‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫لویستون همینه!
‫چون کلی استاد شکر نقره‌ای اینجا هست، ‫تک به تک مغازه‌ها دوست داشتنی‌ان!
‫و حالا...
‫قراره بریم یه جای دیگه؟
‫رفتن به مغازه‌های جور وا جور ‫باعث میشه که مغز مترسکیت پیشرفت کنه؟
‫خیلی بی ادبی.
‫چون کل راه رو تا لویستون اومدیم...
‫فقط یه مغازه دیگه!
‫چی؟
‫عه؟
‫نقل مکان کرده؟!
‫درسته.
‫آه، ولی واقعا دلم میخواست که ‫مغازه آلف هینگلِی رو ببینم.
‫آلف هینگلِی؟
‫اون یکیه که واقعا تحسینش میکنم.
‫مردم میگن که مهارتش نظیر ‫مهارت ویکُنت شکر نقره‌ایه.
‫اووه...
‫وستول، شمال اینجاست. ‫نمیدونم آیا اونجا سردتره.
‫اگه خوشت نمیاد، خب نرو!
‫نمیتونم این کارو بکنم.
‫چون من فقط یه هنرکار شکرم ‫و نه استاد شکر نقره‌ای،
‫هیچکی اینجا به من توجه نمیکنه.
‫اما... توی وستول، حتما من هم ممکنه شانسی داشته باشم.
‫اوه.
‫اون هم یه شیرینی شکری فروشیه؟
‫به‌نظر نمیاد که یکی از اونا باشه.
‫آره...
‫میگم، میشه داخل اونجا توقف کنیم؟
‫عه؟!
‫مثل اینکه مغز مترسکیش ‫دوباره میخواد پیشرفت کنه.
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫ایرادی نداره
‫حتی تنهایی هم چیزیم نمیشه، اما...
‫میدونی، حقیقت اینه که هیچکس تنها نیست
‫چیزهایی مثل خوشبختی، ‫تنهایی و حتی اضطراب...
‫ما متولد شدیم که همه اینا رو بچشیم
‫یه قاشق از چیزهایی برق‌زن
‫تبدیل میشه به یه عالمه لبخند
‫که ممکنه همونی باشه که یواشکی آرزوشو داشتم...
‫یه معجزه
‫تک به تک ما در جستجوی ‫گرانبهاترین گنج‌هامون هستیم
‫سفر ما برای همینه
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫هر لحظه‌ای که از پیش روم میگذره، باید از امید تنیده باشه
‫این شگفت انگیزه.
‫یعنی کی درستش کرده؟
‫هپ!
‫هی، تو. بیدار شو!
‫ها؟ تو کی هستی؟
‫من میتریل لید پودِ بزرگ ام!
‫ها؟ سوروسوروی بزرگ؟ کی هست؟
‫تو خیلی آروم و بی‌خیالی، نه؟
‫آروم باش، آروم. عین بچه‌هایی، میتریل.
‫ها؟
‫دزد!
‫عه؟!
‫این سر و صداها چیه؟
‫آه...
‫چیکار کردی...
‫فسقلی!
‫ها؟
‫صبر کن، منظورت من‌ام؟!
‫خیلی رو داری که خودتو به اون راه بزنی.
‫اوی، تو! اصلا تو کی هستی؟
‫اوه، کَت...
‫نمیتونی همینطوری یهویی از ناکجا‌آباد بیای بیرون!
‫کَت؟
‫اون مردی که همین الان رفتش، این کارو کرد!
‫حقیقت داره، بنجامین؟
‫ام...
‫ها؟ همینجا بودش! یه مرد که لباس‌های تیره پوشیده بود!
‫این سر و صداها چیه؟
‫دعوا شده؟
‫اووه، آره. بود.
‫یکی که سر تا پاش مثل اون سیاه بود.
‫چی؟!
‫پس مجرم این پریه که دوستته؟
‫راجع به چی داری حرف میزنی؟
‫نه، اون نیست!
‫اون همسفر ماست، ‫و همین الآن وارد مغازه شده.
‫تو...
‫همون دختره هستی که توی نمایشگاه ‫ازش دعوت شد که بیاد پیش روی پادشاه؟
‫عه، بله.
