نباید فرار کنی؟
‫چون فرار کردن دردناکه.
‫حتی با این وجود که داری از چیز دردناکی فرار می‌کنی؟
‫دردناک بود.
‫اگه می‌دونی قراره دردناک باشه، پس مشکلش چیه؟
‫بله، اگه برات دردناکه می‌تونی فرار کنی.
‫اگه واقعاً ازش بدت میاد، می‌تونی فرار کنی.
‫ولی نمی‌خوام! نمی‌خوام دیگه فرار کنم!
‫درسته، فرار کردن اشتباهه.
‫به این خاطره که احساس می‌کتی فرار کردن دردناک‌تره.
‫پخش
‫چون فهمیدی که فرار کردن چقدر دردناکه.
‫برای همینه که نمی‌خوای فرار کنی، مگه نه؟
‫چون اگه فرار کنم هیچکس بهم احترام نمی‌ذاره.
‫منو رها نکنید.
‫لطفاً، منو رها نکنید!
‫به آرومی از کارایی که بقیه بهش میگن اطاعت می‌کنه،
‫شاید این مکانیزم بقای اونه.
‫درسته! چون اگه این کار رو نکنم، بازم رها میشم.
‫از صدمه دیدن می‌ترسی، مگه نه؟
‫این چیزیه که خودتو مجبور کردی باور کنی، اینطور نیست؟
‫تو تنها کسی نیستی که صدمه می‌بینی، شینجی.
‫تو تنها کسی نیستی که این دوران سخت رو می‌گذرونی.
‫چون فقط اینطوری راحت‌تره، اینطوری فکر می‌کنی.
‫خفه شو! هیچ ربطی به این نداره!
‫هیچکس اهمیت نمیده چه بلایی سر من میاد.
‫همیشه خیلی سریع عزت نفست رو می‌اندازی دور.
‫چون من هیچی ندارم.
‫دوباره داری کاری می‌کنی باورت شه بی‌ارزشی!
‫چون اگه این رو باور کنی و هیچ کاری نکنی، هیچ بلایی سرت نمیاد.
‫هویت خودت رو توی تحسین دیگران می‌بینی.
‫هیچکس قبولم نمی‌کنه.
‫این چیزیه که خودت خودتو مجبور به باور کردنش کردی.
‫بخاطر همینه که باید اوا رو هدایت کنم.
‫خودتو مجبور کردی باور کنی که از اولشم ارزشی نداشتی.
‫این کاریه که باید بکنم!
‫اصلاً اینطور نیست.
‫احتمالاً فقط کاری کردی که باورت بشه.
‫نه، من بی‌ارزشم.
‫چیزی ندارم که بهش افتخار کنم.
‫بخاطر همینه که اوا رو هدایت می‌کنی.
‫با هدایت کردن اوا، می‌تونم خودم باشم.
‫قبل از اینکه اوا رو هدایت کنم هیچی نداشتم.
‫چون اوا رو هدایت می‌کنم، اجازه دارم اینجا باشم.
‫من چیز دیگه‌ای ندارم.
‫چون چیز دیگه‌ای ندارم.
‫من هیچی ندارم، هیچی.
‫«چیزی که زندگیم رو باارزش می‌کنه»
‫هیچی.
‫«...پس»
‫از خودم متنفرم.
‫ازت متنفرم! ازت متنفرم! خیلی ازت متنفرم!
‫پسر، ازت متنفرم!
‫ازت متنفرم.
‫ببخشید، ازت متنفرم.
‫ازت متنفرم.
‫ازت متنفرم!
‫دیدی؟ همه همین فکرو می‌کنن.
‫می‌دونم که اینطور فکر می‌کنن.
‫فقط داری خودت رو مجبور می‌کنی که باورش کنی.
‫نه! چون از خودم متنفرم!
‫پس، خودتو مجبور کردی که باور کنی بقیه هم همین فکرو می‌کنن.
‫ازت متنفرم!
