‫داره بارون میاد.
‫داداش تو میتونی بری خونه.
‫من خودم با مدیر حرف میزنم به جای تو.
‫دستت درد نکنه.
‫واس چی داری تعقیبم میکنی؟
‫خب راه خونه دوتامونم از این طرفه.
‫های، برام تعریف بکن ببینم.
‫چیو؟
‫اون رقیبت که تازه پیدا شده.
‫واسه تو چه اهمیتی داره؟
‫چرا کنجکاوم نکنم؟
‫من رفتم و به شیناکو-سنسه ‫اعلام جنگ دادم.
‫اینجوری دیگه هیچکدوممون ‫نگران ناراحت شدن اونیکی نمیشه.
‫...من همش میخوام اینو بهت بگم
‫من اون آدمی نیستم که تو فکر میکنی.
‫با حرف زدن با من ‫چیزی نصیبت نمیشه.
‫تو میتونی خیلی راحت ‫نظر یه نفر که ارززشو داره به خودت جلب کنی.
‫نمیگم که ازت نفرت دارم،
‫اما فکر نمیکنم که بتونم باهات خوب باشم.
‫مغز من الان توانایی اون کارو نداره.
‫من اون جوری که تو فکر میکنی در مورد تو هیچ نظر خاصی ‫در مورد این که چجور آدمی هستی ندارم، ریکو.
‫درکت میکنم.
‫الان ذهنت خیلی مشغوله.
‫مثل این قضیه خودت و ‫شیناکو-سنسه.
‫من مثل یه دونده ام که مسابقمو یه دور دیرتر شروع کرده باشم.
‫اما ایرادی نداره.
‫مهم نیس که کیو دوس داری.
‫من از تو هیچ انتظاری ندارم.
‫معلومه که خوشحال میشم ‫اگه یه روزی عاشقم بشی.
‫اما فعلا من با همین که هستیم خوشحالم.
‫به نظر عجیبه؟
‫لعنتی. خوب میفهمم که چه حسی داری.
‫ریکو، عشق یعنی چی؟
‫این دیگه چجور سوالیه؟
‫من از کجا باید بدونم؟
‫منم نمیدونم!
‫از "دیروز"برای من بخوان
‫سلام.
‫اوه، هارو-چان.
‫ریکو کجاس؟
‫ببخشین، اما امروزم باز نیومده.
‫چی؟ الان سه روز شده!
‫بیخیالش شو دیگه، یعنی به پای اون نمیرسم؟
‫...خب
‫«خب» دیگه چیه؟
‫اما اون این سرماخوردگی رو ‫چند وقته داشت.
‫این شیفت کاری هم بدترش کرد.
‫نکنه زیادی زیر بارون نگهش داشتم.
‫اگه نگرانشی میتونی بهش زنگ بزنی.
‫شمارشو ندارم که.
‫هان؟ نداری؟
‫اصلا بهت نمیاد.
‫میدونم. به نظر نمیاد نتونم یه شماره رو بگیرم.
‫اما خب هروقتی میخواستم می اومدم اینجا میدیدمش.
‫میخوای شمارشو بهت بدم؟
‫اما آخه درست اینه از خودش بخوام.
‫مشکلی نیس. برای تو استثنا قائل میشم.
‫نوناکا
‫بلخره داره تبم میاد پایین.
‫دارم از گرسنگی میمیرم.
‫شیناکو؟
‫...چی شده
‫فوکودا-کون بهم گفت که مریض شدی.
‫شام خوردی؟
‫نه.
‫پس اینو بگیر.
‫سبیزیجات نیم جوش و برنج تاکیکومی.
‫یه پیر مردی از آشناهام ‫مریض بود عین تو براش درست کرده بودم.
‫زیاد درست کردم ‫بقیشو برای تو آوردم.
‫واقعا؟
‫واقعا ممنونم.
‫اون برنج تاکیکومی رو هرچه زودتر بخور.
‫بعدا میبینمت.
‫ممنونم!
‫فوکودا، از توام ممنونم!
‫یکمی احساس گناه میکنم.
‫...اما
‫اون دوتا یجورایی شبیه همن.
‫چطور متوری، ریکو؟
‫حالت خوب شد؟
‫آره.
‫هان، کینوشیتا-سان کجاس؟
‫اونم سرماخورده نیومده.
‫...خب به هرحال
‫ریکو، باهم بریم سینما؟
‫ناماگوراسvs. هیتودران جنگ در دریای جنوبی
‫ناماگوراس علیه هیتودران ‫جنگ در دریای جنوبی
‫سلیقه خودم نیس.
‫یه مشتری بهم هدیه داد.
‫اوه، آره تو می خونه.
‫مشتریاش چجورین؟
‫بیا به یکی از اون زن و شوهر های ‫عجیب و غریب تدیل بشیم که باهم میریم دیدن فیلمای هیولایی.
‫ضد حال، میرم پسشون میدم.
