‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫اثری که درخواست کرده بودید.
‫از یکی از ماهرترین هنرکارهامون خواستم که درستش کنه.
‫خب، این...
‫هوم، باشکو‌ـه.
‫اگه این شما رو خوشحال میکنه، ‫پس چیز دیگه‌ای نمیخوام.
‫اما، واقعا از این بابت مطمئنید؟ این...
‫از بابت اینکه به نوه‌ام چیزی به این ‫تشریفاتی رو در جشن مراسم عروسیش بدم؟
‫بله.
‫مهم نیست. این جوون‌هان که باید تاریخ ‫ما رو به ارث ببرند و ادامه‌اش بدند.
‫حقیقتش، خودم هم دودل بودم.
‫چی؟
‫اسمش چی بود؟ ‫اون دختری که توی مسابقه و نمایشگاه بود.
‫منظورتون آن هالفوردـه؟
‫هوم، همون دختر.
‫اگه میدونستم که کجاست، شاید ‫اون پری دوست‌داشتنی اون روزی رو یه بار دیگه میدیدم.
‫اگه دارید درمورد اون فکر میکنید، ‫چند روز پیش توی شهر دیدمش.
‫اینجا توی وستول؟
‫فکر کردم حتما کار سرنوشته، ‫پس بهش پیشنهاد دادم که در اینجا بهش مکان بدم، اما...
‫مرسی، هیو.
‫اما پیشنهادت رو قبول نمیکنم.
‫من میخوام که روی دو تا پای خودم راه برم.
‫اون دعوت به ورود به کارگاه مرکیوری،
‫و یه پیشنهاد از طرف ویکُنت شکر نقره‌ای رو رد کرد؟
‫دقیقا همونطوریه که هست.
‫خب، الآن کجاست؟
‫چون روز کشش روح داره از راه میرسه، ‫برگشته به لویستون.
‫در این صورت، شاید من هم اتفاقی دیدمش.
‫شما هم میخوایید به لویستون سفر کنید، قربان؟
‫بله، یه توصیه هست که باید به پادشاه بکنم.
‫توصیه؟
‫آخرین جرقه.
‫منظورتون... دوکِ فیلاکس‌ـه؟
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫ایرادی نداره
‫حتی تنهایی هم چیزیم نمیشه، اما...
‫میدونی، حقیقت اینه که هیچکس تنها نیست
‫چیزهایی مثل خوشبختی، ‫تنهایی و حتی اضطراب...
‫ما متولد شدیم که همه اینا رو بچشیم
‫یه قاشق از چیزهایی برق‌زن
‫تبدیل میشه به یه عالمه لبخند
‫که ممکنه همونی باشه که یواشکی آرزوشو داشتم...
‫یه معجزه
‫تک به تک ما در جستجوی ‫گرانبهاترین گنج‌هامون هستیم
‫سفر ما برای همینه
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫هر لحظه‌ای که از پیش روم میگذره، باید از امید تنیده باشه
‫واقعا؟ از وستول؟
‫خب، مکان خیلی متفاوتی برای خودت انتخاب کردی.
‫از اونجایی که اون منطقه تحت سرپرستی ویکنت شکر نقره‌ایه،
‫تمام مشتری‌های احتمالیت، چشم‌های تیزی دارن.
‫و در وهله اول، اونا اصلا با یه ‫هنرکار شکر خارجی، سر و کله نمیزنن.
‫شـ-شما خیلی در این مورد اطلاعات دارین، خانم.
‫حق با شماست. ‫من هیچ مشتری‌ای نداشتم اصلا.
‫«توی وستول شانس بهتری داریم،» ‫همینو نمیگفتی؟
‫بس کن، شال!
‫شاید آن بیش از حد خوش‌بین بوده باشه، ‫ولی تو نباید هی بهش بگی احمق!
‫بهش فکر کردم، ولی نگفتمش که.
‫الآن، تو بودی که اول گفتیش.
‫عه؟
‫اگه بهش فکر کردی، ‫پس فرقی با اینکه بگیش نداره!
‫ولی نگفتم.
‫و حتی اگه هم بهش بگم احمق، ‫کجاش اینقدر بده؟
‫بخاطر اینکه حقیقته!