‫ازت متنفرم! ازت متنفرم! خیلی ازت متنفرم!
‫ولی بازم منو تحسین می‌کنن.
‫اگه اوا رو هدایت کنم، تحسینم می‌کنن.
‫مردم تحسینم می‌کردن.
‫«بخاطر همین خوشحالم»
‫مردم تحسینم می‌کردن.
‫«ولی این خوشحالم نمی‌کنه»
‫احساس واقعیت کدومه؟
‫نمی‌دونم.
‫نه، هر دوش احساس واقعیمه.
‫و بخاطر همینه که اوا رو هدایت می‌کنه، نه؟
‫چون الان اوا تمام چیزیه که دارم.
‫چون در غیر این صورت، نمی‌تونی هویتت رو حفظ کنی.
‫درسته، اوا واحد 01 بخشی از تو‌ـه.
‫ولی اگه به اتکا کردن به اوا ادامه بدی، ‫یه روز اواست که تبدیل میشه به تو.
‫اوا میشه تمام چیزی که تو هستی.
‫توی واقعی دیگه وجود نخواهی داشت.
‫مهم نیست!
‫از اولشم چیزی نداشتم!
‫حتی کلاسای ویولن سلی که می‌رفتم هم به جایی نرسید.
‫دلیلش اینه که از اولم سعی نکردی ازش بهره بگیری.
‫ولی حالا می‌تونم اوا رو هدایت کنم.
‫اینطور به‌نظر می‌رسه که نمی‌تونی بدون اوا کاری از پیش ببری.
‫مثل من.
‫«چرا اوا رو هدایت می‌کنی؟»
‫چون تمام چیزیه که دارم.
‫قسمت آخر
‫هیولایی که در دل ‫ زمین عشق را فریاد زد
‫بارون...
‫یه حس افسرده‌کننده...
‫مثل حسی که من دارم.
‫دوستش ندارم.
‫غروب...
‫ناپدید شدن زندگی...
‫آرزوی من...
‫دوستش ندارم.
‫صبح.
‫آغاز روز...
‫آغاز یه روز ناخوشایند...
‫دوستش ندارم.
‫آسمون آبی...
‫یه چیز گرم...
‫چیزی که بهش عادت ندارم...
‫یه چیز ترسناک...
‫چیزی که بهش نیازی نیست...
‫دوستش ندارم.
‫از همه! از همه متنفرم!
‫چی می‌خوای؟
‫«از ناامنی می‌ترسی؟»
‫چی می‌خوای؟
‫«آرامش روان می‌خوای؟»
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫«ازم متنفر نباش!»
‫ازم متنفر نباش!
‫چیزی که ازش می‌ترسم...
‫عدم پذیرش
‫چیزی که می‌خوام...
‫و شناخته ‫شدن
‫برقراری ‫ارتباط
‫اشکال نداره این اطراف بمونم؟
‫اشکالی نداره اینجا بمونم؟
‫دوستم داری؟
‫«مادرت رو»
‫«دوست داری؟»
‫می‌خوای بری پیش مادرت؟
‫نه، نمی‌خوام.
‫نمی‌خوای بری پیش پدرت؟
‫نه، نمی‌خوام.
‫چرا؟
‫چون می‌ترسم
‫چون می‌ترسم ازم متنفر بشه.
‫چون ممکنه دیگه خودم نباشم.
‫«پس؟»
‫چی می‌خوای؟
‫راه حلی برای ناامنی
‫چی می‌خوای؟
‫راه حلی برای تنهایی
‫خوشحال نیستی، مگه نه؟
‫قبل از اون یه چیز دیگه می‌خوام.
‫می‌خوام باارزش باشم.
‫انقدر باارزش که هیچکس ترکم نکنه، ‫انقدر که بهم اهمیت بدن.
‫«می‌خوام باارزش باشم»
‫فقط خودت می‌تونی ارزش خودتو به‌دست بیاری.
