کلاس 2-3
‫آراگاکی، گشنمه.
‫عجیبه، همین الان غذا خوردم.
‫تو آراگاکی-سنپای هستی، درسته؟
‫رئیس کلوب کیودو؟
‫گویا.
‫این برای توـه پس.
‫درخواست عضویت توی کلوب؟
‫جدی هستی؟
‫بله.
‫با من، می‌تونیم ‫توی مسابقات کشوری برنده شیم.
‫برای اینکه تحت هر شرایطی با هم قدم برداریم
‫بدون اینکه قلبمون برای کسی به رحم بیاد رو به جلو پیش می‌ریم
‫همونطور که باد می‌وزید صدات رو شنیدم
‫و قلبم ناگهان احساس سبکی خیلی بیشتری کرد
‫بعضی وقت‌ها بی‌انگیزه بودیم و بعضی وقت‌ها جنگیدیم
‫اما بیشتر از همه‌ی اون روزا
‫زمانایی که من و تو شونه به شونه کنار هم قدم برداشتیم
‫لحظه‌هایی بودن که به من قدرت دادن
‫گرمی دست‌هامون توی دست هم
‫بهمون نشون داد کی هستیم
‫و باعث شد بفهمیم تنها نیستیم
‫این به خاطر اینه که من و تو فرق داریم
‫برای همینه که محکم همو نگه داشتیم
‫برای اینکه تحت هر شرایطی با هم قدم برداریم
‫بدون اینکه قلبمون برای کسی به رحم بیاد رو به جلو پیش می‌ریم
Anime-List.net i @AnimeList_ir
Translation and Typesetting by SayaKa
‫امروز خیلی رو مود کیودوـه.
‫فقط به‌خاطر مسابقه‌ی آزمایشی که ‫این بعد از ظهر داریم هیجان‌زده‌ست.
‫این شانسمونه تا انتقام بگیریم.
‫بیاید شکستشون بدیم و ‫واسه مسابقات کشوری آماده شیم.
‫همیشه نگاهت به آینده‌ست، ها؟
‫حسودیم می‌شه.
‫شما هم باید همین کار رو بکنید.
‫مسابقه‌ی آزمایشی؟
‫شرمنده که بدون هماهنگی با شما قبول کردم.
‫اما با خودم گفتم اگه قبل از مسابقه ‫دوباره شکستشون بدیم خوب می‌شه.
‫جدی خوشت میاد ما رو بی‌هوا ‫توی موقعیت‌های اینطوری بذاری ها.
‫از اولش هم همینطوری بود.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫اما خب اگه غیر از این بود تا ‫مسابقات کشوری پیش نمی‌رفتیم.
‫بیاید ازش نهایت استفاده رو ببریم.
‫آره. به هر حال که من حس می‌کنم امروز ‫یه عالمه تیر به هدف می‌زنم.
‫عجیبه که انقدر با اعتماد بنفس باشی.
‫نواری که به قسمت دست‌گیر کمان پیچیده شده.
‫اگه این برش روی یازوریدوم رو توی ‫امتداد هدف قرار بدم،
‫مطمئنم می‌تونم همه رو به هدف بزنم.
‫هیگو-سان، اون...
‫تو...
‫اوخ، نمی‌شه.
‫اینطوری فاقد صلاحیت می‌شی.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫هر طور برشی که بهت توی ‫نشونه‌گذاری هدفت کمک کنه، خلاف قوانینه.
‫باید درستش کنی.
‫حالا که همه‌چی داشت آسون می‌شه... ‫ای بابا.
‫شاید بتونیم امروز با نواری چیزی بپوشونیمش.
‫به‌نظر جوابه.
‫این قوانین برای اینه که تنها از روی ‫مهارت محض با همدیگه رقابت کنیم.
‫خیلی‌خب، نظرتون چیه شروع کنیم؟
‫شما پسرا آماده‌این؟
‫اوکی.
