‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫احتمالا امسال تنها سالیه که میتونم ‫با آن توی نمایشگاه رقابت کنم.
‫خیلی خوش شانسم که در آخرین ‫فرصت آن، اینجا هستم.
‫آخرین فرصت؟
‫درسته.
‫اگه امسال یه استاد شکر نقره‌ای نشه...
‫اونوقت ممکنه که هیچوقت نتونه که بشه.
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫ایرادی نداره
‫حتی تنهایی هم چیزیم نمیشه، اما...
‫میدونی، حقیقت اینه که هیچکس تنها نیست
‫چیزهایی مثل خوشبختی، ‫تنهایی و حتی اضطراب...
‫ما متولد شدیم که همه اینا رو بچشیم
‫یه قاشق از چیزهایی برق‌زن
‫تبدیل میشه به یه عالمه لبخند
‫که ممکنه همونی باشه که یواشکی آرزوشو داشتم...
‫یه معجزه
‫تک به تک ما در جستجوی ‫گرانبهاترین گنج‌هامون هستیم
‫سفر ما برای همینه
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫هر لحظه‌ای که از پیش روم میگذره، باید از امید تنیده باشه
‫اوضاع اونطرف چطوره؟
‫هی! جامونو عوض کنیم!
‫گرفتم!
‫وای...
‫خیلی جای بزرگیه و کلی هنرکار هم اینجا هست!
‫اوهوم.
‫ولی...
‫درجه حرارت آتیش رو بیار پایین! پایین!
‫چـ-چشم...
‫...حتی یه زن هم اینجا نیست.
‫زن‌ها خطاکارهایی هستن که به ‫اراده‌ی خدا بی اعتنایی کردن.
‫واسه همینه که اونا اجازه ندارن غذای مقدس، ‫یعنی شیرینی شکری رو درست کنن.
‫خطاکار؟
‫وقتی خدا یه زن و یه مرد رو آفرید، چیزی که ‫برای اونا میخواست این بود که بر زمین حکمرانی کنن.
‫ولی، زنِ انسان عاشق پادشاه پریان شد،
‫و در آخر سوگند خورد که به اون خدمت کنه.
‫کسی که ما رو از خطای اون پاک کرد..
‫و بشریت رو از پریان آزاد کرد...
‫و جهانی خلق کرد که هم راستا با خواسته خداوند بود...
‫پادشاه سدریک بنیان‌گذار بود.
‫تو انگار کلاس کلیسای روز تعطیلت رو پیچوندی.
‫متاسفم.
‫خب، این فقط یه داستانه.
‫در بین هنرکارها، همین به عنوان دلیل اینکه ‫زن‌ها نباید توی این کار دخالت کنن، مونده،
‫ولی فکر کنم تنها دلیلش اینه که این کار ‫از لحاظ فیزیکی برای زن‌ها سخت‌تره.
‫پس بلاخره اومدی، هینگلی.
‫جوناس.
‫خب میدونی، انگار گروه شما دلشون ‫نمیخواد که اطلاعات رو با بقیه رد و بدل کنن...
‫آقای رادکلیف.
‫میبینم که هنوزم اونطور که باید سنجیده حرف نمیزنی.
‫رادکلیف؟
‫پس این مرد کارفرمای اینجاست... ‫مارکوس رادکلیف؟
‫تقصیر خودته که وقتی محل سکونتت رو عوض میکنی
‫به ویکنت شکر نقره‌ای اطلاع نمیدی.
‫تقصیر خودم نیست. بهم یه کاری بده.
‫من شکر نقره‌ای لازم دارم.
‫تو رو سرپرست نظارت کلی بر تصفیه شکر نقره‌ای میکنیم،
‫همراه با الیوت کالینز.
‫الیوت؟
‫مگه اون الآن رئیس کارگاه پیج نیست؟
‫بعد اینکه بی اجازه رفت بیرون، حالا دیر کرده.
‫اون تن لش...
‫من میرم اول شروع به کار کنم!
‫پس تو آن هالفوردی؟
‫بله.
‫من رئیس کارگاه رادکلیف، مارکوس رادکلیف ام.
‫ظاهرا خوب مراقب خواهرزاده‌ام، جوناس بودی.