‫«واسه همین اوا رو هدایت می‌کنی»
‫من بی‌ارزشم.
‫زندگیم دیگه ارزش ادامه دادن نداره.
‫پس، تو چی هستی؟
‫پس، من چی‌ام؟
‫من چی‌ام؟
‫این...
‫منم!
‫این شکلیه که به بقیه نشون میدم.
‫نمادیه که منو نشون میده.
‫اینم همینطور، اینم همینطور!
‫ایکاری شینجی
‫همه اون‌ها چیزهایی هستن که منو نشون میدن.
‫اون‌ها چیزهایی هستن که مردم باهاش منو تشخیص میدن.
‫پس، من چی‌ام؟
‫«من کجا زندگی می‌کنم؟»
‫این منم؟
‫من واقعی؟
‫من قلابی؟
‫تو تویی.
‫بین این و کسی که واقعاً هستی
‫یه تفاوت مشخص هست.
‫درسته.
‫لباسام...
‫کفشام...
‫اتاقم...
‫این چیزا بخشی از منن.
‫چیزهایی که از طریق آگاهیت به هم متصل میشن.
‫من همون چیزیم که حس می‌کنم هستم.
‫پس چیزی جز خودم نیستم.
‫ولی نمی‌تونم خودمو درک کنم.
‫من کجا زندگی می‌کنم؟
‫من چی‌ام؟
‫من چی‌ام؟!
‫بخاطر همین بود ‫که آرزو کردم قلبم ‫بسته بشه
‫هیچکس چیزی در موردم نمی‌دونه!
‫احمقی چیزی هستی؟ ‫هیچکس نمی‌دونه.
‫هیچکس نمی‌تونه چیزی در موردت بدونه!
‫تنها کسی که می‌تونه باهات همدردی ‫کنه و تو رو درک کنه، خودتی.
‫پس، با خودت خوب باش.
‫اما منی وجود نداره! نمی‌تونم بفهمم!
‫امکان نداره بتونم باهاش خوب باشم!
‫«تو احساس ناامنی می‌کنی»
‫در نهایت، احساس ناامنی می‌کنی.
‫طوری که الان هستی...
‫افرادی که حالا اطرافتن...
‫محیطی که حالا احاطه‌ت کرده...
‫هیچ‌کدوم از اینا تا ابد قرار نیست بمونه.
‫زمان همین‌جوری به گذشتن ادامه میده.
‫دنیای تو از تغییرات مداوم ساخته شده.
‫اما مهم‌تر از همه، همه‌چیز به روح و قلبت بستگی داره.
‫هر زمان که بخوای می‌تونی دنیا رو تغییر بدی.
‫این چیه؟
‫یه دنیای خالی؟
‫دنیایی بدون آدم؟
‫دنیایی از آزادی.
‫آزادی؟
‫یه دنیا از آزادیه، جایی که هیچی محدودت نمی‌کنه.
‫این آزادیه؟
‫بله، دنیایی از آزادی.
‫اما در عوض هیچ‌چیزی هم نیست.
‫تا وقتی که به چیزی فکر نکنم؟
‫تا وقتی که به چیزی فکر نکنی.
‫ولی نمی‌دونم چیکار باید بکنم.
‫احساس ناامنی می‌کنی، نه؟
‫تصویری از خودت نداری، نه؟
‫همه‌چیز خیلی مبهمه.
‫دنیایی که توش هیچ چیز محکمی نیست که ازش بچسبی...
‫نمی‌دونی چیکار باید بکنی؟
‫چیکار باید بکنم؟
‫بهت یه محدودیت میدم.
‫بفرما، حالا بهشت و زمین رو داری.
‫ولی اینطوری یکی از جنبه‌های آزادیت رو از دست دادی.
‫باید روی زمین بایستی.
‫ولی احساس امنیت بیشتری می‌کنی.
‫چون یه بار کوچیک از ذهنت برداشته شد.