‫ما آماده‌ایم.
دبیرستان تسوجیمینه
دبیرستان کازمای
آراگاکی
هیگوچی
اوتاگورو
فوا
نیکایدو
نارومیا
کیساراگی
تاکه‌هایا
یامانوچی
اونوگی
‫لعنتی!
‫فکر کردم این دفعه شکستشون می‌دیم.
‫اما بازم کارمون خوب بود.
‫آره، به اندازه‌ی مسابقات منطقه‌ای بد نبودیم.
‫ولی یه چیز خیلی عجیب در مورد ‫تسوجیمینه هست.
‫اولش خیلی به‌هم ریخته به نظر میومدن،
‫اما یه‌طورایی می‌تونی ایکیایشون رو حس کنی.
‫نیکایدو-سنپای امروز ولی یه‌ذره خوب نبود.
‫منم متوجه شدم.
‫اما بازم، ریتمشون رو به‌هم نریخت.
‫آره، هنوز به عنوان عضوی از تیم تیراندازی می‌کرد.
‫یالا!
‫بفرما با هدایای بیشتری از طرف ‫زاکی‌-سان اومدم.
‫دو روز پشت سر هم، شرمنده می‌کنید.
‫قابلی نداره.
‫ببخشید، فوا-سنپای، می‌شه ازت یه چیزی بخوام؟
‫بهت گفتم ماها چطور با ایکیایمون درگیریم، نه؟
‫امروز که شماها رو دیدیم...
‫عجب پس.
‫بچه‌های تیم ما توی سطحی نیستن که سعی کنن با همدیگه ‫هماهنگ شن و ریتم ثابتی داشته باشن.
‫اما شما همچنان به نظر میاد که ‫دارین به عنوان یه تیم تیراندازی می‌کنین.
‫می‌خوام «راز»ـتون رو بدونم.
‫«راز»ـمون؟
‫خب، گمونم یه چیزی هست که وقتی که با ‫همدیگه توی زمینیم، سعی می‌کنم روش تمرکز کنم.
‫بهم بگو چیه.
‫عه میناتو.
‫خب...
‫بهت می‌گم، ولی به یه شرط.
‫چه شرطی؟
‫می‌دونی نیکایدو یه کینه‌ی جدی از تو و اون ‫پسره فوجیوارا از کیریساکی داره.
‫حس می‌کنم یه چیزی بیشتر از ‫رقابت سالم هم هست.
‫تا حالا متوجه‌ش شدی؟
‫عه، واقعاً؟
‫آره، من متوجه شدم.
‫شدی؟
‫گمونم شو نادیده‌ش گرفت، چون اونم متوجه شد.
‫به‌نظر می‌رسید خبر نداری، ‫برای همین چیزی نگفتم.
‫شوخی می‌کنی...
‫پس یعنی تو هم نمی‌دونی مشکل نیکایدو با شما دوتا چیه.
‫شرمنده.
‫اما اگه شو فهمیده، می‌تونم ازش ‫بپرسم، شاید اون بدونه.
‫منم می‌خوام بدونم.
‫اوکی، پس این شد قرارمون.
‫شرمنده که منتظر موندین.
‫بهمون یه‌ذره سبزیجات دادن.
‫ما هم کمک می‌کنیم.
‫ممنون.
‫حرفامون باشه واسه بعد شام.
‫باشه.
‫واسه آوردن اونا کمک نمی‌خواین؟
‫مشکلی ندارم.
‫سئو از این دخترای لوس نیست ها.
‫بله، اما بازم...
‫اوتاگورو، بزرگش نکن.
‫قـ-قصدم این نبود.
‫پس می‌خواستی چیکار کنی؟
‫خیلی‌خب، ازتون می‌خوام همه‌ی اینا ‫یه راز بینمون باشه، فهمیدین؟
‫بله.
‫خب، آخه یه ذره بچگونه و خجالت‌آوره.