‫هی، شماها.
‫اینکه آدم‌ها و پری‌ها با هم سر یه میز بشینن، چه اشکالی داره؟
‫تا وقتی که پولشونو پرداخت میکنن، ‫همه‌شون مشتری‌های من‌ان.
‫اگه خوشتون نمیاد، میتونید برید.
‫عجبا.
‫ولی میدونی...
‫شاید کسب و کار اینجا، توی لویستون هم سخت باشه.
‫هر چی نباشه، بخاطر روز کشش روح، ‫این فصل، فصل اوج‌مون هست.
‫میدونم، ولی...
‫نه، دقیقا بخاطر همینه که باید سنگ تموم بذارم!
‫فهمیدم!
‫در سمت جنوب ما، ‫توی ساحل ایالت راک‌وِل،
‫یه شهر به‌نام فیلاکس هست.
‫تا حالا درموردش شنیدی؟
‫اونجا بخاطر داد و ستد معروفه ‫و تحت کنترل مستقیم خانواده سلطنتیه، درسته؟
‫درسته!
‫خب، درمورد دوکِ فیلاکس، ‫دوک ویلیام آلبرن...
‫پادشاه بنیان‌گذار ما، سدریک، ‫سه خاندان رو به‌جا گذاشت...
‫خاندان میلسلند، خاندان چمبر، و خاندان آلبرن.
‫خاندان میلسلند وارث تاج و تخت اند،
‫اما در پی فوت پادشاه سابق، اِدموند اول،
‫پادشاه فعلی، اِدموند دوم، ‫فقط یک بچه دوازده ساله بود.
‫این اتفاق پونزده سال پیش افتاد.
‫و خاندان چمبر با سوءاستفاده از سن ایشون،
‫در تلاش برای غصب تاج و تخت، یک قیام به پا کرد.
‫به شورش چمبرها معروفه.
‫و شما، لُرد دانینگ، کسی بودین ‫که اون شورش رو فرو نشوندین...
‫با کمک توماس آلبرن.
‫حقیقتشو بخوام بگم، اتفاقاتی که ‫توی اون شورش افتاد، باعث شد من از شما بترسم.
‫رهبر شورشیان، خاندان چمبر، ‫ریشه‌کن و قلع و قمع شدند.
‫هر چند که کار بی رحمانه‌ای بود، ‫اما میشه گفت که قابل درک بود.
‫اما شما تا اون حد پیش رفتید که ‫سعی کردید خاندان آلبرن،
‫که به خانواده سلطنتی کمک کرده بودند، ‫رو از قلمروی پادشاهی اخراج کنید.
‫شما ارتش‌شون رو از هم فروپاشیدید ‫و حتی سرزمین‌هاشون رو ازشون گرفتید.
‫این درس عبرتی بود که از اون شورش گرفتم.
‫قلمروی پادشاهی، به دو حاکم نیاز نداره.
‫اما پادشاه فعلی،
‫اِدموند دوم، مصلحت اندیشی شما رو نپذیرفتند...
‫چون ایشون به‌شدت ذات گرم و مهربان توماس رو تحسین میکردند.
‫اراده‌شون اینقدر قوی بود که باورش ‫سخت بود که ایشون فقط یه بچه دوازده ساله‌اند.
‫در نتیجه، به خاندان آلبرن تحت کنترل ‫مستقیم خانواده سلطنتی، سرزمینی واگذار شد: فیلاکس.
‫سود درآمدشون رو باید به خانواده سلطنتی بدند،
‫و برای اثبات وفاداریشون، ‫باید ماهی یک بار به لویستون سر بزنند.
‫اینها، دو شرطش بود.
‫و بعد اینکه توماس فوت کرد،
‫پسرش ویلیام، اون شرایط رو پذیرفت.
‫من اون رو شخصا میشناسم.
‫هیچ بلندپروازی یا ارتباط شرورانه‌ای با کسی نداره.
‫اون یه مرد جوان باهوش و مهربونه.
‫و با این وجود هم، شما همچنان ‫به دوکِ فیلاکس میگید آخرین جرقه شورش؟
‫اگه اون جرقه یه بار دیگه زده بشه چی؟
‫خیلی زود ممکنه دوباره شعله‌ور بشه، ‫مثل یه‌جور علامت ازش دود بلند بشه.