‫و سعی می‌کنی راه بری.
‫این کار با اراده خودته.
‫این اراده خودمه؟
‫داخل این دنیا و دنیایی که توش زندگی می‌کنی، زمینی وجود داره.
‫اما می‌تونی آزادانه هر جایی ازش بری.
‫اگه بخوای، حتی می‌تونی موقعیت جهان رو تغییر بدی.
‫و موقعیت جهان هم هیچ‌وقت ثابت نمی‌مونه.
‫همزمان با گذر زمان تغییر می‌کنه.
‫خودت هم می‌تونی تغییر بدی.
‫چون چیزی که تو رو شکل میده، ذهنت و دنیای پیرامونته.
‫چون اینجا دنیای تو‌ـه.
‫شکلی از واقعیته که تو درک می‌کنی.
‫«واقعیت یعنی این»
‫این...
‫فضایی که چیزی توش نیست.
‫دنیایی که چیزی توش نیست.
‫دنیایی که جز من چیز دیگه‌ای توش نیست.
‫کم‌کم دیگه نمی‌دونم کی هستم.
‫حس می‌کنم دارم ناپدید میشم.
‫وجود من داره ناپدید میشه.
‫«چرا؟»
‫چون تو تنها کسی هستی که اینجایی.
‫چون فقط منم؟
‫چون بدون وجود بقیه چیزا،
‫نمی‌تونی شکل خودت رو تشخیص بدی.
‫شکل خودمو؟
‫«تصویرم از خودم؟»
‫بله، با دیدن شکل بقیه می‌تونی شکل خودت رو بشناسی.
‫با نگاه کردن به مانع بین خودت و دیگران،
‫شکل خودت رو تجسم می‌کنی.
‫تو نمی‌تونی خودت رو ببینی مگه اینکه افراد دیگه‌ای هم باشن.
‫چون بقیه وجود دارن منم می‌تونم وجود داشته باشم!
‫لگه تنها باشم، هر جا هم که برم بازم تنهام.
‫تمام دنیا میشه فقط من!
‫با تشخیص تفاوت‌های بین خودت و دیگران،
‫می‌تونی خودت رو شکل بدی.
‫اولین شخصی که تو نیست مادرته.
‫مادرت یه آدم جدا از تو‌ـه.
‫درسته، من منم.
‫ولی مطمئنم که دیگران هم ذهن منو شکل میدن!
‫درسته، ایکاری شینجی-کون.
‫بالاخره فهمیدی، شینجی احمق؟
‫پس بالاخره بیدار شدی، شینجی احمق.
‫اوه، تویی که، آسکا.
‫منم که؟! من هر روز صبح میام اینجا،
‫تا مطمئن شم جنابعالی دیر نرسی مدرسه،
‫و اون‌وقت اینطوری از دوست دوران بچگیت تشکر می‌کنی؟!
‫آره، مرسی.
‫پس بذار یه‌کم بیشتر بخوابم.
‫این کارای مسخره دیگه چیه؟!
‫لعنتی، زود باش بلند شو!
‫منحرف! احمق! باورم نمیشه!
‫چیکار کنم خب، آخه صبحه!
‫از دست شینجی.
‫اونم بعد از اینکه آسکا-چان میاد دنبالش. دیگه بهش امیدی نیست.
‫آره.
‫تو هم همینطور! سرتو از اون روزنامه بیار بیرون و آماده رفتن شو.
‫باشه.
‫واقعاً که، اینقدر بزرگ شدی بازم با شینجی مو نمی‌زنی.
‫خودت آماده رفتن شدی؟
‫آره، هر وقت بگی.
‫ولی وقتی تو واسه جلسه‌ها دیر می‌کنی
‫این منم که فویوتسوکی-سنسه دعوام می‌کنه.
‫از بس پرطرفداری.
‫احمق نباش! لطفاً عجله کن و آماده شو!
‫باشه.
‫فهمیدم، یویی.
‫زود باش، عجله کن!
