‫بله؟
‫این نامه مال شماست، موسیو نوئه.
‫واسه من؟
‫بله، روی میز جامونده بود.
‫با مادمازل دومی منتظرت وایسادم!
M
e
n
d
o
k
u
s
a
i
&
E
l
i
x
i
r
A
n
i
m
D
L
.
i
r
«انقدر خودپسند نباش»
‫یا شاید، «زیادی در اعماق کاوش نکن»
آینده‌ی این جهان درگیرِ کشمکش تضاد‌هاست
زمانه به این صورته که سخن منثور همچون بادی در مسیر مخالف، جریان داره
اون چشم‌ها، اون صدا، به لرزه افتادن، دچار تردید شدن
عیبی نداره؟
روزهایی که در خاموشی از اعماق وجودشون فریاد سرمی‌دهند
با این وجود، من با این احساسات گران‌بهایم، راهی رو به بیرون باز می‌کنم
با دقت به این نشانه‌های امید گوش فرابده
باید چیزی بیشتر از یه میل و خواسته باشه
چیزی فراتر از یه عهد
برام سواله که معنای حقیقیِ عشق و همینطور عاشق بودن چی می‌تونه باشه؟
شک ندارم حتی اگه بتوانم نامی بر رویش بگذارم، نام‌های بی‌شماری خواهد داشت
چنین کارِ پیچیده‌ای می‌تواند باشد
سرگذشتِ من
‫بذار معرفی‌تون کنم، نوئه.
اینا، نوه‌های نازنینِ من، لویی .و خواهر کوچکترش، دومینیک هستن
‫ا-از آشنایی باهات خوشوقتم.
‫می‌خوام ازت یه خواهشی بکنم، دومینیک.
ازت می‌خوام وقتی زمانش .رسید، اینو بدی به نوئه
‫لویی؟
‫تو واقعاً...
‫... شبیه خودمی.
‫دومی؟
‫نوئه!
‫دومی؟
‫مینا...
مینا فردا اعدام می‌شه؟ همین بود؟
‫اما چرا؟
‫چرا؟ چون اون یه حامل نفرین‌ـه.
‫حامل نفرین؟
حاملان نفرین سرشون توسط جلاد زده می‌شه. این یه قانونه.
‫نوئه، منم می‌خوام مینا رو نجات بدم.
‫نمیشه توی فراری دادنِ مینا از روستا کمکش کنیم؟
‫مینا؟
‫دومی، نوئه...
‫خون. خون می‌خوام.
‫خون! بهم خون بدین.
‫دومی، فرار کن.
‫نوئه؟
‫لویی، به خودت بیا!
‫چِت شده؟
‫بُکش منو. می‌خوام منو بُکشی... نوئه.
‫اگه سرنوشتِ من اینه که بمیرم، نوئه...
‫اگه سرنوشتم اینه، می‌خوام که تو...
‫منو بُکشی!
‫نمی‌تونم... لویی.
،لویی گفت وقتی زمانش برسه .می‌خواد اینا رو داشته باشی
‫بهم گفت تا اون موقع نگه‌شون دار.
‫میخ‌های چوبی؟
‫نوئه!
‫منو ببخش، نوئه.
‫چیکار کنم؟
پدربزرگ گفت شبیه .شرایط روانی هست
‫چیکار کنم آخه؟
‫دو روزه که چشم‌هاشو باز نکرده.
اگه چشم‌هاشو دوباره باز کنه، باید چیکار کنم؟
‫چیکار کنم؟!
‫اگه...
‫اگه اون روز نرفتم بودم نوئه رو ببینم،
‫اگه خودم حلش می‌کردم...
‫اگه مینا رو به‌حال خودش ول کرده بودم،
‫احتمالاً اون سلاخی فجیع، اتفاق نمی‌افتاد.
حداقلش، نوئه جلوی چشم‌های خودش .قطع شدن سر لویی رو نمی‌دید
‫دومی؟
‫ خواهر ورونیکا؟!