‫من یه طرفدار دوآتیشه‌ی تاریخ ژاپنم، خب؟
‫و هر وقت که توی یه مسابقه هستیم، ‫تظاهر می‌کنم ناسو نو یو ئیچی‌ام.
‫اونی که توی داستان هیکه به یه بادبزن شلیک کرد؟
‫ها.
‫فقط یک بار حق شلیک داشت.
‫در مقابل باد، موج‌ها، و یه هدف کوچیک ‫که خیلی خیلی دور بود.
‫هیچ موج و وزش بادی یکسان نیست.
‫مادر طبیعت هر کدوم رو متفاوت خلق می‌کنه.
‫هیچ ریتم ثابتی هم وجود نداره.
‫همین جریان برای تیرهای تیم منم صدقه.
‫شاید با آدمای یکسانی اونجا باشیم،
‫اما هیچ دو تیری مثل هم نیستن، ‫و شرایط هم روز به روز فرق داره.
‫اگه سعی کنی زمان بندیت رو دقیقاً با شخصی ‫که قبل از خودته هماهنگ کنی،
‫به محض اینکه یکیتون از این جریان خارج بشه، ‫بقیه‌تون هم از هم می‌پاشین.
‫برای همین من از اولش اصلاً ‫سمت این کار هم نمی‌رم.
‫من فقط روی همون یه شلیک تمرکز می‌کنم.
‫زمان‌بندی هم‌تیمی‌های من اصلاً ‫با امواج دریا قابل مقایسه نیستن.
‫اما نکته‌ش همینه.
‫هیچ دو موجی یکی نیستن، ‫و به همین ترتیب هیچ دو شلیکی هم یکی نیستن.
‫من سعی می‌کنم ریتم هر کدوم رو ‫پیدا کنم و توی جریان بیفتم.
‫مثل وقتی که سعی می‌کنی باد و موج‌ها رو بخونی.
‫کمکی کردم؟
‫آ-آره! ممنونم.
‫تفکر خیلی جالبی بود.
‫آره.
‫رویکردش کاملاً متفاوت با رویکردی بود که ‫ما با تکرار کردن تیراندازیِ مسابقات استانی داشتیم.
‫می‌دونین، داشتم فکر می‌کردم...
‫نظرتون چیه فردا هر دور جایگیری‌هامون رو عوض کنیم؟
‫شاید فکر بدی هم نباشه.
‫قطعاً ارزش امتحان کردن رو داره.
مـگـرآبـ
‫هی مراقب باش!
‫آه، شرمنده.
‫می‌خوای به عنوان عذرخواهی پشتت رو لیف بکشم؟
‫نیازی نیست.
‫نمی‌خواین چیزی بگین؟
‫هومم؟ در چه مورد؟
‫من می‌دونستم کمان هیگوچی-سنپای خلاف ‫قوانینه ولی چیزی نگفتم.
‫یه مسابقه‌ی آزمایشی چیزی بیشتر ‫از یه بازی نیست.
‫چرا انقدر می‌خواستی ببری؟
‫به‌خاطر اینکه اگه یه‌بار ببازی، ‫مدام می‌بازی.
‫من می‌خوام همه‌ش ببرم.
‫کل تابستون رو.
‫«کل تابستون»؟
‫بعدش چی؟
‫خیلی احمقانه‌ست که آدما چطوری به‌خاطر یه همچین ‫ورزش ساده‌ای انقدر جدی می‌شن.
‫ساده و احمقانه، ها؟
‫درست هم می‌گی.
‫تمرکز روی بردن و به هدف زدن انقدر ‫ساده‌ن که دیگه بیشتر ابتدایی به‌نظر میان.
‫اما همین خودش دلیل اینه که وقتی ‫یه همچین چیزی رو تنها موضوع تمرکزت قرار می‌دی،
‫یه‌جایی [تیرت] رو به دیوار می‌زنی.