‫باشه، فهمیدم!
‫عجب گیری افتادیم دست این آسکا!
‫چه زری زدی؟!
‫خب، خاله. ما رفتیم.
‫ما رفتیم.
‫خیلی خب، به سلامت!
‫زود باش! کی می‌خوای اون روزنامه رو بذاری زمین؟
‫باشه، فهمیدم، یویی.
‫شنیدم یه دانش‌آموز انتقالی امروز میاد.
‫خب، هر چی نباشه اینجا تا سال آینده میشه پایتخت.
‫روز به روز افراد بیشتری میان.
‫درسته. یعنی دختره چه شکلیه؟
‫خدا کنه کاوایی باشه.
‫وای دیرم شد! دیرم شد!
‫اگه روز اولم دیر کنم خیلی بد میشه، نه؟
‫ببخشید! خیلی عجله داشتم!
‫واقعاً معذرت می‌خوام!
‫احمقی چیزی هستی؟
‫چی؟! پس دیدیش؟! شرت دختره رو؟
‫نتونستم کامل ببینم، فقط یه‌کم دیدم.
‫تو واقعاً یه حرومزاده خوش‌شانسی! ‫سر صبحی چه شانسی بهت رو کرده!
‫حالا چی شده مگه، مبصر؟
‫خودت چی فکر می‌کنی، سوزوهارا؟!
‫اول صبحی این حرفا چیه دیگه می‌زنی؟!
‫زود باش برو آب گلدون‌ها رو عوض کن!
‫نوبت تو‌ـه. مگه نه؟
‫پسر عجب گیری افتادیما.
‫چی گفتی؟!
‫از اون دسته آدماست که آخرش کارش به مشت خوردن می‌کشه.
‫خودتم همینطوری.
‫من کجام از اون دسته آدماست که کارم به مشت خوردن می‌کشه؟
‫چی؟ مثل روز روشنه!
‫چرا؟!
‫یه نگاه به خودت بنداز!
‫چون تو یه بند داری حرف پشت حرف میاری!
‫پسر، چه آرامشی.
‫ساکت شو دیگه، شینجی احمق!
‫هی، میساتو-سنسه اومد!
‫میساتو-سنسه فوق‌العاده‌ست.
‫اون سه تا چشونه؟! خیلی احمقن!
‫برپا! تعظیم کنید!
‫برجا!
‫خوشحال باشید، پسرا!
‫اجازه بدید دانش‌آموز انتقالی پرآوازه رو بهتون معرفی کنم!
‫من آیانامی ری هستم، از دیدنتون خوش‌وقتم.
‫تو! همونی‌ای که صبح شرتمو دید می‌زد!
‫هی! اینجوری نگو!
‫خودت به شینجی نشونش دادی!
‫شما کی باشی که اینطور داری ازش دفاع می‌کنی؟!
‫نکنه فضولشی؟
‫عقب کشیدن
‫ما فقط دوستای دوران بچگی‌ایم! بچه لوس رومخ!
‫هی، وسط کلاسیم مثلاً! لطفاً ساکت باشید!
‫بیخیال، به‌نظر باحال میاد. منم می‌خوام بدونم.
‫لطفاً ادامه بدید.
‫درسته، اینم یه دنیای احتمالیه.
‫یه احتمال که داخلمه.
‫من الان دقیقاً کسی نیستم که هستم.
‫احتمال وجود همه‌جور منی وجود داره.
‫درسته. احتمال وجود منی که خلبان اوا نیست هم وجود داره.
‫وقتی بهش اینطوری فکر می‌کنی، این دنیای واقعیت اونقدرا هم بد نیست.
‫دنیای واقعیت ممکنه چندان بد نباشه.
‫ولی من از خودم متنفرم.
‫چیزی که واقعیت رو بد و ناخوشایند برداشت می‌کنه خود تویی.
‫این تویی که واقعیت رو اشتباه فهمیدی.