‫همم.
‫همم؟
‫خیلی خب. پس، کار کن.
‫ها؟
‫با کار کردن، خسارتم رو جبران کن.
‫چی؟! ولی کار من نبود که!
‫پس، لازم نیست که اینجا کار کنی.
‫بریم.
‫تا خسارتم رو جبران نکنه، نمیذارم بره.
‫اگه پافشاری کنی، تیکه تیکه‌ات میکنم.
‫باشه، بفرما امتحان کن.
‫میکنم.
‫صبر کن، شال!
‫خواهش میکنم کار خطرناکی نکن!
‫خیلی خب. من اینجا کار میکنم.
‫پس لطفا هر دو تاتون ولم کنید.
‫چی گفتی؟
‫خیلی خب!
‫حالا دیگه نمیتونی حرفتو پس بگیری!
‫میخوای چیکار کنی؟
‫یه شیرینی شکری، وقت زیادی نمیگیره.
‫و تازه...
‫میخوام ببینم که ایشون چجوری کار میکنه!
‫چطوری یه شیرینی شکری مثل این رو درست کرده بود؟
‫پس میخوای جبران کاری که نکردی رو بکنی؟
‫اوهوم. این یه فرصت خوبه، ‫و میخوام یه چیزهایی هم یاد بگیرم!
‫بسیار خب! قراره برام سخت کار کنی، بچه سوسول فسقلی!
‫دیگه یهویی قولت رو نشکنیا!
‫زود باش، بچه.
‫دو روز دیگه، این شیرینی شکری رو میخوان.
‫من آن هستم، نه «بچه،» آقای کت.
‫همون بچه خوبه.
‫و این تویی که داری منو مسخره میکنی.
‫من که مسخره‌ات نمیکنم.
‫صدام میکنی «آقای گربه.» ‫این کجاش مسخره کردن من نیست؟
‫از این اسم مستعار متنفرم، و ‫تو با کلمه «آقا» ازش استفاده میکنی؟ اعصاب خرد کنه.
‫چی؟ کت اسم مستعارته؟
‫والدینم اونقدرها بی‌مسئولیت نیستن ‫که اسم پسرشون رو بذارن «کَت.»
‫یه گاگولی اون اسم رو روی من گذاشت، و حالا ‫بیشتر مردم این اسمم رو میدونن ، نه اسم واقعیم رو.
‫هی، آقای کت.
‫تو خیلی شخصیت دلپذیری داری، نه؟
‫توی مغازه‌ات، حتی یه شیرینی شکری رو هم برای نمایش نذاشتی.
‫تو اصلا قصد کسب و کار داری؟
‫اون شیرینی شکری واقعا خریداری داره؟
‫همه چی رو به راهه. ‫من خودم تنهایی میتونم به‌قدر کافی پول دربیارم.
‫و خریدار این میخواد ‫برای یه مراسم عروسی ازش استفاده کنه.
‫که اینطور. پولش چقدر میشه؟
‫پنجاه باین.
‫پنجاه باین؟!
‫ولی چرا؟ این که باید قیمتش بالاتر باشه!
‫من فقط برای کسایی که دلم میخواد، چیزی درست میکنم.
‫اما...
‫همه‌ی همه‌شون نمیتونن مبلغ بالایی رو پرداخت کنن.
‫کسی که میخواد این شیرینی شکری رو بخره، دختر یه کفاشه.
‫حتی به قیمت پنجاه باین هم، ‫خریدنش براش سخته.
‫مثل اینکه احتمال اینکه یه هنرکار شکر، ‫یه احمق از آب دربیاد، خیلی بالاست.
‫شکر نقره‌ای...
‫...تموم شده؟
‫بخاطر یه نفر، مجبور شدم بیشتر از حد نیاز استفاده کنم.
‫مقداری که من دارم تصفیه میکنم ‫تا فردا صبح آماده میشه، ولی...
‫پس چاره‌ای نداریم جز اینکه براش صبر کنیم.
‫این کفایت میکنه؟
‫آره، کافیه.
‫خب پس، کارمون برای امروز بسه.
