‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫چرا نرفتی دنبالش؟
‫اگه رفته بودم دنبال جوناس، ‫الان گرگ‌ها کشته بودنت.
‫میدونم!
‫ولی حتی با این وجود هم، نمیخواستم که ‫بذارم که اون شیرینی شکری رو ببره.
‫ولی تو...
‫تو ازم محافظت کردی تا بالت صدمه نبینه!
‫همه‌اش بخاطر همین بود، نه؟
‫میدونم که من لیاقت اینو ندارم که ازت استفاده کنم!
‫میدونم! میدونم!
‫میدونم...
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫ایرادی نداره
‫حتی تنهایی هم چیزیم نمیشه، اما...
‫میدونی، حقیقت اینه که هیچکس تنها نیست
‫چیزهایی مثل خوشبختی، ‫تنهایی و حتی اضطراب...
‫ما متولد شدیم که همه اینا رو بچشیم
‫یه قاشق از چیزهایی برق‌زن
‫تبدیل میشه به یه عالمه لبخند
‫که ممکنه همونی باشه که یواشکی آرزوشو داشتم...
‫یه معجزه
‫تک به تک ما در جستجوی ‫گرانبهاترین گنج‌هامون هستیم
‫سفر ما برای همینه
‫نمیدونم تا کجا میتونم برم، اما...
‫هر لحظه‌ای که از پیش روم میگذره، باید از امید تنیده باشه
‫چرا...
‫احتمالا قصد داشته که اونو وارد نمایشگاه کنه.
‫اولش، طرح‌های مادرت رو دزدید.
‫ولی نمیتونست با اونا یه اثر بسازه.
‫برای همین بود که نقشه کشید ‫که کارتو بدزده و بره به‌سمت لویستون.
‫این... مال منه. همون چیزیه که گمش کرده بودم.
‫احتمالا کتی دزدیده بودش.
‫اون توانایی اینو داره که نامرئی بشه.
‫بعدش، جوناس مقدار شکر نقره‌ایی که برای ‫درست کردن اثرت استفاده کرده بودی رو تخمین زده،
‫و اونو از قبل بار بارکشت کرده،
‫و کالسکه‌ات رو با اثر تکمیل شده‌ات ‫که داخلش بود رو دزدید.
‫چجوری همه اینا رو میدونی؟
‫آدم‌ها همینطورین.
‫پسش میدم.
‫روز نمایشگاه، پس‌فرداست.
‫جوناس تا اون موقع دیگه به لویستون رسیده.
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫راضی هستی اینطوری؟
‫البته که نیستم.
‫البته که نیستم، ‫ولی کاری از دستم برنمیاد!
‫حتی با اینکه تو اینجایی هم ‫نمیتونم هیچ کاریش بکنم!
‫پس آزادت میکنم.
‫برو یه جای دیگه!
‫و حالا...
‫دوباره تنهای تنهام.
‫متاسفم، مامان.
‫استاد شکر نقره‌ای شدن...
‫و فرستادن روح تو به آسمون‌ها و بهشت ‫در روزِ کششِ روح، رویام بود.
‫و حالا دیگه به واقعیت نمی‌پیونده.
‫مامان. مامان!
‫چرا مرُدی؟
‫چرا منو تنهای تنها گذاشتی؟
‫چرا، مامان؟!
‫چه خوشگله...
‫تو یه انسانی، مگه نه؟
‫تو بودی که گذاشتی من متولد بشم، نه؟
‫عه؟
‫پری‌ها وقتی متولد میشن که نگاه خیره‌ی به نفر دیگه...
‫باعث بشه که انرژی درون یه شیء ‫متراکم بشه و به خودش شکل بگیره.
‫شال.
‫تو هم مثل منی، درست میگم؟
‫من لوسول اِل مین‌ام!
‫لوسول اِل مین، برو هر جایی که دوست داری.
‫به انسان‌ها نزدیک نشو.
‫اونا ما رو میگیرن، آزادیمونو ازمون میدزدن، ‫و وادارمون میکنن که بهشون خدمت کنیم.
‫واقعا؟ ولی این خانم جوان چی؟
‫اون هم یه انسانه، نه؟
‫اون خاصه.