‫چون تقصیر من بود که مریض شدی،
‫میخواستم عوضشو دربیارم.
‫نه تقصیر تو نبود.
‫از یه نفر دیگه دعوت میکنم.
‫برشگردون.
‫کی گفتش که من نمیام؟
‫میایی؟
‫کی بریم؟
‫خودتو نچسبون.
‫دستتون درد نکنه.
‫بعدا می بینمتون.
‫لعنتی.
‫صد ینی منو خورد.
‫آهای تو.
‫غذای اضافه مونده میخوای؟
‫مشکلی نداره؟
‫مشکلی نداره.
‫امروز روز خوبی داشتم.
‫براهمون دارم شادی خودمو قسمت میکنم.
‫این یونیفرم دبیرستان تویزومی هستش نه؟
‫یه روزی به Milk Hall بیا.
‫اوه، اگه اومدی حتما موقه روز بیا.
‫خداروشکر.
‫من خیلی اهل فیلم نیستم،
‫اما میدونم تو از فیلم خوشت میاد.
‫اصلا نمیتونم تصور کنم که تو ‫به فیلم هیولایی نگاه کنی، کیوکو-سان.
‫میتونی بری خونه دیگه.
‫داره دیر میشه.
‫اوه، به هر حال کارامم دیگه تموم شده.
‫...بازم مشکلی نیس
‫من همین نزدیکی ها زندگی میکنم.
‫یگو ببینم، خونه خانواده تو ‫توکیو هستش دیگه، نه؟
‫آره اینجاس.
‫همین دو اسیگاه بالاتر.
‫خب پس چرا وقتی اونا نزدیکن ‫تو داری تنهایی زندگی میکنی؟
‫مشکلی نیس که بپرسم؟
‫...خب
‫هم خونه پدربزرگم که سه سال پیش ‫فوت کردش خالی بود،
‫از یه طرفم من خواستم از کانسوکی مراقبت کنم.
‫اینا و یه سری دلایل پیش پا افتاده دیگه.
‫پدر و مادرت میدونن اینجا کار میکنی؟
‫درسته این مکان روز ها یه کافه هستش، ‫اما شب ها الکل هم سرو میکنیم.
‫بهشون چیزی نگفتم، اما مطمئنم مشکلی ندارن.
‫تو خانواده ما تمام تلاشمون رو میکنیم که ‫تو زندگی هم دخالت نکنیم.
‫مادر و پدرت دلتنگ نمیشن؟
‫نمی دونم.
‫حان، یادم رفته بود...
‫میشه من یک شنبه شیفت صبح رو نیام؟
‫آره مشکلی نیس.
‫باید برم یه کاراکتر جدید رو ببینم.
‫کاراکتر جدید؟
‫آکیموتو ‫یوکو ‫ ‫ ‫نوناکو ‫هارو
‫ایشون آقای کاواشیما شوگو هستن.
‫تو دانشگاه سال بالایی من بودن.
‫الان هم دارن تو همون مدرسه ‫زبان انگلیسی درس میدن.
‫سلام.
‫به نظر خوب میادش.
‫اینجوری فکر میکنی؟
‫خوشحالم که شبیه اون مردیه ‫بی ریخت که خودشو شبیه مجریا میکرد نیس.
‫همچین میگی، هیچ الان دیگه اون یادمم نمیاد. ‫الان پنج سال از روش گذشته.
‫دوباره کی قراره بیایین خونه؟
‫نمی دونم.
‫چیزه...
‫ناراحت نمیشی که ‫من از اسم نوناکو استفاده میکنم؟
‫نه خیلی.
‫اون اسم بهت میاد.
‫باشه، خدافظ تا هروقت که بتونم بیام.
‫آفرین که اسمتو میتونی بنویسی!
‫نوناکو هارو
‫حتی خوندن اسمت بهم آرامش میده.
‫اسم خوبیه نه؟
‫مشکل چیه؟
‫خب...
‫بعد سه ماه رفتم دیدن مادرم.
‫انقدر برام سخنرانی کردش که سردرد گرفتم.
‫دختر بزهکار بودنم کار سختیه.
‫هان، مادر تو...
‫نگه دار.
‫اگه بیشتر بگی تصویر ‫هارو-چان اسرار آمیز رو خراب میکنی.
‫برای امروز همین کافیه.
‫برو بابا، «اسرار آمیز» کیلو چنده.
‫اگه مشتاقین که بدونین، ‫اطلاعات بیشتر در راهن.
‫اما هیچ قولی نمیدم.
‫با گفتن این، دیگه خدا حافظ.
‫منتظر قرار سینمای فردام.
‫این دیگه چه مرگشه؟
‫بفرمایین مورینومو هستم.
‫های، منم اواوزومی هستم.
‫ممنون بابت غذای دیروز.
‫خیلیی خوشمزه بود.
‫میخواستم ببینم با ظرفاشون چیکار کنم.
‫هروقتی خواستی برشون گردون.
‫صدات یجوریه.