‫فردا هم دوباره روت حساب میکنم.
‫شکر نقره‌ای...
‫واقعا اون مقدار کفایت میکنه؟
‫خیلی سرده.
‫اوه!
‫داری چیکار میکنی؟
‫نصف شبه.
‫اینطوری منو نترسون!
‫ایش.
‫داری چیکار میکنی؟
‫من بیدارت کردم؟
‫ببخشید.
‫برنگشتی، پس اومدم که ببینم چرا.
‫داشتم فکر میکردم که یه بشکه دیگه هم تصفیه کنم.
‫ممنون.
‫کت بهت دستور داده که این کارو بکنی؟
‫نه، ولی حس کردم که به اندازه کافی نداریم.
‫اگه تموم بشه، فاجعه آمیز میشه، نه؟
‫بخاطر همین...
‫تو همیشه...
‫فقط یه شیرینی‌های شکری فکر میکنی؟
‫لازم نیست مسخره‌ام کنی.
‫سردته؟
‫آره.
‫شال، تو و بقیه سرما رو حس نمیکنین، درسته؟
‫آره. من نمیدونم که چی هست.
‫گرما رو چی؟
‫یه کوچولو حسش کردم.
‫حسی شبیه لمس کردن یه چیز پشمالو رو داره.
‫یه چیز پشمالو؟
‫موندم اون چه جور حسی بهت میده.
‫شـ-شال... چیکار میکنی؟
‫این کار باعث میشه که احساس گرمی بیشتری پیدا کنی، نه؟
‫آره، ولی...
‫دستت درد نکنه، شال!
‫ولی من دیگه خوبم.
‫واقعا؟ پس...
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫محض احتیاط، اینو آماده کردم.
‫اون مقداری که دیروز گذاشتم خشک بشه ‫رو الان میشه آسیاب کرد،
‫پس میتونیم بلافاصله به کارمون برسیم.
‫هی.
‫تو صبحونه خوردی؟
‫نه.
‫پس اول برو بخور.
‫بدن یه هنرکار، بزرگ‌ترین داراییشه.
‫بـ-بله قربان!
‫بنجامین، میسپارمش به تو.
‫چشم!
‫هی، عجوزه!
‫نمیتونی از این طرفی بری!
‫مشکلی پیش نمیاد. بذارین برم تو.
‫نرو داخل اونجا!
‫اونجا یه محیط کار مقدسه!
‫چی شما رو به اینجا کشونده، ویسکُنتس کلِی؟
‫شنیدم داری برای دختر یه کفاش شیرینی شکری درست میکنم.
‫بهت صد کرس میدم.
‫پس فقط بذار من—
‫بهت که گفتم، هر چقدر هم که درخواست کنی، ‫هیچی به تو نمیفروشم.
‫چی؟
‫تو برای خدمتکارهام هم یه چیزهایی درست کردی.
‫چرا برای دختر من درست نمیکنی؟
‫سعی کن به این فکر کنی که تو و ‫دختر چطوری با اون خدمتکارها رفتار کردین.
‫حتی اگه عالی‌جناب پادشاه هم بیاد و ‫جلوی من سجده کنه،
‫هیچی برای شما دو تا درست نمیکنم.
‫هر چقدر که دلت بخواد، میتونم بهت پول بدم.
‫از اینجا برو!
‫یه هنرکار ناچیز چه رویی داره...
‫خدای من، چه پری زیبایی!
‫کت، این پری توـه؟
‫بهت سیصد کرس میدم! بدش به من!
‫اون متعلق به کسی نیست!
‫و این دختر خانم کی باشن؟
‫حتی دیدنت هم ناخوشاینده، روباه پیر.
‫روباه پیر؟!
‫لطفا از اینجا برید!
‫به حق چیزهای ندیده!
‫هورا!
‫لعنتی. به زور وارد کارگاه میشه...
‫باید اینجا رو پاکیزه کنیم! باید پاکیزه‌اش کنیم!
‫اون...
‫میگم، میتریل لید پود!
‫ها؟
‫اون جای زخم...
‫اون بود که شیرینی شکری رو شکست!
‫وای. پس اون واقعا وجود داره.