‫حالا برو. در یه جایی که انسان‌ها دستشون ‫بهت نمیرسه، هر جور که دوست داری زندگی کن.
‫تو چقدر مهربونی!
‫مرسی!
‫معنی این قیافه چیه؟
‫خب... تو چرا اینجایی؟
‫بالتو بهت پس دادم که، ندادم؟
‫سر قولت با من نموندی.
‫اومدم که سر قولت بمونی.
‫قول؟
‫بهم قول دادی که بهم یه شیرینی شکری بدی.
‫شیرینی شکری...
‫چیه؟ درستش میکنی یا نه؟
‫میکنم.
‫به هر حال، قول دادم دیگه!
‫یه چیز فوق العاده خوشگل درست میکنم!
‫صبر کن.
‫با اون وضعت، شیرینی شکری درست نکن.
‫اینو بپوش.
‫عه؟
‫توی بارکش بود.
‫هیچکی ناراحت نمیشه که ازش استفاده کنی، نه؟
‫یه شیرینی شکری درست میکنم.
‫برای شال.
‫حتی اگه نتونم به نمایشگاه برسم...
‫حتی اگه وقتی که بهش دادمش، بازم بره...
‫فعلا، این فقط...
‫برای شاله که برگشت پیشم.
‫من یه چیزی درست میکنم که حس میکنم قشنگه!
‫شال.
‫این...
‫خیلی کوچیکه، ولی این...
‫با در نظر گرفتن کسی که الان هستم، ‫این واقعی‌ترین شیرینی شکریمه.
‫قشنگه.
‫مرسی.
‫قبولش میکنی؟
‫اجازه میدی به بالت دست بزنم؟
‫دست بزن.
‫مطمئنی؟
‫چه حس گرمی میده؟
‫راضی شدی؟
‫اوهوم.
‫این شیرینی شکری متعلق به منه، درسته؟
‫اوهوم...
‫پس، هر کاری که دلم بخواد باهاش میکنم.
‫شال؟
‫سوار شو.
‫راه میفتیم.
‫ها؟ کجا میریم؟
‫لویستون.
‫عه؟ عــه؟!
‫اگه کل شب رو هم سفر کنیم، ‫صبح میرسیم.
‫تو میخوای امسال یه استاد شکر نقره‌ای بشی، درسته؟
‫عه؟
‫ولی شیرینی شکری که میخواستم شرکتش بدم...
‫اینو که داری.
‫اگه این واقعی‌ترین کارته، پس باهاش شرکت کن.
‫اگه به اندازه کافی خوب نیست، ‫پس میتونی شکستت رو بپذیری.
‫چرا این کارو برای من میکنی؟
‫تو بالم رو بهم پس دادی.
‫دیگه اربابم نیستی.
‫اگه این حقیقت داشته باشه، ‫پس میتونیم با هم دوست بشیم.
‫اگه این چیزیه که میخوای.
‫شال، این چیزیه که میخوای؟
‫نمیدونم.
‫شب داره فرا میرسه.
‫میتونیم صحیح و سالم از بزرگ‌راه بلادی فرار کنیم؟
‫به‌نظرت من کی ام؟
‫موندم امسال کدوم مدرسه ‫مدال سلطنتی رو بدست میاره.
‫مدرسه مرکیوری این کارو میکنه.
‫مدرسه پیجی چی؟
‫اونا افت کردن.
‫من حدس میزنم که مدرسه رادکلیف بدستش بیاره.
‫عالی‌جناب، پادشاه ادموند دوم وارد می‌شوند!
‫وای! هورا! ایشون اومدن!
‫اون چیه؟
‫مراقب باشین!
‫مواظب باشین!
‫از سر راه برید کنار!
‫این سر و صدا چیه؟
‫همینجا وایسا، شال!
‫هی!
‫مثل اینکه هنوز نتایج
‫نمایشگاه شیرینی شکری اعلام نشده!
‫آن!
‫منم وارد میشم!
‫هنرکار شکر، آن هالفورد!
‫هی تو!
‫از یک مدرسه نیستم!
‫خیلی گستاخی!