بعد از اینکه نیومدی خونه من این .همه راه پاشدم اومدم که تو رو برگردونم
‫اینجا عین همیشه کثیف و پر از خاکه.
‫آماده شو بریم.
‫نــ-نه!
‫اون به‌خاطر من اینجوری شد.
نمی‌تونم نوئه رو انقدر .راحت ولش کنم
‫برادر کوچیکت، لویی... مرده.
‫هیچ حسی نداری، خواهر؟
‫اول از همه، من یه برادر کوچیک ندارم.
تازه، همون روزی که اون به‌دنیا .اومد، باید کشته می‌شد
باید شاکر باشی که اجازه دادن .این همه مدت رو زندگی کنه
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫چی؟! شوخیت گرفته دومی جونم؟
‫نکنه هیچی رو نمی‌دونستی؟!
نکنه واقعاً باور کردی از کل جهان پنهانش کردن چون مریض بوده؟
‫نه خیر، نه خیر، نـــه خــیــــر!
‫واقعاً که خیلی احمقی!
‫اونو پنهان کردن...
‫... چون دوقلوی تو بود!
‫چی؟
‫دوقلو؟
‫الآن دیگه تو هم باید بدونی، نه؟
‫دوقلو؟ من و لویی؟
‫میگن که دوقلوها زندگی بیشتری رو از رحم مادر، می‌دزدند.
‫توی جهان خون‌آشام‌ها، نماد بدشانسی‌ان.
‫فکر می‌کردم لویی یکسال از من بزرگ‌تره.
‫باید یکی به مادرت یاد می‌داد که دوقلو زاییدن،
باعث می‌شه اعتبار خاندان .د ساده، خدشه‌دار بشه
‫واسه همین فقط یکی‌تونو انتخاب کردن.
حقیقتاً یکی‌تون باید موقع .تولدش، کشته می‌شد
ولی یهویی پدربزرگ گفت «الکی «.این کارو نکنید. خودم مراقبشم
‫و اون‌موقع بود که لویی رو برد.
حتی پدر هم نتونست از .پدربزرگ سرپیچی کنه
‫گفت می‌خواست یه چیزی رو امتحان کنه.
‫چرا؟
‫چرا منو انتخاب کردن؟
‫نمی‌دونم.
پدرو می‌شناسم، احتمالاً با‌توجه به .حسی که اون لحظه داشته، تصمیم گرفته
پس من وقتی رو ندارم که بخوام صرف .فکر کردن به برادری بکنم که هیچ‌وقت نداشتم
‫ولی اگه اون به‌جای تو انتخاب می‌شد،
یعنی توقعاتی که ازش داشتیم رو بیشتر از تو به‌جا می‌آورد یا نه؟
‫لویی.
‫لویی اینو می‌دونست؟
‫لویی.
آرزو می‌کنم کاش می‌تونستم .همیشه اینجا زندگی کنم
‫بهت حسودیم میشه، لویی.
چجوری تونستم همچین چیز بدی رو به لویی بگم؟
‫نوئه، خوبی؟ منو می‌شناسی؟!
‫نوئه!
‫لویی!
‫خدا رو شکر.
‫خواب دیدم که تو مردی.
‫خدا رو شکر، لویی.
‫واقعاً فقط خواب بود.
‫نوئه.
نوئه، تو هم آرزو می‌کنی که لویی انتخاب می‌شد؟
‫تو هم آرزو می‌کنی که
‫لویی به‌جای من، زندگی می‌کرد؟
‫بیچاره.
‫بیا دیگه دنبالشون نگردیم.
‫من یکم دیگه می‌گردم.
‫چرا انقدر نگران ساحره‌ی جهنمی‌ای؟
مگه واسه تو هم بهتر نیست که یه چیزی بین اون دو تا پیش بیاد؟
‫د-داری در مورد چی...؟
‫ببخشید. حالت خوبه؟
‫خب، من میرم؛ مادمازل دومینیک.