‫اگه این یه جرقه نیست، ‫پس تو بهش میگی چی؟
‫مرکیوری؟
‫امکان نداره. ویلیام آلبرن...
‫دنبال یه هنرکار شکر میگردن؟
‫مهم نیست که یه استاد شکر نقره‌ای باشی یا نه.
‫توی قلعه فیلاکس میمونی ‫و اگه دوک از اثری که درست کردی خوشش بیاد...
‫اون‌وقت میگه که یک هزار کرس ‫به‌عنوان پاداش پرداخت میکنه!
‫یک-یک-یک هزار کرس؟!
‫شوکه‌کننده‌ست، نه؟
‫و اگه دوکِ فیلاکس، یکی از نوادگان جدش، پادشاه سدریک، ‫مهارت‌های رو تو به‌رسمیت بشناسن،
‫اون‌وقت به عنوان یه هنرکار شکر، منزلت و اعتبار به‌دست میاری.
‫چشم تمام کسایی که به مهارت‌هاشون مغرور، ‫بعد شنیدن این خبر، برق زد.
‫هزار کرس.
‫فیلاکس، ایالت راک‌وِل.
‫اینجا به عنوان بزرگ‌ترین بندرگاه هایلند، ‫از طریق داد و ستد قاره‌ای، رونق گرفته.
‫اما لویستون تمام پول داد و ستدشون رو میبلعه،
‫و سرپرست خاندان باید ماهی یک بار ‫بره ببینه عالی‌جناب در چه حاله.
‫خیلی در این مورد میدونیا، شال.
‫این همه مدت الکی زندگی نکردم که.
‫هیچ علاقه‌ای به کارهای انسان‌ها ندارم.
‫اما...
‫یه شیرینی شکری آوردی؟
‫بله. داخل بارکشمه.
‫خوبه. شیرینی شکریت رو بردار و برو داخل.
‫شما دو تا همین‌جا منتظر بمونید.
‫دروازه رو باز کنید!
‫همون‌جا منتظر بمون.
‫اوه. چشم.
‫یه نفر قبل از من رسیده.
‫خب، آره، منطقی به‌نظر میاد.
‫هر چی نباشه، این کار ‫میتونه هزار کرس نسیب آدم کنه.
‫اما بازم...
‫چرا این قلعه اینقدر سرد و بی‌روحه؟
‫همه‌چی از سنگ درست شده، و یه‌جورایی...
‫هی، تو.
‫بله؟
‫نیازی نیست سجده کنی.
‫من دوکِ فیلاکس، ویلیام آلبرن هستم.
‫شیرینی‌های شکری‌ای که با خودتون آوردید رو نشونم بدید.
‫تو برو.
‫تو بمون.
‫چی؟ ولی...
‫خوبه.
‫یه پریه، درسته؟
‫چرا این رو درست کردی؟
‫مدلی که براش استفاده کردم، یکی از ‫دوست‌های منه که باهام داره سفر میکنه.
‫در اصل قرار بود که یه هدیه برای اون باشه، اما...
‫گفت که ازش خوشش نمیاد ‫چون حس پری‌خواری بهش دست میداد.
‫بسیار خب.
‫بهت اجازه میدم توی قلعه بمونی.
‫یه شیرینی شکری درست کن. ‫یکی که انتظارات من رو برآورده کنه.
‫معذرت میخوام! چه جور شیرینی شکری‌ای باید درست کنم؟
‫اوه، چه زیبا!
‫این بانو... یه پریه، درسته؟
‫به پری‌ای که توی این پُرترِه ‫به‌تصویر کشیده شده، شکل و پیکر بده.
‫میتونی این کارو بکنی؟
‫میتونم!
‫دِیل، کارگاه رو به این دختر نشون بده.
‫از این‌طرف.
‫اگه خواستی دوباره این پُرترِه رو ببینی...
‫دو تا برج نزدیک کارگاه هست.
‫در برج شرقی، چندین نقاشی ‫از همین پری، دیوارها رو تزیین کردن.
‫بهشون نگاه کن.
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫یه دوست، ها؟ خوب گفتی.