‫فقط برای پنج یا شیش ساله که می‌تونی ‫روی دور تند پیش بری.
‫اگه خیلی تلاش کنی شاید ده سال.
‫خب، از اونجا به بعد چیکار می‌کنی؟
‫بی‌خیالش می‌شی.
‫چرا مثل آدم‌هایی حرف می‌زنی انگار از صدتا ‫تیر، هر صدتاش رو به هدف زدن؟
‫چون زدم.
‫تمرین فردی بود، برای همین مدرکی ندارم.
‫اما 211 تیر متوالی به هدف زدم.
‫فکر می‌کردم وقتی صدمین تیر متوالی رو بزنم، ‫یه آینده‌ی روشن منتظرمه.
‫فکر می‌کردم یه‌طور مهارت خداگونه بهم داده می‌شه.
‫اما تهش هیچی نصیبم نشد.
‫برای یه لحظه‌ی گذرا خوشحال بودم،
‫و بعد یه عالمه «هیچی» اتفاق افتاد.
‫هرچند الان از جایی که هستم خیلی راضی‌‌ام.
‫از پشت کمانم بودن لذت می‌برم.
‫و دوست دارم چیزایی که بلدم رو انتقال بدم.
‫همه‌ی چیزایی که از آدمهایی که قبل از ‫من اومدن یاد گرفتم.
‫همه‌ی چیزایی که خودم متوجه‌شون شدم.
‫می‌خوام همه رو انتقال بدم.
‫و ببینم تهش ممکنه به چه شلیک‌هایی برسه.
‫عجب.
‫اون رویاهای تجملیت رو برای اون ‫تیم کوچولوی عزیزت نگه دار.
‫نه یه نفر مثل من.
‫اوه اوه، اینجا رو ببین.
‫جایگاهشون رو عوض کردن؟
‫عجب.
‫فوا! حواست جمع باشه.
‫باشه، شرمنده.
‫شما دوتا هم می‌شه عجله کنید و آماده بشید؟
‫اصلاً می‌خواین توی مسابقه‌ی کشوری برنده بشین؟
‫هـ-هی، نیکایدو...
‫اینطور با سنپای‌هامون حرف نزن.
‫باید سرعت ما رو هم در نظر بگیری.
‫اینطوری به موقع آماده نمی‌شیم.
‫اگه ببازیم کارمون تمومه.
‫نکن نیکایدو!
‫چشه؟
‫الان آروم باش رفیق، باشه؟
‫من می‌رم تیرهامون رو جمع کنم.
‫بـ-باشه...
‫یه‌چیزیش شده...
‫اوهوم.
‫استاد سنگین‌ کردن جو.
‫منم می‌رم کمکش.
‫باشه.
‫بقیه‌مون باید با هدف‌های ساختگی فرممون رو تمرین کنیم.
‫بله!
‫امروز عوض کردن جایگاه‌هامون خیلی خوب بود، نه؟
‫واقعاً باعث شد حواسم بیشتر جمع باشه.
‫آره، الان حس می‌کنم بالأخره به ‫یه کورسوی نوری رسیدم.
‫بچه‌های تسوجیمینه به‌نظر خیلی عصبی میومدن.
‫به‌خصوص نیکایدو-سنپای.
‫هیچ‌وقت از اون مدل آدم‌هایی نبود که احساساتی بشه.
‫من قول دادم به شو زنگ بزنم، پس ‫برمی‌گردم اتاقمون.
‫باشه، ما هم زودی میایم بالا.
‫چیزه...
تو هم می‌ری طبقه‌ی دوم؟
‫آره.
‫باشه.
‫ها؟ آسانسور گیر کرده.
‫جی؟
‫اوی اوی بی‌خیالمون شو.
‫زنگ می‌زنم به کسی.
‫ماسا-سان؟
‫آسانسور گیر کرده.
‫آره.
