‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫اون علامت جوناسه. ‫ولی دیشب هم که زنگ رو به صدا در آورد.
‫یعنی دوباره داره یه چیزی نشون دوک میده؟
‫خیلی خب!
‫چون من حرف ندارم، میرم یه سر و گوشی آب بدم!
‫چین‌های بیشتری به پارچه لباسش اضافه کردم.
‫و به حاشیه‌هاش هم طرح منفذ دار اضافه کردم.
‫این باید از قبل هم دقت و صحتش بیشتر کنه.
‫میتریل؟
‫اوضاع چطور بود؟
‫عه؟ شال؟
‫داشت سعی میکرد وارد اتاق جوناس بشه،
‫پس قبل اینکه بتونه کار مشکوکی بکنه، گرفتمش.
‫هه. هیچ کار مشکوکی نمیخواستم بکنم.
‫داشتم فکر میکردم که یکم دست بندازمش، همه‌اش همین!
‫دست بندازیش؟
‫اون به‌طرز باورنکردنی‌ای غمگین به‌نظر میومد، ‫که این منو خیلی خوشحال کرد!
‫عه؟ غمگین بود؟
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫ایرادی نداره
‫حتی تنهایی هم چیزیم نمیشه، اما...
‫میدونی، حقیقت اینه که هیچکس تنها نیست
‫چیزهایی مثل خوشبختی، ‫تنهایی و حتی اضطراب...
‫ما متولد شدیم که همه اینا رو بچشیم
‫یه قاشق از چیزهایی برق‌زن
‫تبدیل میشه به یه عالمه لبخند
‫که ممکنه همونی باشه که یواشکی آرزوشو داشتم...
‫یه معجزه
‫تک به تک ما در جستجوی ‫گرانبهاترین گنج‌هامون هستیم
‫سفر ما برای همینه
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫هر لحظه‌ای که از پیش روم میگذره، باید از امید تنیده باشه
‫تموم شد؟
‫اوهوم. فکر کنم دیگه کارش تمومه.
‫پس ما هم باید علامت بدیم، آن.
‫اوهوم. لطفا.
‫تغییر نکرده. مثل همون دیروزیه.
‫عه؟
‫تو...
‫و اون هنرکاری که زیر پای ماست...
‫هیچکدومتون حالیتون نمیشه.
‫بهش شکل و پیکر بده!
‫منظورش چیه؟
‫دقیقا به چه دلیل این خوب نبود؟
‫حتی گفت که هیچ تغییری نکرده.
‫شاید دوک فیلاکس فقط دنبال یه ‫شیرینی شکری پر زرق و برق نیست.
‫چی؟
‫اگه فقط یه شیرینی شکری پر زرق و برق میخواست،
‫مال تو از خیلی بیشتر از اونی که ‫لازم باشه هم این ویژگی رو داره.
‫هومم...
‫دفعه بعد، بیا سعی کنیم یه چیزی ‫از یه جهت دیگه درست کنیم...
‫یه چیز واقع‌گرایانه‌تر.
‫این با قبلی خیلی فرق داره.
‫دیگه تموم شد؟
‫آره...
‫ولی میخوام برم یه بار دیگه برای ‫آخرین بار اون نقاشی رو ببینم.
‫کجا میری، آن؟
‫کجا؟ میرم که نقاشی‌ها رو ببینم، همه‌اش همین.
‫هنوز داری روی یه چیزی کار میکنی؟
‫مگه تو هم همین کارو نمیکنی؟
‫من نمیتونم چیزی درست کنم.
‫هیچ ایده‌ای ندارم که منظورش از چیزهایی که میگه چیه!
‫میخوام دست بکشم.
‫خب، اگه تو دست بکشی، ‫کمک بزرگی برای من میشه—
‫میتونی الآن این حرف بزنی، ولی برای مدت طولانی‌ایی!
‫عه؟
‫جای کبودی بود؟
‫این چیه؟
‫عه؟
‫این اشتباهه. کاملا اشتباهه.
‫چه چیزیش اشتباهه؟
‫همه چیزش!
‫همه چیزش؟
‫این حقیقت نداره!