‫شنیدیم میخوای در نمایشگاه شرکت کنی،
‫ولی اگه کارت برابر با هنرکارهای دیگه نباشه،
‫کارم رو به خوبی انجام میدم. ‫برای همینه که اومدم اینجا.
‫مقدار شکر نقره‌ایی که ما اینجا تهیه میکنیم متفاوته.
‫هاون‌های سنگی سنگین، ملاقه‌ها و پاروها....
‫میتونی اونا رو مثل مردها تکون بدی؟
‫بله، میتونم.
‫شهامت به تنهایی کارهای اینجا رو ردیف نمیکنه.
‫چوب لای چرخ نباش. مفید باش. فقط همین.
‫متوجه شدم.
‫جوناس، حواست رو خوب جمع کن.
‫اون عین کیث، رقیب قدرتمندیه.
‫متوجه شدم، دایی.
‫اگه توی نمایشگاه امسال هم دوباره از این دختر عقب بیفتی،
‫بدون که تنها نامزد بعدی برای ‫ریاست این کارگاه، کیث‌ـه.
‫چشم.
‫کارتو خوب انجام بده.
‫ظاهرا تو هم مشکلاتی زیادی روی دوش خودت داری.
‫نظر تو رو نخواستم.
‫خب پس، من میرم به کارم برسم.
‫هر کاری که میخوای بکن. ‫داییم گفت که ایرادی نداره.
‫هوم.
‫ها؟ آن!
‫کت!
‫منم به کارگرها ملحق میشم. ‫لطفا هر دستوری که میخوای بهم بده.
‫ها؟
‫اوه!
‫خیلی خوب بهت میاد.
‫اینطوری اینطرف و اونطرف رفتن آسون‌تره!
‫واسه دیگِ بزرگ، کارگر کم داریم.
‫برو.
‫چشم، آقا!
‫خیلی خب، برو که رفتیم!
‫تو اون پشت کار میکنی.
‫چیکار میکنی؟!
‫ولم کن...
‫ارابه‌ها به‌زودی راه میفتن.
‫سوار یکیشون بشین و کمک کنین ‫تا شکرسیب‌ها رو برداشت کنن.
‫عه؟ با این؟
‫ها؟ چیه؟
‫کلی کار داریم! پا شو بریم!
‫اونایی که کار نمیکنن، غذا هم نمیخورن!
‫سیثریل، تو خیلی سخت کوشی.
‫اسمم میثریل‌ـه!
‫خواب نرو!
‫تعویض کنید!
‫من میام!
‫خیلی داغه!
‫اوی!
‫یه زن نمیتونه اونو تکون بده!
‫من مشکلی ندارم!
‫اوی!
‫زن‌ها نباید دخالت کنن! تو دست و پامونی!
‫هی، دخترها نباید این بالا باشن.
‫اگه بیفتی و صورتتو زخمی کنی، ‫خیلی بد میشه.
‫تو کی هستی؟
‫اگه بخوام خودمو معرفی کنم، پس گمونم ‫باید بگم که من دوست تمام زن‌هام.
‫یه وقتی میای باهام چای بخوری؟
‫جان؟
‫پس بلاخره اومدی اینجا، ها؟ الیوت؟
‫مثل همیشه چشم‌هات تیزه.
‫این الیوت کالینزـه؟
‫اون استاد شکر نقره‌اییه که به نیابت ‫کارفرمای کارگاه پیج کار میکنه؟
‫تو. تو که یه هنرکار شکر نیستی، هستی؟
‫عه؟ چرا هستم.
‫هی! الیوت!
‫چرا یه زن که هنرکار نیست رو آوردی اینجا؟ ‫به کارت برس!
‫نه، قبلش بخاطر تاخیرت عذرخواهی کن!
‫خیلی بی نزاکتی. این شخص بانوی جوانِ ‫کارگاه پیج هست، میدونی؟
‫چی؟ کارگاه پیج...
‫من دختر گلِن پیج، بریجیت هستم.
‫و چرا شما اومدین اینجا؟
‫اون نامزد منه. و اومده که بهم سر بزنه.
‫نخیر. اومدم اینجا که توی آشپزخونه کمک کنم.