‫چی شده، سه‌یا؟
‫دکمه رو زدم ولی اتفاقی نیفتاد.
‫ها، چرا یعنی.
‫باشه. دکمه‌ی اضطراری؟
‫باشه، ممنون.
‫می‌خوام فشارش بدم.
‫باشه.
‫خب.
‫بله؟ مشکلی هست؟
‫اوه، ها. به‌نظر آسانسور گیر کرده.
‫به خاطر مشکل پیش اومده واقعاً متأسفم.
‫کدوم طبقه گیر کردین؟
‫بین طبقه‌ی اول و دوم.
‫متوجه شدم.
‫فوراً یه‌نفر رو می‌فرستیم.
‫لطفاً حدود نیم ساعت منتظر بمونید تا بیان.
‫مراقب باش.
‫آخ!
‫هی!
‫شرمنده.
‫نیم ساعت، ها؟
‫خیلی طول می‌کشه.
‫اصلاً تکون نمی‌خوره؟
‫اوه، اینجا چه خبره؟
‫میناتو زنگ زد و گفت با نیکایدو-سنپای گیر کردن.
‫یه‌لحظه، جدی می‌گی؟
‫اوه، شما هم اینجایین؟
‫ماسا-سان!
‫ماسا-سان گفت تعمیرکار تا ده‌دقیقه‌ی دیگه می‌رسه.
‫باید خیلی خوب باشه که هروقت ‫کمک بخوای زنگ می‌زنی به مربیت.
‫اوه، آره.
‫شرط می‌بندم هیچ‌وقت افسرده و ناامید نشدی.
‫قبلاً افسرده بودم.
‫هرچند تنها بودم.
‫بعد از اینکه از کیریساکی فارغ‌التحصیل شدم، ‫ترس از هدف گرفتم.
‫یکی از اون ناجورهاش رو.
‫بدترین قسمتش این بود که درست ‫وسط فینال مسابقات استانی بود.
‫حتی یه لحظه هم نمی‌تونستم کمانگیری کنم.
‫تهش از کلوب رفتم.
‫هم به‌خاطر شرایطم توی خونه از کیریساکی رفتم،
‫و هم به‌خاطر اینکه برنامه داشتم برای ‫همیشه تیراندازی رو کنار بذارم.
‫اما بازم همچنان کمان به‌دست اینجایی.
‫خودمم تعجب می‌کنم.
‫تنها دلیلی که تونستم برگردم این بود که ‫با ماسا-سان و بقیه‌ی کلوب آشنا شدم.
‫دیوونه‌ی یه چیزی باشی، اینطوریه.
‫به‌نظرم تو هم اینطوری هستی.
ها؟ من؟
‫من... همیشه فرم زیبات رو تحسین کردم.
‫اینکه تونستی یه کلوب رو بدون مربی دور هم جمع ‫کنی و تا مسابقات کشوری هم جلو بیای...
‫همه‌ی اینا فوق‌العاده‌ن.
‫همه‌ی اعضای تیم تسوجیمینه فوق‌العاده‌ن.
‫مثل یه گروه دوستی‌ان که می‌تونی روشون حساب کنی.
‫من اینطوری جنم اینکه همه رو کنار همدیگه ‫نگه دارم رو ندارم، یه‌طورایی حسودیم می‌شه.
‫من فقط دارم ازشون استفاده می‌کنم.
‫یه‌طوری رفتار نکن انگار از چیزی خبر داری.
‫اما شما همه‌تون اون‌موقع توی مسابقه خیلی باحالـ-
‫خفه شـــو!
‫از رفیق جون‌جونی بازی درآوردن حالم به‌هم می‌خوره.
شو
یه سوال در مورد نیکایدو-سنپای داشتم
تو می‌دونی مشکلش چیه؟
شرمنده .خیلی طول کشید تا جوابتو بدم
‫شو؟
شرمنده .خیلی طول کشید تا جوابتو بدم
‫فکر کنم یه حدسایی از اینکه ‫مشکلش ممکنه چی باشه، دارم.