‫من بارها و بارها نقاشی‌ها رو بررسی کردم ‫تا این رو تا جای ممکن شبیه‌اش کنم!
‫و باز هم!
‫همه چیزش اشتباهه.
‫این ساخته‌ی تقلیدی...
‫اصلا نمیخوام که بهش نگاه کنم!
‫بهش شکل و پیکر بده.
‫باید بهش شکل و پیکر بدی.
‫خودتو جمع و جور کن، آن!
‫این کار دوک فیلاکس بود؟
‫آره.
‫تو سالمی؟
‫هر چندتا هم که درست کنی، ‫باز هم راضی نمیشه.
‫وقتشه که بکشی کنار و اینجا رو ترک کنی.
‫این یعنی که تسلیم بشم؟
‫درسته.
‫آن، از نظر من هم تسلیم شدن بهترین کاره.
‫هزار کرس حیف میشه، ولی...
‫بیخیال این کار بشم؟
‫با اینکه این خودم بودم که این کارو قبول کردم؟
‫میدونی، بعضی کارها شدنی نیستن دیگه.
‫چیزی که خواسته‌ی اونه...
‫ممکنه چیزی باشه که نشه ‫داخل یه شیرینی شکری خلقش کرد،
‫یه چیزی که از قاعده و هنجار خیلی منحرف میشه.
‫نه...
‫این حقیقت نداره.
‫وگرنه، اون قیافه رو به چهره‌اش نمیگرفت.
‫من میخوام ادامه بدم!
‫هر چند از اینکه شما رو نگران خودم کردم، متاسفم.
‫خودشه، شال.
‫چطوره امشب تو توی تخت بخوابی؟
‫من به جات روی زمین میخوابم.
‫قبول نمیکنم.
‫خر و پوف میتریل لید پود خیلی بلنده.
‫میگم...
‫چند وقته که اینقدر تلخ و بد اخلاقی هستی؟
‫بعد از بیش از صد سال عمر کردن،
‫هر کسی که یکم تلخ نباشه، ساده لوحه.
‫صد سال؟!
‫ولی تو حتی اگه صد سال هم عمر کنی، ‫انگار عوض نمیشی.
‫این یعنی چی؟
‫ولی منطقی به‌نظر میاد.
‫شال بیشتر از صد ساله که عمر کرده.
‫توی عمری به این طولانی، اون با ‫آدم‌های زیادی آشنا میشده، و البته...
‫میگم...
‫لیز چه شکلی بود؟
‫خوشگل بود؟
‫بذار ببینم...
‫به نظرم خوشگل بود.
‫چشم‌هاش چه رنگی بود؟ ‫موهای بلندی داشت؟
‫مهربون بود؟
‫چشمان آبی‌ای داشت.
‫موهاش بلند بود.
‫بیشتر از مهربون بودن، بالغ....
‫آروم و با ملاحظه بود.
‫آها.
‫اون با من کاملا فرق داشته.
‫من خوشگل نیستم. مثل بچه‌هام. و پر سر و صدام.
‫و هیچوقت زیاد به چیزی فکر نمیکنم.
‫چیه؟
‫عه؟
‫ها؟
‫چی؟ این چیه دیگه؟
‫چیزی گفتم که ناراحتت کرد؟
‫نه! اصلا!
‫ببخشید! احتمالا یه چیزی رفته توی چشمم.
‫میرم صورتمو بشورم!
‫ای بابا. چرا اونجوری گریه کردم؟
‫وقتی برگشتم، باید از شال عذرخواهی کنم.
‫چی؟ در بازه.
‫شال؟
‫سلام، آن.
‫جوناس! چرا توی اتاق من ایی؟
‫میگم...
‫میدونی این چیه؟
‫اون بال!
‫متاسفم، آن. من خوابیده بودم و...
‫دست نگه دار!
‫اگه از من خوشت نمیاد، ‫پس باید به خودم آسیب برسونی!
‫هیچ کاری با تو ندارم.
‫ولی یه کاری هست که میخوام برام بکنی.
‫من؟
‫آن، میخوام که یه چیزی رو از شال بخوای.