‫اوه، اسمتون دومینیک‌ـه.
‫میخائیل!
‫اسمم اینه!
‫چی؟ داری گریه می‌کنی مادمازل؟
‫بیچاره.
‫ها؟
‫دلم به‌حالت می‌سوزه، مادمازل.
آرزو می‌کنم اون کسی که حامل .نفرین شد، من می‌بودم
‫آرزو می‌کنم کاش سر من قطع می‌شد.
‫آرزو می‌کنم که الآن
‫لویی کنار نوئه می‌بود.
‫چرا من نیستم؟
‫بهتر بود بمیرم.
‫اگه مرده بودم...
‫منو ببخش، نوئه.
‫نازی، نازی.
‫نازی، نازی. گریه نکن مادمازل.
‫مطمئنم شاهزاده‌ت میاد دنبالت.
‫بعدش شاهدخت غم‌دیده، خوش‌بختی رو پیدا می‌کنه؛
و همه‌مون می‌تونیم دوباره .برگردیم پیش خانواده‌هامون
‫مگه نه، مادمازل؟
‫وانیتاس! بالاخره پیدات کردم!
‫املیا؟
‫یه اتفاق خیلی بد افتاده! ‫موسیو نوئه...!
‫خوش اومدی!
‫ممنون که اومدی، موسیو نوئه!
‫- من...
‫- دومی کجاست؟!
‫ای وای!
‫یه ماشین خودکار؟
‫میخائیل؟
‫واقعاً اون اسم روی نامه بود؟
‫زنده‌س؟
‫بده.
‫ازش دور بمون!
‫اون...
‫حتی هنوز خودمون رو معرفی هم نکردیم.
‫نمی‌تونی صبر کنی، نه؟
‫یه جلدِ چرمیِ آبی، ‫صفحه‌هایی به تاریکی شب،
‫چرخ‌دنده گریمور که ‫به یه زنجیر نقره‌ای متصل شده...
‫یه بار دیگه امتحان کنیم. من میخائیل‌ام.
‫تنها چیزی که از خون‌آشام ماه آبی ‫به ارث بردم، همین کتاب بود.
‫با این حال، یه انسان معمولی‌ام!
‫یه کتاب وانیتاس دیگه هم وجود داره؟
‫شوخی کردم. فقط داشتم ادای برادر بزرگم رو درمی‌آوردم!
‫البته که خودت می‌دونی کدوم موسیو رو میگم، موسیو نوئه؟
‫برادر بزرگم همونیه که شماها وانیتاس صداش می‌زنین.
‫حرف‌هایی که برادرم بهت زد رو به مادمازل دومی گفتی.
‫و مادمازل دومی اونا رو به من گفت.
‫این همه موسیو و مادمازل گیج‌کننده‌س، نه؟ میشه همون...
‫... نوئه صدات بزنم؟
‫برادربزرگه‌م، در مورد من چیزی بهت نگفته؟
‫یه چیزی مثلِ «یه برادر کوچکِ کاوایی دارم.»
‫یا به شماره‌ی 71 اشاره‌ای بکنه؟
‫شماره‌ی 71 چیکار می‌کنه؟
‫اون توئی؟!
‫اینحا اومدم، تا ازت یه لطفی داشته باشم، نوئه.
‫دومی!
‫اگه کسی ذره‌ای آسیب به من بزنه، ‫مادمازل دومی توی پریدن مکثی نمی‌کنه.
‫چرا داره اینکار رو می‌کنه؟
‫اینو نمی‌خوای، نه؟
‫منم نمی‌خوام.
‫نگو که...
‫مادمازل دومی خیلی مهربونه. ‫از این که ببینم
‫با اسم حقیقیش کاری کرده؟
‫پس، می‌خوام که خون برادرم رو بخوری.
‫هااا؟
‫یه چیزی هست که هرجور شده باید بدونمش.
‫می‌خوام بدونم چرا برادرم اون روز پدرم رو کشت.