‫و بجز من، خانم‌های دیگه‌ایی هم اینجا هستن، مگه نه؟
‫ولی اینا همه‌اش نمایشیه.
‫درواقع اومده که وقتی من دارم ‫سخت کار میکنم، بهم روحیه بده!
‫هنوز که هیچ کاری نکردی اصلا.
‫تو واسه چی هنوز همینجا وایسیدی؟
‫اوه. چشم، آقا!
‫شماها...
‫معنی اون قیافه‌ها چیه؟
‫بذارین هر کی که مایله، کار کنه!
‫میتونستی بذاری که یه کاری که یکم خانمانه‌تر رو بکنه.
‫کاری که خانمانه‌ست؟
‫مثلا نظافت یا چای سرو کردن... ‫یا یکم گپ زدن با من.
‫گپ زدن با تو، کار نیست.
‫تازه، اون یه هنرکار واقعیه.
‫به عنوان یه هنرکار به رسمیت شناخته شده؟
‫حتی با اینکه یه دختره؟
‫توی این دوره و زمونه، مسئله ‫احمقانه‌ای مثل این بی ربطه.
‫واضحه که غیرممکنه،
‫ولی هنوز داره با بی قراری کار میکنه. خنده‌داره.
‫الیوت، من یکم میرم داخل شهر.
‫عه! پس منم میام!
‫تو و من یه جلسه از همین الآن با هم داریم.
‫عه؟!
‫کت این فرصت رو بهم داده.
‫اگه نتونم انجامش بدم،
‫اون‌وقت هیچ شکرسیبی گیرم نمیاد!
‫من شکر نقره‌ای رو درست میکنم...
‫تا بتونم اثرم رو خلق کنم!
‫بفرما.
‫متشکرم.
‫بفرمایید.
‫گرفتمش. خیلی ممنون.
‫بفرما.
‫میشه یه پرس خیلی بزرگ بهم بدین؟
‫خیر. سهم هر کس از قبل تعیین شده.
‫بفرما. فقط همین‌قدر گیرت میاد.
‫بعدی، لطفا.
‫میشه یکم هم به من بدین؟
‫تو یه دختری.
‫چطور میتونی که اینطوری لباس بپوشی؟
‫میشه لطفا یکم غذا بهم بدین؟
‫قانون اینه که برای هر نفر، یه بشقاب بدیم.
‫من چندتا همسفر هم دارم..
‫اگه میشه، میخوام که برای اونا هم به‌قدر کافی باشه، لطفا.
‫ایرادی نداره.
‫لطفا چیزی که خواست رو بهش بده.
‫کیث.
‫منم یکم غذا میخوام.
‫عه. بـ-باشه.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫بفرمایید.
‫متشکرم.
‫برمیگردیم به اتاقمون.
‫هوم. دستت درد نکنه، کیث.
‫خواهش میکنم.
‫شال.
‫بله؟
‫جوناس؟
‫فقط چون داییم بهم گفت اومدم.
‫گفت شکرسیب‌هایی که مال برداشتِ امروز ان، داخل انبار ان.
‫اگه قصد داری که وارد نمایشگاه بشی، پس...
‫اجازه دادن که یکمشو داشته باشم؟
‫خب دیگه بهت گفتم، اوکی؟
‫شال، همین الآن برمیگردم!
‫درسته.
‫اگه امسال یه استاد شکر نقره‌ای نشه...
‫اونوقت ممکنه که هیچوقت نتونه که بشه.
‫حالا میتونم شکر نقره‌ای درست کنم.
‫خیلی خوشحالم.
‫شال، من سنگین نیستم؟
‫اشکال نداره. هر چی نباشه، یه مترسکی دیگه.
‫چی میگی؟ خیلی بدجنسی...
‫میخوای از من دور بشی؟
‫گمونم کسی که نمیخواست ما از هم جدا باشیم، من بودم.
‫چه بی رحم.
‫فکر نمیکردم که این موقع شب ازت کار بکشه.
‫صبر کن!
‫اگه احیانا دلت نمیخواد که به اون دختره خدمت کنی،
‫میتونم تو رو ازش بخرم.
‫من اینطوری نصف شب‌ها ازت کار نمیکشم
‫نه، هیچ‌وقت بهت دستور نمیدم که کاری بکنی.