‫دوک از اینکه پری‌ها رو تحت اختیار بگیرن، منتفرند.
‫بخاطر همینه که هیچ پری‌ای توی این قلعه نیست؟
‫دو پری‌ای که همراه تو اومدن رو ‫قبلا به کارگاه راهنمایی کردن.
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫داشتم پیش خودم فکر میکردم که چرا ‫دوک یه شیرینی شکری از اون پری میخوان؟
‫اینجاست.
‫شال! میتریل!
‫توی اون برج، سه تا هنرکار جوان از مدرسه رادکلیف هست.
‫حواست باشه که هیچکدومتون ‫در کار همدیگه دخالت نکنین.
‫همه‌اش همین هست؟
‫خودت که دیدی، نه؟
‫هنرکارهای زیادی نیستن ‫که بتونن به چشم اعلی‌حضرت بیان.
‫فعلا.
‫پُرتره‌ی یه پری؟
‫یه بانوی فوق‌العاده زیبا بود!
‫و گفت که نقاشی‌های بیشتری ازش ‫توی برج شرقی اونجا هست.
‫میخوای ببینیشون؟
‫اگه قراره بریم جایی، ‫پس باید بریم طبقه دوم!
‫دیدی اونجا رو؟ این بالا ‫سه تا تخت به اندازه سه نفر چیده شده!
‫یوهوو! تخت‌خواب! تخت‌خواب!
‫چه سریع رفت.
‫بجنب.
‫چی؟
‫پُرتره‌ها. قراره بریم ببینیمشون، مگه نه؟
‫بیا بریم.
‫صبر کن!
‫متاسفم. فکر نمیکردم که تو ‫دلت بخواد که باهام بیای، شال.
‫فقط کنجکاوم، همه‌اش همین.
‫قیافه اصلا آروم به قرار نیست.
‫اشکال نداره. بخاطر اینه که خوشحالم!
‫جوناس.
‫آن.
‫چه تصادفی، جوناس.
‫تو چرا اینجایی، آن؟
‫منو تعقیب کردی؟ ‫نکنه اومدی اینجا که انتقام بگیری؟!
‫انتقام؟
‫خب، آره...
‫بدک نیست این کار،
‫ولی اون‌قدرا وقت خالی توی دست و بالم ندارم.
‫هی، صبر کن.
‫جوناس، این همون دختره‌ست که ‫توی نمایشگاه بودش، درسته؟
‫د-درسته! همونه که برام پاپوش درست کرد!
‫ها؟
‫من کی برای تو پاپوش درست کردم؟
‫این تو بودی که به روش‌های بزدلانه متوسل شدی!
‫نه، من دیدم.
‫تو کسی بودی که گفتی اثری که جوناس ‫شرکت داده بود رو خودت درست کردی.
‫این کار، پادشاه رو کج خلق کرد، ‫و دیگه خبری از مدال سلطنتی نبود.
‫به‌عنوان اعضا و شاگردان مدرسه رادکلیف، ‫نمیتونیم بذاریم این قضیه همینطوری آروم بگذره.
‫خب، میخواین چیکار کنین؟
‫دارم میپرسم میخواین چیکار کنین.
‫مطمئنم بعد اینکه درمورد دوکِ فیلاکس شنیدی، اومدی اینجا،
‫ولی اون افتخار و پادشاه متعلق به منه!
‫هر چقدر هم که دلت میخواد، مایه بذار.
‫من توی رقابتِ مهارت نمیبازم!
‫این تویی که باید هر چی زودتر ‫برای رفتن به خونه آماده بشی!
‫عجبا!
‫خیلی خب، مترسک.
‫این کارو میکنیم؟
‫اوهوم.
‫تموم شد؟
‫فقط یه کوچولو دیگه مونده.
‫دستت درد نکنه، میتریل لید پود. ‫خیلی بهم کمک کردی!
‫وقتی اینجانب بلندمرتبه به‌طور جدی ‫تلاش کنم، تا این حد میتونم کمک‌کننده باشم!
‫هر چند که این هم اصلا ‫برای جبران کردن لطفت کافی نیست، هنوز.
‫دیگه لازم نیست نگران جبران کردن لطفم باشی.