‫شرمنده .خیلی طول کشید تا جوابتو بدم
‫فکر کنم یه حدسایی از اینکه ‫مشکلش ممکنه چی باشه، دارم.
‫شرمنده .خیلی طول کشید تا جوابتو بدم
‫فکر کنم یه حدسایی از اینکه ‫مشکلش ممکنه چی باشه، دارم.
‫شرمنده .خیلی طول کشید تا جوابتو بدم
‫فکر کنم یه حدسایی از اینکه ‫مشکلش ممکنه چی باشه، دارم.
‫شرمنده .خیلی طول کشید تا جوابتو بدم
‫فکر کنم یه حدسایی از اینکه ‫مشکلش ممکنه چی باشه، دارم.
‫بالأخره.
‫منم.
‫ایسکه-کون، یه‌چیزی شده که باید بهت بگم.
‫شیگه‌یوکی از هوش رفتو باید می‌بردیمش بیمارستان.
‫چی؟
‫هنوز از جزئیات خبر ندارم، اما وقتی چیزی ‫بفهمم خبرت می‌کنم، پس فعلاً منتظر بمون، باشه؟
‫گوش می‌دی؟
‫سنپای!؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من وقتی برای اینجا هدر دادن ندارم.
‫دیوونه‌بازی در نیار.
‫باید برم پیشش.
‫لعنتی...
‫چرا همیشه اون...
‫نیکایدو؟
‫حالت خوبه؟
‫ولم کن.
‫من باید...
‫هی، آروم باش رفیق.
‫چرا انقدر به‌هم‌ ریختی؟
‫عموم رو بردن بیمارستان.
‫چه بد!
‫پس از سر رام برو کنار.
حالا که چی می‌خوای تا اونجا رو بدویی؟
‫باید یه‌لحظه آروم بگیری.
‫ببخشید که شما رو هم قاطی ماجرا کردیم.
‫نه.
‫منم وقتی تصادف کردم رفتم همونجا، ‫برای همین راه رو خوب بلدم.
‫آره.
‫این عموی تو، استادته، نیکایدو-کون؟
‫نه فقط استاد. ‫من همه‌چی رو مدیون اونم.
‫به‌لطف اونه که منم مثل پدر لعنت‌شده‌م داغون نشدم.
‫چرا همیشه همه‌ی اتفاقای بد باید برای اون بیفته؟
‫سایونجی ردش کرد،
‫وضع سلامتیش بدتر شد...
‫سایونجی-سنسی؟
‫بله درسته.
‫آماده بود تا اگه اون قبولش کنه سبک ‫تیراندازی خودش رو بی‌خیال بشه،
‫اما ردش کرد.
‫یه پسر بچه همسن و سال خودمون ‫خیلی وقت پیش به‌خاطر اینکه شاگرد ‫سایونجی-سنسی بودم، اذیتم کرد.
‫با خودم گفتم ممکنه اذیتت کنه و به‌نظر ‫نمیومد اونم بخواد چیزی بگه، ‫برای همین هیچ‌وقت حرفش رو پیش نکشیدم.
‫اما تقریبا مطمئنم نیکایدو بود.
‫از اون‌موقع وضعیت سلامتیش فقط بدتر شده.
‫الان حتی چندتا شلیک هم همه‌ی انرژیش رو می‌گیره.
‫چرا اون شماها رو قبول کرد ولی عموی منو نه؟
‫واقعاً اعصابمو بهم می‌ریزه.
‫ عمراً بهتون نمی‌بازم.
‫سایونجی شماها رو قبول کرد و منم حالا تو و ‫فوجیوارا رو له می‌کنم.
‫و وقتی این کار رو کردم، ‫دیگه کارم با کیودو هم تمومه.
‫عمو!