‫برداشتت از واقعیت و اهمیت جات در واقعیت،
‫کوچیک‌ترین تغییر در این چیزها می‌تونه دنیای درون ‫ذهنت رو دگرگون کنه.
‫به همون اندازه که انسان‌ها وجود دارن، حقیقت وجود داره.
‫ولی فقط یه حقیقت برای تو وجود داره.
‫حقیقتی که از درک محدودت از جهان
‫و اطلاعاتی که برای محافظت از خودت تغییر دادی ساخته شده.
‫یه حقیقت کج‌ومعوج.
‫به هر حال دید یه نفر از دنیا کوچیکه.
‫ولی مردم فقط اون خط‌کش کوچیک رو دارن ‫که باهاش محیط اطرافشون رو اندازه‌گیری می‌کنن.
‫و تو هم سعی می‌کنی اطرفت رو از طریق حقایقی که ‫دیگران بهت دادن ببینی.
‫توی روزهای آفتابی، حس خوبی داری.
‫توی روزهای بارونی، حس بدی داری.
‫وقتی اینو بهت بگن خودتو مجبور می‌کنی باورت شه که باید همینطور باشه.
‫حتی اگه اتفاقات خوشایندی در روزهای بارانی بیفته.
‫ظرافتش به قدریه که می‌تونه فقط با تغییر
‫برداشتی که ازش می‌کنی کاملاً زیرورو شه.
‫حقیقت درون مردم چنین چیزیه.
‫قضیه اینه که حقیقت برای مردم چقدر پایداره.
‫اگرچه به همین خاطر مردم همیشه دنبال ‫یه حقیقت عمیق‌تر می‌گردن.
‫تو فقط برای دریافت عشق از دیگران وجود نداری.
‫پس نیازی نیست دائماً به چیزی که دیگران درباره‌ت ‫فکر می‌کنن، اهمیت بدی.
‫ولی مگه همه ازم متنفر نیستن؟
‫احمقی چیزی هستی؟
‫این فقط چیزیه که خودت دوست داری باور کنی.
‫ولی من از خودم متنفرم.
‫کسایی که از خودشون متنفرن نمی‌تونن ‫عشق بورزن و به دیگران اعتماد کنن.
‫من پستم، ترسوام، بی‌جرئتم و ضعیفم.
‫می‌بینی؟ وقتی می‌تونی با بقیه مهربون باشی که خودتو بشناسی.
‫از خودم متنفرم.
‫ولی شاید بتونم یاد بگیرم خودمو دوست داشته باشم.
‫شاید بهتر باشه من اینجا باشم!
‫درسته! من منم، نه کمتر، نه بیشتر!
‫من منم.
‫می‌خوام خودم باشم.
‫می‌خوام اینجا باشم!
‫اینجا بودنم اشکالی نداره!
‫تبریک!
‫ممنون.
‫ممنون، پدر
‫بدرود، مادر
‫و به همه بچه‌ها
‫تبریک
F
ﻢ
l
ﻨ
y
ﮐ
m
ی
e
ﺯ
t
ﺎ
o
ﺑ
t
ﺎ
h
ﻫ
e
ه
m
ﺭ
o
ﺎ
o
ﺘ
n
ﺳ
a
ﻦ
n
ﯿ
d
ﺑ
l
ر
e
ﺍ
t
ﺬ
m
ﺑ
e
و
p
‫
l
ر
a
ﺎ
y
ﯿ
a
ﺑ
m
ﺭ
o
ﺩ
n
ز
g
ﺍ
t
ﻭ
h
ﺮ
e
ﭘ
s
ﻪ
t
ﺑ
a
ه
r
ﺎ
s
ﻣ
ﻪ
ﺑ
ﻮ
ﻨ
ﻣ
‫
L
ﻪ
e
ﯾ
t
ﺭ
m
ﻮ
e
ﺠ
s
ﭼ
e
ر
e
ﺎ
w
ﻬ
h
ﺑ
a
‫
t
ﺦ
s
ﯾ
p
ﺮ
r
ﻣ
i
و
n
ی
g
ﺮ
i
ﺘ
s
ﺸ
l
ﻣ
i
ی
k
ﻮ
e
ﺗ
O
ﻢ
n
ﻨ
J
ﯿ
u
ﺒ
p
ﺑ
i
ر
t
ﺍ
e
ﺬ
r
ﺑ
a
‫
n
d
M
a
r
s
I
ﺮ
n
ﯿ
o
ﮕ
t
ﺑ
h
و
e
ﺭ
r
م
w
ﺎ
o
ﺘ
r
ﺳ
d
ﺩ
s
‫
.