‫راستی، اون شال کجا رفتش؟
‫هر بار که شروع به کار کردن میکنی، ‫ول میکنه میره یه جایی.
‫هر چند که ظاهرا اون یارو هم ‫گاهی وقت‌ها غرق احساسات میشه.
‫احساسات؟ شال؟
‫سه روز پیش، وقتی اومدیم اینجا، ‫باید بیرون منتظر میموندیم، درسته؟
‫اون موقع بود.
‫چه خاطره‌انگیز.
‫چی؟
‫خیلی وقت پیش، توی یه قلعه مثل این یکی زندگی میکردم.
‫شال؟ توی یه قلعه؟
‫اون دختر لیز بود...
‫اسمش الیزابت بود.
‫نکنه منظورش اینه که اون ‫دختری که اسمش لیز بود و خودش...
‫آن! نوک دماغت کاملا آبی شده!
‫عه؟
‫پودر رنگ‌دانه، همه جای صورتت هست!
‫چجوری آخه؟
‫حالا دیگه آبی‌تر هم شدی!
‫عه؟ ا-الان میرم صورتمو بشورم!
‫پونزده سال از اون موقع گذشت.
‫رنگ موهای لیز، طلایی کم‌رنگ شد...
‫کک و مک‌هاش ناپدید شد...
‫و یه زن جوان زیبا شد.
‫واسه همین میدونم.
‫که تو هم همچنان تغییر میکنی، همونطور که لیز تغییر کرد.
‫من تغییر میکنم؟
‫نمیتونم تصور کنم که تغییر میکنم.
‫من همینطوری میمونم، ‫لاغر و مردنی، مثل یه مترسک.
‫نمیدونم لیز چجور بچه‌ای بوده.
‫مطمئنم که خوشگل بوده.
‫هر چی نباشه، یه نفر به زیبایی ‫شال، بهش میگه زیبا.
‫چی شد؟ حسودیم شده؟
‫به دختری که هیچوقت تا حالا ندیدمش؟
‫چقدر احمقم!
‫اگه اینقدر محکم بمالی، ‫دماغت درمیاد.
‫شال...
‫لباس‌هات هم خیس میشن.
‫چی؟
‫اوه.
‫یادم رفت یه چیزی بیارم ‫که خودمو باهاش خشک کنم.
‫چی شده؟
‫ها؟ هیچی...
‫ام...
‫مترسک؟
‫چیـ-چیزی نیست!
‫جوناس؟
‫چیه؟
‫اگه دنبال یه شیرینی شکری میگردی ‫که بدزدیش، هنوز کارش تموم نشده.
‫چرا این فکرو میکنی؟ ‫هیچ احتیاجی به شیرینی شکری تو ندارم.
‫من دیروز کار اثر خودمو تموم کردم.
‫اون دو نفر دیگه هم همینطور.
‫واقعا. خب، اعلی‌حضرت دیدشون؟
‫البته! و به‌نظرت چه اتفاقی افتاد؟
‫به اون دو تای دیگه گفتن که برن!
‫من تنها کسی بودم که بهم ‫اجازه داده شد که اینجا توی قلعه بمونم.
‫وقتی اعلی‌حضرت اثر من رو دیدن، اینو گفتن:
‫«امیدوارکننده‌ست. ‫سطح دقت کارت رو ببر بالاتر.»
‫شرمنده، آن، ولی کسی که هزار کرس رو ‫دریافت میکنه، من هستم!
‫هـ-هنوز که مشخص نشده—
‫میدونستی؟
‫میگن من اولین کسی هستم که بعد اینکه ‫یه اثر رو نشون دادم، بهم اجازه دادن که توی قلعه بمونم.
‫من تنها کس هستم. دیل اینو گفت.
‫خب، منم قراره—
‫بی فایده‌ست.
‫من دارم به اون برج نقل مکان میکنم.
‫این امتیاز ویژه یه هنرکار منتخبه.
‫هنرکارِ بی اصل و نسب و سرگردان، ‫باید همین‌جا بمونه و تموم تلاششو بکنه.
‫اون اومد اینجا که چی رو به‌دست بیاره؟
‫نکنه یه‌جور نقشه‌ست که انگیزه منو کم کنه؟
‫احتمالا فقط میخواست که فخرفروشی کنه.