‫هی، ایسکه!
‫گفتن الان شرایطش ثابته.
‫نگاش کن.
‫یعنی چی، منو اینطوری نترسون.
‫من واقعاً نگران بودم.
‫شرمنده.
‫ولی هنوز خیلی چیزا هست که می‌خوام یادت بدم،
‫برای همین هنوز نمی‌تونم ول کنم برم.
‫عمو... عمو...!
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫من خودم ایسکه-کون و فوا-کون رو برمی‌گردونم.
‫از تو هم خیلی ممنونم.
‫مطمئنم نیکایدو هم خیلی ممنونه.
‫من فقط می‌خوام نیکایدو-سنپای مثل همیشه تیراندازی کنه.
‫همین...
‫خب باشه، بهش می‌گم.
‫می‌گم، ماسا-سان...
‫هوم؟
‫کیودو اصلاً چیه؟
‫بعد از این‌همه تمرین و تیراندازی چی عایدمون می‌شه؟
‫این دیگه یهویی از کجا پیداش شد؟
‫فقط تو ذهنم بود.
‫چرا اینطور بهش چسبیدیم؟
‫چرا وقتی اوضاع سخت می‌شه بازم ادامه می‌دیم؟
‫احتمال زیاد برای پیدا کردن جوابِ همین سوال.
‫فکر می‌کنی پیداش می‌کنیم؟
کس چه داند؟
‫شاید تا آخرین تیری که شلیک می‌کنیم ‫دنبال جواب باشیم.
پس تهی نداره؟
‫ته نداره.
‫اما همینه که جالبش می‌کنه.
‫اوهوم...
‫درسته.
‫هوم، مثل اینکه کمپ تمرینی کار خودش رو کرد.
‫آره. ارزش سفر رو داشت.
این برق زدن زیبای چشم‌هات
برام باور نکردنیه
همه‌ی این منظره‌هایی که (توی چشم‌هات) منعکس شدن
‫بابت چند روز گذشته واقعاً بهتون مدیونیم.
‫تمرین کنار تیم شما هم برای ما الهام‌بخش خوبی بود.
به چشمم خیلی خیره‌کننده میان
‫خب دیگه بریم.
‫بچه‌ها هم تشکر کردن-
نمی‌دونم اون موقعی که با هم حرف زدیم رو یادت میاد؟
‫یه‌لحظه، کجا رفتن؟
‫ها؟ چه‌خبره؟
‫دارن به‌ جاهاش قشنگش می‌رسن.
چون من هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم
‫اگه خواسته‌ی زیادی نیست، می‌شه ‫ازت بخوام با من قرار بذارین؟
‫شرمنده...
‫الان می‌خوام تمرکزم رو بذارم ‫روی زمانی که با تیمم دارم.
بیا وقتی خوشحالیم اشک شوق بریزیم
‫سئوی خودمونی.
‫منم توی کیودو همه‌ی تلاشم رو می‌کنم.
و توی اون لحظه‌های گذرا
‫فازشون چیه؟
‫منم باید همه‌ی تلاشم رو بکنم.
وقتی که دیگه نمی‌تونم تکون بخورم
‫نیکایدو-سنپای.
زمان فراموش کردن بالأخره فرا می‌رسه
‫دفعه‌ی بعدی همدیگه رو توی مسابقات کشوری می‌بینیم.
‫این‌دفعه بهتون نمی‌بازیم.
‫بالأخره یکم دل و جیگر پیدا کردی، نه میناتو-چان؟
وقتی که بهت نزدیکم
‫بله.
همه‌ی این احساسات جمع شده
‫جالب می‌شه.
‫ما که لهتون می‌کنیم.
می‌تونن به سمت یه سپیده‌ی خوش یمن رها بشن
قسمت دهم
طلوعی جدید
: مترجم و تایپ‌ستر
SayaKa
Anime-List.net i @AnimeList_ir