‫اما هر بار از برادرم می‌پرسم، اصلاً جوابی رو بهم نمیده.
‫پس می‌خوام که یه نگاه کوچولو برام، بندازی.
‫توی اینجور چیزا خوبی، نه؟
‫نیش‌هات رو در اون پوست رنگ‌پریده فرو ببر، نوئه.
‫اون خاطره رو از خون وانیتاس آشکار کن.
‫دومینیک گم شده؟!
‫بله.وقتی در قلعه هم حاضر نشد...
‫یک پیغام رسان به عمارت مارکوس دِ ساده فرستاده شد، ولی...
‫اما سه روزی میشه که کسی اونو در عمارت اصلی یا ‫ویلا مشاهده نکرده.
‫از اون جایی که از خاندان د ساده نیز هستن، ‫نمی‌تونیم این احتمال رو در نظر نگیریم که از سر هوس این کارو کرده.
‫دومینیک هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنه!
‫اون هیچ‌وقت از وظیفه‌ش به عنوان یه نگهبان سلطنتی غافل نشده.
‫سه روز پیش؟ اون همون موقع‌ایه که آخرین بار هم‌دیگر رو دیدیم.
‫بعد اون دیدار اتفاقی برای مادمازل دومینیک افتاده؟
‫جان.
‫می‌تونم یه خواهشی ازت داشته باشم؟
‫نمی‌فهمم.
‫اونی که «پدر» صداش می‌زنی.
‫یعنی میگی، وانیتاس اونو کُشت؟
‫عه؟ یه لحظه وایسا.
‫آهاااا...
‫ببخشید، ببخشید. انتظار چنین چیزی رو ازت نداشتم.
‫به‌نظر زود قضاوت کرده بودم.
‫بعد این همه مدتی که با هم بودین...
‫... تو هیچی در مورد برادرم نمی‌دونی، مگه نه، نوئه؟
‫حالا گرفتم چی شد.
‫اگه همینطور یه‌دفعه‌ای بهت بگن خونِ برادرم ‫رو بخور، فقط توی دردسر می‌اندازه‌ت، نه؟
‫خودشه!
‫پس به جای خونِ اون، ‫ از مال من استفاده کن.
‫اول، با استفاده از خون خودم، هر چی ‫رو در مورد برادرم می‌دونم، رو بهت میگم.
‫خب، زود باش دیگه.
‫اگه نجُنبی، سرما می‌خورم، ها.
‫مادمازل هم همینطور.
‫دومی.
‫دومی. موهات چی شدن؟
‫چرا...؟
‫این؟ سر راهم بودن، پس بریدم‌شون.
‫بهم میاد، نوئه؟
‫باید برای محافظت از نوئه تمام تلاشم رو بکنم.
‫حتی اگه...
‫... بهاش زندگی خودم باشه.
‫وقتشه، نوئه.
‫اون دختره، نه اشتباه کردم، پسره همون بچه‌ایه که زنده مونده؟
‫بله، در حالی که زیر تخت قایم شده بود، پیداش کردن.
‫کلیسا، اون رو تحت مراقبت خودش قرار میده.
‫مادرش یه فاحشه بود.
‫چرا مثل دخترها لباس پوشیده؟
‫به‌نظر می‌رسه بچه‌ش رو به بهترین مشتری‌هاش پیشنهاد می‌داده.
‫نباید اونجا بری ها.
‫زیرزمین جای پر پیچ‌و‌خمیه، وقتی ‫واردش بشی دیگه نمی‌تونی راه برگشت رو پیدا کنی.
‫اون پائین، جای پر پیچ‌و‌خمیه و ترسناکیه.
‫یه مومیایی!
‫عه!
‫الآن میام، می‌خورمت!
‫موسیو؟
‫بله؟
‫کِی می‌تونی برم خونه؟
‫از امروز به یه خونه جدید فرستاده میشی.
‫شنیدم که بچه‌های زیادی که هم سِن‌ات هستن، اونجان.