‫شال...
‫به هر حال، نمیتونه به اون رفیق‌هاش ‫که دارن میرن، فخرفروشی کنه.
‫اون چشه؟
‫تموم شد!
‫فکر کنم.
‫نظرت چیه، شال؟ ‫بخاطر من یه نگاه بهش میندازی؟
‫خیلی خوب ساخته شده.
‫هی.
‫کارت عالی بود، مترسک.
‫درست نیست.
‫ازش خوشش نیومد.
‫اما، حسی که به آدم میده، کاملا درسته.
‫چی؟
‫حسی که داره، بهتر از مال اونه.
‫سطح دقت کارت رو ببر بالاتر ‫تا شاید تو هم بتونی من رو راضی کنی.
‫بلافاصله اینو ببرید به برج.
‫دو تا هنرکار داریم.
‫نیازی نیست که تعدادشون رو بیشتر از این کنیم.
‫بیا.
‫ام، این یعنی که اعلی‌حضرت از ‫شیرینی شکری من خوششون اومد؟
‫میشه گفت که از نظرش، چندان بد نبود.
‫تو و... جوناس آندر، درسته؟
‫به هر حال، ایشون درست کردن اثر ‫رو به شما دو تا سپردن.
‫چند پیشخدمت رو فرستادم.
‫پری‌هات هم به‌زودی میان اینجا.
‫بعدا وسایلت رو برات میارم.
‫مـ-متشکرم.
‫چندان بد نبود؟
‫دو وعده غذا هست، صبح و شب.
‫هر چقدر شکر نقره‌ای که دلت میخواد میتونی استفاده کنی.
‫ما هر چیزی که لازم داشته باشی رو مهیا میکنیم.
‫اگه فکر کردی که به چیز دیگه‌ای احتیاج داری...
‫فقط این ریسمان رو بکش.
‫این زنگ رو در اقامتگاه خدمتکاران رو به صدا درمیاره ‫و به ما اطلاع میده که ما رو لازم دارن.
‫پس، وقتی کار اثرم رو تموم کردم...
‫طبیعتا، اون موقع هم باید از این ریسمان استفاده کنی.
‫سوال دیگه‌ای داری؟
‫تو دیگه چرا اینجایی؟!
‫فکر کردم یه صدایی از بالای سرم شنیدم و...
‫بگو ببینم، چرا، آن؟
‫به‌نظرت خودت چرا؟ ‫بهم گفتن که به اینجا نقل مکان کنم.
‫محاله!
‫پس شما دو تا همدیگه رو میشناسید.
‫نمیدونم که سرنوشتتون چطوری بهم گره خورده،
‫ولی در هر صورت، این چیزیه ‫که اعلی‌حضرت تصمیم گرفتن.
‫باز باید با تو رقابت کنم؟
‫اگه ادعا داری که اون نمایشگاه هم ‫یه رقابت بوده، پس آره!
‫تو... تو چیزی نیستی که من نتونم...
‫امثال تو، هرگز به پای ارباب جوناس نمیرسن!
‫کتی!
‫مگه نه، ارباب جوناس؟
‫خـ-خب، آره.
‫من هرگز از کسی مثل تو شکست نمیخورم!
‫منم شکست نمیخورم.
‫هرگز شکست نمیخورم!
‫قلعه‌ای روی دریا
‫این فقط مثل رویاییه که شب‌ها رویاشو میبینیم؟
‫آیا ما روی رویاهای دیگه‌مون فقط به این دلیل اسم میذاریم،
‫که همونطور که خواب‌ها و رویاهای شبانه‌مون بعد بیدار شدن فراموش میشن،
‫اگه اونا رو عزیز ندونیم، ناپدید میشن؟
‫نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی هستن که فقط آدم‌های خاص میتونن ببینن
‫اون روز
‫من بارها و بارها دستم رو دراز کردم، اما
‫نتونستم اون میوه درخشان رو بگیرم، ولی باز هم
‫یک بار دیگه دستم رو دراز میکنم
‫اگه خودم آرزوهام رو برآورده کنم
‫میدونم که باعث میشه تو لبخند بزنی
‫برای همینه که میتونم بگم که تسلیم نمیشم
‫خداحافظی دروغین
‫