‫میذارم توی یه اتاق زیبا زندگی کنی ‫و شیرینی‌های شکری زیادی بهت میدم.
‫پس تو رو میخرم و...
‫میخوای منو به عنوان حیوون خونگیت نگه داری؟
‫چی؟
‫کسی کمک تو رو نخواسته، انسان.
‫۶ روز بعد
‫هی، تا کی میخوای بیرون کشیدن تفاله‌ها رو طولش بدی؟
‫ولی اگه همه‌شونو بیرون نکشیم، ‫طعم شکر رو تلخ میکنن.
‫کافیه دیگه! ‫زود باش دسته‌ی بعدی رو بجوشون!
‫به هر حال قراره بعدا با چیزهای دیگه‌ایی ‫که مال یه دیگ دیگه‌ست مخلوط بشه،
‫پس این کار بیهوده‌ست!
‫ولی... اگه همینطوری کیفیت پایین و پایین‌تر بیاد...
‫و بعدش همه‌شون با همدیگه ‫ترکیب بشن، خیلی افتضاح از آب درمیاد.
‫دهنتو ببند.
‫در هر صورت، شکر نقره‌ای امسال ‫قراره به میزان انبوه تولید بشه.
‫کسی به کیفیت اهمیت نمیده!
‫در هر صورت؟ کسی اهمیت نمیده؟
‫پس، شیرینی‌های شکری سال بعد از این ‫شکر نقره‌ای که کسی بهش اهمیت نمیده درست میشن؟
‫تمام کسایی که سال بعد شیرینی شکری میخرن...
‫شیرینی‌هایی میخرن که کیفیت نامرغوبی دارن؟
‫حتی با اینکه ممکنه چیزی باشه که ‫فقط یه بار در طول زندگیشو میخرن،
‫یه چیز تا این حد با ارزش رو؟
‫لازم نیست اینا رو بگی.
‫اگه ساکت بودن معنیش این بود که میتونستم ‫شکر نقره‌ای خوب درست کنم، پس این کارو میکردم!
‫من با این کار موافق نیستم.
‫درست کردن شیرینی شکری با همچین طرز فکری...
‫اشتباهه!
‫چی گفتی؟
‫آن.
‫دیگه وقت استراحتته، نه؟
‫عه؟!
‫آروم باش.
‫کسایی که بر همه‌چی نظارت میکنن ‫آقای هینگلی و آقای کالینز ان.
‫اونا میدونن که اونجوری انجام دادن کارها، درست نیست.
‫به‌زودی دستوراتشونو اعلام میکنن.
‫اوه.
‫که اینطور.
‫درسته. داریم درمورد کت حرف میزنیم دیگه.
‫من خیلی حس حماقت میکنم.
‫فقط کاسه صبرت لبریز شد، همه‌اش همین.
‫ولی...
‫نگران نباش. تو داری کارتو خوب انجام میدی.
‫و بخاطر همینه که آقای رادکلیف بهت شکرسیب داد.
‫چطور داره پیش میره؟ سهم خودت رو تهیه کردی؟
‫بله. دیشب. ‫تونستم اندازه چهار بشکه تهیه کنم.
‫پس بلاخره وقتشه که ساختن ‫اثرت رو شروع کنی، مگه نه؟
‫بین من و تو، کی اثری بهتری درست میکنه؟
‫تو واقعا شگفت انگیزی، کیث.
‫من هنوز اصلا نتونستم درمورد اثرم فکر کنم.
‫ولی یه چیزی هست که میخوای درست کنی، درست نمیگم؟
‫اوهوم، هست، ولی...
‫میشه بپرسم چرا میخواستی که شال رو ‫به عنوان مدلت داشته باشی؟
‫خب...
‫چون خونواده سلطنتی بیشتر تمایل دارن که به نفع ‫شیرینی‌های شکری‌ایی که درون‌مایه یه پری رو دارن رای بدن.
‫اگه از معبد اصلیِ مذهبِ این قلمروی پادشاهی، ‫کلیسای سِینت لویستون بِل، بازدید کنی،
‫اونجا یه کتاب درباره ‫خانواده سلطنتی و شیرینی‌های شکری هست.
‫نظرت چیه؟
‫قشنگه.