‫بهش بگو: «دیگه نمیخوام که باهام باشی.»
‫«از این قلعه برو و دیگه هرگز جلوی چشم من پیدات نشه.»
‫به هیچ وجه نمیتونم این کارو بکنم—
‫بس کن!
‫اگه کاری که میگمو بکنی، بهت پسش میدم.
‫ولی اگه به شال درمورد این قضیه بگی، ‫تیکه تیکه‌اش میکنم!
‫جوناس...
‫تو...
‫از دست اون دختر. ‫قضیه چی بود؟
‫درباره لیز پرسید...
‫و یهویی شروع کرد به گریه کردن...
‫با عقل جور درنمیاد.
‫پس برگشتی.
‫شال.
‫یه درخواستی ازت دارم.
‫میخوام که از اینجا بری.
‫میخوای که توی یه اتاق دیگه بخوابم؟
‫میخوام که از این قلعه بری.
‫و میخوام که دیگه هرگز جلوی چشم من پیدات نشه.
‫این یعنی که دیگه نمیخوای که با هم بمونیم؟
‫به چه دلیلی؟
‫این تقصیر تو نیست، شال. تقصیر منه.
‫متاسفم. لطفا نپرس.
‫خیلی خب.
‫کارتو خوب انجام دادی، آن.
‫چرا مجبورم کردی که این کارو کنم؟
‫بال رو پس بده.
‫هنوز نه.
‫فردا، تو و من دوک فیلاکس رو ملاقات میکنیم،
‫و تو حتی با یه کلمه از حرف‌هایی ‫که میزنم، مخالفت نمیکنی.
‫باید دقیقا همون کاری که بهت میگم رو بکنی.
‫نقشه‌ات چیه؟
‫فردا خودت میفهمی.
‫متاسفم. همه‌اش تقصیر منه.
‫نه، اینطور نیست.
‫مقصر همه اینا جوناسه.
‫اما...
‫آن، تو شال فن شال رو دوست داری، ‫ولی مجبور شدی که...
‫اینطور نـ...
‫دیگه سعی نکن ازم مخفیش کنی! ‫به‌نظرت من کی ام؟
‫دوستش داری، مگه نه؟
‫اون رو.
‫شال...
‫شاید همه چیز...
‫همینطوریه.
‫یهویی...
‫تموم میشه.
‫کجا برم؟
‫این یه پری همراه درجه یکه.
‫رئیس! این یه پری همراه نیست!
‫بازم فرقی در این موضوع که به ‫قیمت بالایی به فروش میره ایجاد نمیکنه.
‫من الآن خیلی حال خوبی ندارم.
‫اگه اتفاقی براتون بیفته، مسئولش من نیستم.
‫کافیه، شال فن شال.
‫اگه یه آدم رو بکشی، ‫نمیتونم ازت محافظت کنم.
‫و شماها، وانمود میکنم که چیزی ندیدم، ‫پس زود باشید برید گم شید!
‫تو چرا اینجایی، ویکنت ولگرپ؟
‫مثل همیشه، رسمی‌طور حرف نمیزنی. ‫یکم بخاطر ملاقات دوباره‌ی تصادفیمون خوشحال باش.
‫آن و میتریل کجان؟
‫من اول سوالمو پرسیدم.
‫من توی قلعه فیلاکس کار دارم.
‫شما سه تا هم اونجا بودین، نه؟
‫مهم نیست. چون تصادفی بهم برخورد کردیم، ‫چرا با من نمیای؟
‫در حال حاضر، دوک فیلاکس در خطره.
‫برای چی اومدید اینجا؟
‫اومدم که تمنایی ازتون بکنم.
‫گوش کن.
‫با هیچی مخالفت نکن.
‫منظورم اینه که، دقیقا همون کاری که میگمو بکن.
‫ازتون درخواست میکنم که اجازه بدید ‫که از کارم در اینجا دست بکشم.
‫مگه چند روز پیش هم همینو نگفتی؟
‫بله، علی‌ءحضرت.
‫اون موقع بهت چی گفتم؟
‫که اجازه نمیدید که...