‫لطفا بذارید وارد بشم! من...
‫سلام! به به.
‫فکر میکردم که نمیای، ولی عجب ورودی بود...
‫آن.
‫هیو؟
‫این دختر رو میشناسی، مرکیوری؟
‫بله. اون یه هنرکار شکر واقعیه.
‫مرکیوری؟ هیو مرکیوری؟
‫من با چشم‌های خودم از مهارت‌هاش مطمئن شدم.
‫سرپرست مدرسه‌ی کارگاه مرکیوری، ‫و ویکُنت شکر نقره‌ای فعلی؟!
‫بسیار خب.
‫اگه ویکُنت شکر نقره‌ای مهارت‌هاش رو تصدیق میکنه،
‫پس بهش اجازه ورود میدم.
‫سپاسگزارم.
‫سلام، آن.
‫لباس‌هام خیلی بهت میان.
‫از این بگذریم... فکرشو نمیکردم که با یه ‫اثر که به اندازه خوراکی یه بچه‌ست شرکت کنی.
‫دل و جرأتت منو تحت تاثیر قرار داده.
‫تو هم منو تحت تاثیر قرار دادی، جوناس.
‫با کار یه نفر دیگه وارد شدی. ‫بی‌شرمی هم باید حدی داشته باشه.
‫نمیدونم داری راجع به چی حرف میزنی.
‫هم اکنون، ما نمایشگاه شیرینی شکری را آغاز میکنیم!
‫به برتر هنرکار شکر در سرزمین...
‫عنوان استاد شکر نقره‌ای بخشیده خواهد شد!
‫تمام حاضرین، هم اکنون عالی‌جناب پادشاه ‫شیرینی‌های شکری شما رو بررسی خواهند کرد!
‫جوناس آندر...
‫و آن هالفورد.
‫شیرینی شکریتون رو با خودتون بیارید ‫و به عالی‌جناب نزدیک بشید.
‫اوهوم، خیلی عجیبه.
‫مرکیوری.
‫نظر تو چیه؟
‫از دید من که اونا به یک اندازه زیبا بنظر میان.
‫درسته.
‫طوری به‌نظر میان که انگار یک هنرکار درستشون کرده،
‫با توجه به اینکه چقدر شبیه هم‌ان.
‫کدومشون رو ترجیح میدید، اعلی‌حضرت؟
‫از این یکی خوشم میاد.
‫جوری بنظر میاد که انگار همین الانه که خرد بشه.
‫بی دوامه، اما با این حال، سرشار از زندگیه.
‫تا حالا مجسمه شکری‌ای به این زیبایی ندیده بودم.
‫اون شیرینی شکری واقعا باشکوهه.
‫اما، عالی‌جناب،
‫شیرینی شکری که قراره برای تزئین جشنواره باشه
‫باید بزرگ و دیدنی درست بشه.
‫حتی اگه اون مهارت اینو داره که ‫این شیرینی کوچیک رو درست کنه،
‫نمیدونیم که اگه بخواد یه اثر بزرگ درست کنه، چی میشه.
‫اوهوم، درسته.
‫تصمیمو گرفتم. نتیجه‌ام رو اعلام میکنم.
‫من مدال سلطنتی رو به شیرینی شکری‌ای که ‫جوناس آندر آورده اعطا میکنم.
‫آن هالفورد، کنار بایست.
‫جوناس آندر، بیا اینجا.
‫عالی‌جناب سه بشکه از شکر سیب‌هایی ‫که تصفیه کردی رو بررسی خواهند کرد،
‫پس اونا رو همراه با شیرینی شکری بهشون تقدیم کن.
‫ا-این چیه؟
‫معنی این چیه، آندر؟
‫یه بشکه کامل شکر نقره‌ای، خالی خالیه!
‫ا-امکان نداره!
‫عا، لطفا منو ببخشید، عالی‌جناب!
‫من فقط یه پری کارگر ناچیزم که ‫به ارباب جوناس آندر خدمت میکنم!
‫ارباب من اینقدر توی درست ‫کردن شکر نقره‌ای کارش مزخرفه
‫که نتونست مقدار لازم رو درست کنه!