‫انگار نمیفهمن که کی باید دست بکشن.
‫دیگه هرگز نمیخوام که اون دو نفر...
‫به شیرینی‌های شکری کت دست بزنن.
‫یه جوری تونستیم که به موقع تمومش کنیم.
‫واقعا خوشگله.
‫به‌نظرم کسی که اینو داشته باشه، ‫بزرگ‌ترین خوش اقبالی نسیبش میشه. من میدونم!
‫اینطوری عالی میشه.
‫مراسم عروسی فرداست. ‫صبح تحویلش بده.
‫عه؟ من؟
‫برو قیافه کسی که اینو دریافت میکنه رو ببین.
‫این جایزه‌ی سخت کار کردنته، فسقلی سوسول.
‫چشم!
‫روت حساب کردما!
‫چشم!
‫هی، بنجامین! حموم رو گرم کن!
‫چشم!
‫اوه!
‫از اینجا دیگه جایی نمیری!
‫میدونستم که تو میای.
‫از این راه نمیتونی استفاده کنی.
‫هی. این سر و صداها چیه؟
‫تـ-تو!
‫حالا که اینطوری شد...
‫دست نگه دار!
‫آخ، آخ، آخ...
‫شماها چرا...
‫سرم داره گیج میاد...
‫پس...
‫شیرینی شکری کو؟
‫کجاست؟!
‫که اینطور!
‫چون شب بعد اینکه کارشو تموم کردیم، ‫بهترین فرصت برای دزدیدنش بود...
‫آره.
‫شیرینی شکری رو قبل شام تحویل دادم.
‫بعدش یه چیز تقلبی دست و پا کردم و منتظر موندم.
‫اون کی بود؟
‫یکی از خدمتکاران خانم کلِی.
‫احتمالا اون خانم بهش دستور داده که این کارو بکنه.
‫که اینطور.
‫پس اون یکی رو هم تو نشکستی.
‫معذرت میخوام. به‌خاطر هیچی ازت کار کشیدم.
‫اشکال نداره!
‫اینجا یه چیز به‌شدت مهم رو یاد گرفتم.
‫دختر کفاش خیلی خوشحال شد.
‫کار کردن در اینجا، دستمزدی بود ‫که برای دیدن اون لبخند پرداخت کردم!
‫راستی، تو بعد این کار میخوای بری به‌سمت وستول، درسته؟
‫بله.
‫من میخوام اینجا رو ببندم و به جنوب نقل مکان کنم.
‫دیگه حالم از زمستون‌های لویستون بهم میخوره.
‫خب، تو یه گربه‌ایی دیگه. ‫اونا نمیتونن سرما رو خیلی خوب تحمل کنن.
‫از اینکه که اینجور حرف‌های ‫بدجنسانه رو به من بزنی، سودی نسیبت میشه؟
‫حالم رو بهتر میکنه.
‫شخصیتت به‌شدت پیچیده‌ست.
‫هی، بنجامین!
‫بله؟
‫میتونی لباس‌های زمستونی من رو داشته باشی.
‫عه؟ ولی من به هیچ وجه نمیتونم ‫چیزی به این مجللی رو قبول کنم!
‫خنگول.
‫تو یه بچه‌ایی، پس مثل یه بچه خوشحال باش.
‫دوست داشتنیه.
‫ولی چیزی به این دوست داشتنی اصلا به من نمیاد.
‫آن، پنج سال دیگه میتونی ‫اینو بپوشی و به تنت شیک به‌نظر بیاد!
‫نمیتونم اینو تصور کنم.
‫این اتفاق میفته!
‫آن، تو از الانت هم خوشگل‌تر میشی!
‫چی شد؟ چشم‌های تیزی داریا!
‫اوه.
‫اینو نمیتونیم بدیم بهت.
‫اوه.
‫اون کیسه؟
‫آره.
‫بال من داخلشه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫کت همیشه بال من رو میذاره ‫یه جایی و بعد فراموشش میکنه.
‫برای همین، من میذارمش اینجا تا گم نشه.
‫پس کت بال تو رو پیش خودش نگه نمیداره؟
‫یادش میره.
‫اون نسبت به همه چیز بجز ‫شیرینی‌جات شکری، بی‌تفاوته.