‫که از کارم دست بکشم.
‫درسته.
‫اگه سعی کنی فرار کنی، به قفل و زنجیر میبندمت.
‫چی؟
‫فکر کنم اینو به تو هم گفتم.
‫اگه فراموش کردی،
‫پس همزمان که یه بار دیگه این درد رو حس میکنی...
‫به یاد میاری.
‫نکنه...؟
‫اون کبودی...
‫لطفا بهم رحم کنید!
‫من دیگه نمیتونم چیز دیگه‌ای درست کنم!
‫ولی آن می مونه!
‫میتونید اون رو تا زمانی که شیرینی شکری ‫درست بشه نگه دارید، هیچکس هم از این موضوع ناراحت نمیشه!
‫من پری جنگجوش رو از اینجا دور کردم!
‫پس، خواهش میکنم! ‫لطفا اجازه بدید من برم!
‫التماستون میکنم!
‫دوباره داری اینو میگی؟
‫التماستون میکنم!
‫التماستون میکنم! التماستون میکنم! التماستون میکنم!
‫التماستون میکنم!
‫علیءحضرت، همه چیز همونطوریه که میگه.
‫چی؟
‫آن...
‫من حتما یه شیرینی شکری براتون درست میکنم.
‫پس لطفا اجازه بدید این شخص بره.
‫حتما؟
‫بله، علیءحضرت.
‫اگه نتونی، هیچوقت نمیذارم ‫که از این قلعه بری.
‫مشکلی نیست.
‫بهتون قول دادم.
‫برای همین...
‫همچنان درست میکنم.
‫بسیار خب.
‫تو حتما حتما...
‫درستش میکنی!
‫تو واقعا میخوای یه چیزی درست کنی؟
‫برای اونی که همیشه فقط میگه: «اشتباهه»؟
‫نمیخواک کسی مثل تو باشم که ‫همه چیز رو نیمه راه رها میکنه.
‫واسه همین درستش میکنم.
‫تو عجیبی. یه چیزیت هستا.
‫درسته! یه احمقی!
‫ها؟ چی میخوای؟
‫پسش بده. بال میتریل رو.
‫آها، یادم نبود.
‫خب، خداحافظ.
‫من درستش میکنم.
‫من اون شیرینی شکری رو درست میکنم.
‫چون اون...
‫کار منه.
‫شاید بخاطر این قیافه ترسناکیه که ‫همیشه خدا روی صورتته که...
‫آن تو رو از خودش دور کرد.
‫و اینکه پاهاتو گذاشتی اینجا یعنی چی؟
‫خسته ام.
‫میدونم که خیلی پریشونی.
‫چرا داری میری به قلعه؟ ‫این خطری که میگی چیه؟
‫اوضاع داره ناجور میشه.
‫و اگه آن هنوز اونجاست، خوب نیست.
‫یه سال و نیمه که...
‫دوک فیلاکس توی لویستون پیداش نشده.
‫میدونی این یعنی چی، نه؟
‫اون داره از انجام وظیفه‌اش که نشون دادن ‫وفاداریش به خانواده سلطنتیه، طفره میره.
‫درسته؟
‫دلیلشو نمیدونم.
‫اما اِرل دانینگ این رو غیرقابل بخشش میدونه ‫و تقاضای انقیاد دوک رو کرده.
‫عالی‌جناب هم در آخر اختیار از کف داد ‫و اجازه این کار رو داد.
‫برای همین اگه عجله نکنیم،
‫ارل میاد به فیلاکس و سربازهاشو با خودش میاره.
‫ولی من نمیخوام که دوک بمیره.
‫قبل اینکه ویکنت شکر نقره‌ای بشم، ‫اغلب میرفتم به دوک سر میزدم،
‫تا بتونستم برای زنی که کنارشه شیرینی شکری درست کنم.
‫برای همینه که ذاتش رو میدونم.
‫و میدونم که چرا هیچ بلندپروازی‌ای نداره.
‫خیلی وقته که ندیدمتون، دوک فیلاکس.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫تا شما رو به یه سفر دعوت کنم. به لویستون.