‫برایم از ‫"دیروز" بخوان.
‫حالم خوبه، اواوزومی-کون.
‫ممنکنه تورو هم مریض کنم.
‫ممکنه ام که من تورو مریض کرده باشه.
‫باید تو مشکلات به هم کمک کرد.
‫اگه تا فردا تبت پایین نیاد، ‫باید ببرمت بیمارستان.
‫یه کمی عجیب به نظر میاد.
‫من همیشه کسی بودم که از مریض مراقبت میکرد.
‫منظورت اون زمان تو کانازاواس؟
‫آره.
‫یجوری حرف میزنه انگار زن بیوه هستش.
‫تبش یکمی پایین اومده.
‫قراره ساعت یازده جلو سینما همو ببینیم؟
‫تغییرات آب و هوایی باعث شده ‫هیولا های عظیمی ظاهر بشن!! ‫ ‫ نعره های اونا در سراسر ‫ دریای جنوب طنین انداز شده!!
‫گوراسناما vs. هیتودران
‫یعنی از خونه در اومده.
‫های خانوم کوچولو.
‫منتظر کسی هستی؟
‫یا تنهایی؟
‫اصلا گوش میدی؟
‫های با توام.
‫این نشد یکی دیگه.
‫حالت اول: قرارمون کلا یادش رفته ‫بلند شده رفته سر کار.
‫حالت دوم: منو اسکل کرده.
‫حالت سوم...
‫اواوزومی کون، ‫ ممنون که دیروز ازم مراقبت کردی. ‫ تبم پایین اومده و دارم میرم مدرسه. ‫ لطفا کلید هارو بذار تو صندوق نامه ها. ‫ شیناکو
‫لعنتی!
‫ببخشین!
‫من حتی شماره تلفنش رو هم نمیدوم.
‫عذر میخوام.
‫خیلی ببخشین!
‫خداروشکر.
‫گفتم نکنه اتفاقی افتاده.
‫ببخشین.
‫پس کجا بودی تو؟
‫خونه شیناکو بودم.
‫نه، آخه مریض بود و تب داشت،
‫براهمون باید ازش نگهداری میکردم.
‫اونم تنهایی زندگی میکنه. ‫برا همون نمیتونستم تنها بذارمش.
‫خب فکر کنم جای شکایت ندارم.
‫خودم گفتم ازت انتظاری ندارم.
‫و شیناکو-سنسه اولویت داره.
‫آی!
‫اما لازم نیس اینجوری روراست بگی!
‫تا الان اسم دروغ مصلحتی رو شنیدی؟
‫به این که دلمو میشکنی هم فکر کن!
‫آهای! هارو!
‫572 ین شد.
‫زحمت کشیدین.
‫فکر نمیکنی یکمی زیادی سادس؟
‫من همیشه آروم و راحتم، ‫اما منم عصبی کرد.
‫این دهمین باریه که ‫این هفته اینو میگی.
‫واقعا؟
‫یعنی میخوای ولش کنی؟
‫اینو برسون دست مشتری لطفا.
‫من همیشه از مردم فاصله نگه داشتم.
‫اینجوری میتونستم هروقتی که خواستم ازشون فرار کنم.
‫برای همینم هیچ وقت ‫شماره ریکو رو نخواستم.
‫فکر کنم اگه دیگه نرم ‫مغازشون،
‫دیگه تموم میشه.
‫درسته که گفتم ازش هیچ انتظاری ندارم، ‫اما در نظر خودم انتظارارتی داشتم.
‫اما کار نکردش و الان ‫احساس میکنم بهم خیانت شده.
‫روابط انسانی همش درمورد خواسته های خود آدمه.
‫با این وجود...
‫حداقل به قولت باید عمل میکردی لعنتی!
‫هارو!
‫چیه؟
‫اوضاعت چطوره؟
‫خودتو مسخره کردی؟
‫خفه شو.
‫آخرش دیگه جایی برای فرار نخواهم داشت.
‫نوناکا هارو هستم.
‫نوناکا هارو!!
‫هجده سالمه.
‫153 سانتی متر قدمه.
‫42 کیلوگرم وزنمه.
‫تو یه مغازه به اسم Milk Hall ‫تو بازار اون پایین کار میکنم.
‫و الانم دارم برای اون ‫دفتر اونجا قهوه میبرم.
‫داری چی میگی؟
‫دارم خودمو معرفی میکنم.
‫میخوام که تو منو بشناسی.
‫درضمن الان کلی از دست ‫پسری که اون روز منو اسکل کرد عصبی ام.
‫بخدا از کاری که کردم پشیمونم.
‫خب باشه.
‫منم تنهایی زندگی میکنم، ‫پس قول بده که اگه منم مریض بشم بیایی ازم مراقبت کنی.
‫اگه اونجوری بشه حتما میام.
‫ایوای احساس میکنم تب دارم.
‫شاید بخاطر اینه که یه ‫نفر باعث شد بیرون تو بارون بمونم.
‫چی؟!