H
ﻪ
o
ﮕ
l
ﯾ
d
ﺩ
m
ت
y
ﺭ
h
ﺎ
a
ﺒ
n
ﻋ
d
ﻪ
ﺑ
‫
I
‫
n
ﻢ
o
ﺳ
t
ﻮ
h
ﺒ
e
ﺑ
r
م
w
ﺰ
o
ﯾ
r
ﺰ
d
ﻋ
s
‫
.
D
ﻪ
a
ﮕ
r
ﯾ
l
ﺩ
i
ت
n
ﺭ
g
ﺎ
k
ﺒ
i
ﻋ
s
ﻪ
s
ﺑ
m
e
F
ﻢ
i
ﻧ
l
ﻮ
l
ﺨ
m
ﺑ
y
ﻪ
h
ﺸ
e
ﯿ
a
ﻤ
r
ﻫ
t
ی
w
ﺍ
i
ﺮ
t
ﺑ
h
ﺎ
s
ﺗ
o
ر
n
ﺍ
g
ﺬ
a
ﺑ
n
و
d
‫
l
ﻦ
e
ﮐ
t
ﺮ
m
ﭘ
e
ﮓ
s
ﻨ
i
ﻫ
n
ﺁ
g
ﺎ
f
ﺑ
o
و
r
ﺭ
e
ﻢ
v
ﺒ
e
ﻠ
r
ﻗ
m
‫
o
r
e
Y
ﻢ
o
ﻨ
u
ﮐ
a
ﯽ
r
ﻣ
e
ی
a
ﺯ
l
ﺭ
l
ﻭ
I
ﻖ
l
ﺸ
o
ﻋ
n
و
g
ﺶ
f
ﯾ
o
ﺎ
r
ﺘ
A
ﺳ
l
ﻪ
l
ﮐ
I
ی
w
ﺰ
o
ﯿ
r
ﭼ
s
م
h
ﺎ
i
ﻤ
p
ﺗ
a
‫
n
،
d
م
a
ﺍ
d
ﻮ
o
ﺧ
r
ﯽ
e
ﻣ
ﻪ
ﮐ
ﯽ
ﺘ
ﺴ
ﻫ
ی
ﺰ
ﯿ
ﭼ
ﺎ
ﻬ
ﻨ
ﺗ
ﻮ
ﺗ
‫
I
ش
n
ﺎ
o
ﺑ
t
ﯽ
h
ﻘ
e
ﯿ
r
ﻘ
w
ﺣ
o
ﺎ
r
ﻔ
d
ﻄ
s
ﻟ
.
‫
.
P
.
l
ﻪ
e
ﮕ
a
ﯾ
s
ﺩ
e
ت
b
ﺭ
e
ﺎ
t
ﺒ
r
ﻋ
u
ﻪ
e
ﺑ
‫
I
!
n
م
o
ﺭ
t
ﺍ
h
ﺩ
e
ﺖ
r
ﺘ
w
ﺳ
o
ﻭ
r
ﺩ
d
‫
s
.
ﻪ
I
ﮕ
L
ﯾ
o
ﺩ
v
ت
e
ﺭ
Y
ﺎ
o
ﺒ
u
ﻋ
!
ﻪ
ﺑ
‫