‫پس ماجرا اینه. نمیام.
‫خوش خواهد گذشت.
‫تو به این میگی خوشگذرونی؟
‫قربان!
‫ارل دانینگ داره همراه سربازها به سمت اینجا میاد.
‫اما تحت انقیاد در آوردن شما، خواسته واقعی عالی‌جناب نیست.
‫شما هنوز هم وقت دارید!
‫پس لطفا با من بیایید به لویستون!
‫گفتم نمیام.
‫فهمیدم! اگه بانو کریستینا هم همراهتون میومدن چی؟
‫ایشون لویستون رو دوست داشتن، درسته؟
‫درسته. اونطوری خوب میشد.
‫از اینجا برو.
‫عه؟
‫دارم بهت میگم که برو!
‫چی شده، قربان؟
‫هیچکس به من دستور نمیده! ‫هیچکس بهم نمیگه که چیکار باید بکنم!
‫این درمورد تو هم صدق میکنه!
‫مرکیوری!
‫ااا!
‫گردنم!
‫متاسفم!
‫میتونستی توی اتاق‌هامون منتظر بمونی.
‫فکر میکنی این کارو میکردم؟
‫الآن تنها کسی که میتونه تو رو ‫راهنمایی کنه، منِ ارباب ام!
‫که اینطور.
‫میگم، به نظرت چرا باید این پری باشه؟
‫سوال خوبیه.
‫کنجکاوم که آیا دلیلی داره.
‫چی؟
‫این...
‫چرا متوجه‌اش نشده بودم؟
‫اون دو تا بال داره!
‫این پری هیچوقت به خدمت کردن ‫به کسی وادار نشده بوده.
‫چرا پُرتره همچین پری‌ایی اینجا به دیوار آویزونه؟
‫شاید دوک فیلاکس فقط دنبال یه ‫شیرینی شکری پر زرق و برق نیست.
‫باید ازش بپرسم.
‫باید از علیءحضرت درمورد این پری بپرسم!
‫جدی هستی، آن؟
‫میخوای بری یکی که اونجوری ‫سلامت عقلشو از دست داده رو ببینی...
‫و صرفا چون تویی، معنیش این نمیشه که اون...
‫میگم، میتریل لید پود.
‫تو هم باید از این قلعه بری.
‫عه؟!
‫نمیتونم خودم تنهایی فلنگو ببندم و تو رو همینجا تنها بذارم!
‫ولی ممکنه توی خطر بیفتی.
‫این کار منه، پس تنها کسی که ‫باید بمونه، من ام.
‫آن...
‫وقتی شیرینی شکری رو تموم کردم، ‫میام پیدات میکنم. فقط صبر کن.
‫خیلی خب! از قلعه میرم!
‫ولی دلیل رفتنم اینه که میرم تا ‫شال فن شال رو پیدا کنم!
‫بعدش بهش میگم که اون حرف‌ها رو ‫واقعی بهش نگفتی!
‫منِ ارباب، به هر قیمتی که شده پیداش میکنم!
‫دستت درد نکنه. روت حساب میکنم!
‫باید برم...
‫نزدِ دوک!
‫خداحافظی غلط
‫این فقط مثل رویاییه که شب‌ها رویاشو میبینیم؟
‫آیا ما روی رویاهای دیگه‌مون فقط به این دلیل اسم میذاریم،
‫که همونطور که خواب‌ها و رویاهای شبانه‌مون بعد بیدار شدن فراموش میشن،
‫اگه اونا رو عزیز ندونیم، ناپدید میشن؟
‫نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی هستن که فقط آدم‌های خاص میتونن ببینن
‫اون روز
‫من بارها و بارها دستم رو دراز کردم، اما
‫نتونستم اون میوه درخشان رو بگیرم، ولی باز هم
‫یک بار دیگه دستم رو دراز میکنم
‫اگه خودم آرزوهام رو برآورده کنم
‫میدونم که باعث میشه تو لبخند بزنی
‫برای همینه که میتونم بگم که تسلیم نمیشم
اگر همینطور خیره به تو نگاه کنم
‫