‫آره. شگفت انگیزه. واقعا ذات شال رو نمایان میکنه.
‫موهای شال مژه‌هاش، چشم‌هاش... ‫میخوای با ظرافت زیادی درستشون کنی.
‫میدونم که قراره یه شیرینی شکری خارق العاده بشه، واقعا.
‫واقعا؟ شنیدن این حرف از تو منو خوشحال میکنه.
‫اگه من درستش کرده بودم، نتیجه ‫کارم به همین اندازه خوب در میومد؟
‫حالا که چیزی مثل این دیدم...
‫چی میتونم درست کنم که...
‫عه؟
‫اون... شال‌ـه؟
‫عه؟
‫خانم بریجیت؟
‫متاسفم که اینطوری اینجا صدات کردم.
‫تو به اون دختره، آن خدمت نمیکنی، درسته؟
‫و با این وجود، من...
‫کافیه. فراموش کن که چه اتفاقی افتاد.
‫صبر کن! لطفا گوش کن!
‫من...
‫من یه نامزد دارم که خونواده‌ام برام انتخاب کردن.
‫من عاشق کسی نشده بودم.
‫حتی اصلا نمیدونستم که عشق چیه، ‫پس این اذیتم نمیکرد.
‫ولی اون روز وقتی تو رو دیدم...
‫قلبم این‌قدر تند می‌تپید ‫که نمیدونستم چیکار کنم.
‫من تو رو دوست دارم. واقعا دوست دارم!
‫آن؟ چیزی شده؟
‫نه، چیزی نیست!
‫باید بریم. اگه زیاد از کار طفره بریم، ‫کت سرمون داد و بیداد میکنه.
‫بس کن.
‫میگم، اگه تو واقعا آزادی داری،
‫پس میتونی به خواست خودت هر کاری ‫که دوست داری بکنی، درسته؟
‫خب که چی؟ داری میگی که پس باید هم رو ببوسیم؟
‫اگه من یه آدم بودم هم از این روش استفاده میکردی؟
‫چی؟
‫چرا شال و خانم بریجیت...
‫اگه داشتی با کیث پاول یا آلف هینگلی ‫حرف میزدی، این کارو میکردی؟
‫نه، نمیکردم. خیلی خجالت میکشیدم.
‫که یعنی چون من یه پری ام خجالت نمیکشی.
‫چی؟
‫این کار فرقی با اینکه ‫یه پری همراه برای خودت بخری، نداره.
‫اشتباه متوجه شدی.
‫اگه منو میخوای، پس بالمو بدزد و بهم دستور بده.
‫دستور بده که دوست داشته باشم.
‫آن، چی شده؟
‫هیچی.
‫عه؟
‫بیا بریم! می‌دوییم!
‫وایسا!
‫عجبا! این چه کاری بود یهویی؟
‫کم کم قراره کارمونو شروع کنیم.
‫باید اول بدویی تا بتونی نگرانی‌هاتو پشت سر بذاری.
‫اگه به کسی احتیاج داری که به حرف‌هات ‫گوش کنه، من میتونم این کارو برات بکنم.
‫روی کارت تمرکز کن. یه چیز خوب درست کن.
‫و بعدش با من رقابت کن.
‫باشه؟
‫اوهوم.
‫بانوی جوانِ کارگاه پیج
‫این فقط مثل رویاییه که شب‌ها رویاشو میبینیم؟
‫آیا ما روی رویاهای دیگه‌مون فقط به این دلیل اسم میذاریم،
‫که همونطور که خواب‌ها و رویاهای شبانه‌مون بعد بیدار شدن فراموش میشن،
‫اگه اونا رو عزیز ندونیم، ناپدید میشن؟
‫نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی هستن که فقط آدم‌های خاص میتونن ببینن
‫اون روز
‫من بارها و بارها دستم رو دراز کردم، اما
‫نتونستم اون میوه درخشان رو بگیرم، ولی باز هم
‫یک بار دیگه دستم رو دراز میکنم
‫اگه خودم آرزوهام رو برآورده کنم
‫میدونم که باعث میشه تو لبخند بزنی
‫برای همینه که میتونم بگم که تسلیم نمیشم
‫آن چیز که باید ساخته شود
‫