‫مطمئنم دوستای جدید پیدا می‌کنی.
‫نمی‌فهمم.
‫که اینطور...
‫موسیو؟
‫بله؟
‫چرا باید اون خون‌آشام رو می‌کشتن؟
‫اون خون‌آشامه مادرت رو کُشت؟
‫همم، نه. اون نجاتش داد.
‫مادرم وقتی منو می‌زد واقعاً چهره‌ی وحشتناکی داشت.
‫اما من خوب می‌دونم.
‫فقط وقتی این کار رو می‌کرد که ‫شیطان درونش تسخیرش می‌کرد.
‫مادرم تمام وقتی که...
‫اون خون‌آشام هم میومد، عصبانی بود.
‫اما بعدش، کم کم صورتش به همون حالت مهربون برگشت.
‫مادرم واقعاً خوشگل بود.
‫مطمئنم اون خون‌آشام، شیطان درون مادرم رو بیرون کشید.
‫این دیگه چه...
‫موسیو، چیزی شده؟
‫بچه‌ی طفلکی.
‫خون‌آشام‌ها همین الآنش هم تو رو گمراه کرده‌اند.
‫خدایِ من، ازت تمنا دارم، تمنا می‌کنم! این بچه را ببخش.
‫خداوندا!
‫رولند!
‫بهت گفتم که! ‫تا وقتی کامل خوب نشدی، از جات جُم نخوری.
‫- صبر کنین! داشتم به این بچه کمک می‌کردم!
‫دزدکی از اتاقت نزنی، بیرون!
‫بله، ولی بچه‌ای که دفعه پیش برام گیر آوردین، ‫تقریبا خیلی سریع شکست.
‫و درست وقتی که انتظار یه جایگزین رو داشتم،
‫این یکی رو در بهترین مکانی که میشد، پیدا کردم!
‫نیازی به نگرانی نیست، چیزی نمیشه!
‫اونا همه‌شون در حال حل‌و‌فصل پیامد‌هایِ ‫کشتن اون فاحشه‌اند.
‫اگه یکی از بچه‌های تحت مراقبت‌شون گم بشه،
‫اونا به عنوان یه فراری در نظرش می‌گیرنش و ‫همینطور رهاش می‌کنن.
‫بچه بیدار شد!
‫خب حالا، مراقبت از این کوچکه رو به تو می‌سپارم.
‫روت حساب می‌کنم.
‫شماره 69!
‫خاطره‌ی بیست‌ویکم
دیگری - زخم
‫دیگری - زخم
‫a
‫i
‫s
‫&
‫u
‫E
‫k
‫l
‫o
‫i
‫d
‫x
‫n
‫i
‫e
‫r
‫قبل از دونستنش، متوجه شدم
‫M
‫فکر می‌کردم اراده‌ی خودمه، ولی ذهنم از قبل ساخته شده بود
‫AnimDL.ir | @AnimeList_ir
‫مثل یه رژه که مقصد خودش رو بی‌توجه‌‌ـه
‫در امتداد جاده‌ای که توسط ناخودآگاهم هموار شده بود، قدم زدم
‫با بینش من در یه افول کامل
‫دروغ گفتن درست مثل بقیه، حس خوبی داشت
‫تلاقی سفسطه‌ها
‫چه موقع بود که قلبم به این صورت تکه‌تکه شد
‫با برانگیختن یک‌دیگر، مرز‌ها شروع به محو شدن کردن
‫پشت این مسیرِ عاری از اشتیاق و رغبت ولی سرراست چه چیزی وجود داره؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
‫ما دو تا کم کم داریم شبیه یک‌دیگر می‌شویم
‫این پیوند دقیقاً کجا می‌خواد ما رو به هم پیوند بده، در حالی که مدت‌هاست که از بین رفته
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
‫به روز رستگاری ایمان داشته باشید
‫خاطره‌ی بیست‌ودوم
‫ماهِ آبی - دیدار
ماهِ آبی - دیدار