‫ها؟ ولی پس چرا فرار نمیکنی؟
‫اگه میخواستم، میکردم.
‫ولی...
‫من آدم‌های زیادی دیدم،
‫ولی تماشا کردن کت، باحاله، پس دوست دارم اینجا باشم.
‫میگم..
‫تو خیلی عمر کردی، درست میگم، بنجامین؟
‫خب...
‫تا ۲۵۰ سال رو حساب کردم، ولی...
‫ممنون بابت همه چیز!
‫اوه، راستی. تو ویکُنت شکر نقره‌ای رو میشناسی؟
‫چی؟
‫اگه بری وستول، ممکنه به اون برخورد کنی.
‫عه؟
‫کت، تو هم هیو رو میشناسی؟
‫آره.
‫من با اون یارو توی کارگاه مرکیوری تعلیم میدیدم.
‫ولی بعد اینکه استاد شکر نقره‌ای شدم، ‫از اونجا خسته شدم و از اون مدرسه رفتم.
‫چی؟!
‫کت، تو مدال سلطنتی رو دریافت کردی؟!
‫ها؟ کله‌ات واقعا پوکه، نه؟
‫ولی آخه، بین اساتید شکر نقره‌ای ‫این شهر، هیچکی به نام کت نیست.
‫عجبا. بهت که گفتم، کت اسم مستعارمه!
‫و یه احمق بدجنس این اسمو روم گذاشت.
‫اسم من آلف هینگلی‌ـه.
‫عـــــــــــــــــه؟!
‫نقل مکان کرده؟!
‫درسته.
‫آه، ولی واقعا دلم میخواست که ‫مغازه آلف هینگلِی رو ببینم.
‫آلف هینگلِی؟
‫اون یکیه که واقعا تحسینش میکنم.
‫کت همون هینگلی‌ـه؟
‫پس وقتی گفت داری نقل و مکان میکنی، ‫منظورش در آینده بود؟
‫چی شده؟
‫داشتم به این واقعیت فکر میکردم که یه نفر ‫که تحسینش میکردم، منو فسقلی سوسول صدا میکرد.
‫تحسین میکردی؟
‫اگه تو هم یه هنرکاری، ‫پس هیچکس رو بالاتر از خودت نبین.
‫تو منحصر به‌فردی. ‫و اصلا دومی نداری.
‫حس میکنم هیو هم یه چیزی شبیه به این بهم گفت.
‫اون گفت که نباید از کسی دیگه تقلید کنم.
‫ممنون، کت.
‫بدرود!
‫توی وستول هم سخت تلاش میکنم!
‫یه شیرینی شکری میل دارید؟
‫میتونم یه چیزی مطابق میلتون درست کنم!
‫یه شیرینی شکری میل دارید؟
‫مگه قرار نبود که توی وستول شانس بیشتری داشته باشی؟
‫هی! شال فن شال!
‫چون فقط حتی یه اثر هم تا حالا فروخته نشده،
‫معنیش این نمیشه که تو یه جوری حرف بزنی ‫که انگار آن همه چی رو اشتباه قضاوت کرده! گرفتی؟
‫امروز هم سرده، نه؟
‫آن و شیرینی شکری گربه
‫این فقط مثل رویاییه که شب‌ها رویاشو میبینیم؟
‫آیا ما روی رویاهای دیگه‌مون فقط به این دلیل اسم میذاریم،
‫که همونطور که خواب‌ها و رویاهای شبانه‌مون بعد بیدار شدن فراموش میشن،
‫اگه اونا رو عزیز ندونیم، ناپدید میشن؟
‫نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی هستن که فقط آدم‌های خاص میتونن ببینن
‫اون روز
‫من بارها و بارها دستم رو دراز کردم، اما
‫نتونستم اون میوه درخشان رو بگیرم، ولی باز هم
‫یک بار دیگه دستم رو دراز میکنم
‫اگه خودم آرزوهام رو برآورده کنم
‫میدونم که باعث میشه تو لبخند بزنی
‫برای همینه که میتونم بگم که تسلیم نمیشم
‫قلعه‌ای روی دریا