‫پس من رو مجبور کرد که با توانایی، ‫از جادویی که چشم رو گول میزنه استفاده کنم،
‫و برم داخل بشکه و جوری ‫نشون بدم که انگار پره!
‫چرا میتریل اینجاست؟
‫ولی این فکر که عالی‌جناب رو ‫فریب بدم دیگه خیلی زیاده‌رویه!
‫امکان نداره. اون شکر نقره‌ای جوناس رو خورده؟
‫خواهش میکنم من رو عفو کنید، عالی‌جناب!
‫این توطئه‌ست!
‫بیا اینجا!
‫این پری در خدمت این آن هالفوردیه ‫که اینجا پیش روی شما ایستاده.
‫اون میخواست که یه استاد شکر نقره‌ای بشه،
‫واسه همین اون پری رو مجبور کرد که ‫دزدکی وارد بشکه بشه!
‫هی! آن رو ول کن، رذلِ پست!
‫میبینید؟ اعتراف کرد!
‫اونا با هم کار میکنن!
‫درسته که این پری رو میشناسم.
‫ولی نمیدونم که چرا این کارو کرده.
‫این چه اهمیتی داره؟
‫آن، حقیقت رو بهشون بگو!
‫بهشون بگو که اون باهات چیکار کرد!
‫ولم کن!
‫اثری که جوناس آندر وارد نمایشگاه کرد ‫و اذعان داشت که مال خودشه...
‫اثریه که من درستش کردم!
‫اون ازم دزدیدش.
‫این پری اینو میدونست و برای همین...
‫من دزدیدمش؟ دروغه!
‫آن رو ول کن!
‫برو کنار، جوجه...
‫میخوای به دروغ دادن ادامه بدی؟
‫ساکت شو! این تویی که دروغگویی!
‫ولم کن! ولم کن!
‫تکون نخور، جوجه...
‫خب، ازشون بخواییم که ثابتش کنن، عالی‌جناب؟
‫منو ول کن!
‫راهی هست که تشخیص بدیم ‫که کدومشون این کارها رو خلق کردن؟
‫اگه هست، باید ازش استفاده کنیم.
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫خب پس...
‫ازتون میخوام که همون کاری که اون شب ‫در مهمانسرای پزشک کردید رو بکنید.
‫اما این بار، یه الگو خواهید داشت.
‫این کار که عالی‌جناب انتخاب کرده...
‫روش پروانه داره، درسته؟
‫پیش روی عالی‌جناب، یکی ‫دقیقا عین اینایی که اینجان درست کنید.
‫اون وقت میتونیم بفهمیم که اینا ‫با دستان کی ساخته شدن.
‫متوجه شدین؟
‫باشه. این کارو میکنم.
‫جوناس؟
‫مـ-من...
‫شروع کنید!
‫میتونم حسش کنم.
‫شال مونده که من رو تماشا کنه.
‫یه پروانه درست میکنم.
‫یکی که شال رو خوشحال کنه. ‫یه پروانه فوق‌العاده زیبا.
‫میخوام بال‌هاش پر جلوه‌تر باشن.
‫آره، مثل بال‌های شال... که خیلی زیبان...
‫کافیه!
‫پروانه آندر حتی ارزش اینو نداره ‫که بخوای درموردش حرف بزنی.
‫ا-اگه تنهایی در یه جای ساکت کار نکنم، ‫نمیتونم چیز خیلی خوبی درست کنم.
‫اگه میتونستم تنها، در یه جای ساکت، ‫با زمان کافی کار کنم...
‫تو مایه ننگی، جوناس!
‫پروانه هالفودر شبیه اوناییه که روی ‫کاریه که عالی‌جناب انتخاب کرد.
‫ولی اونا فرق دارن.
‫منظورت چیه، مرکیوری؟
‫برای من که واضحه کدوم هنرکار، ‫کاری که من انتخاب کردم رو خلق کرده.
‫بین پروانه هالفورد و پروانه‌هایی که ‫روی کاریه که شما عالی‌جناب انتخابش کردید...
‫کدومشون رو ترجیح میدید، اعلی‌حضرت؟
‫معلومه، پروانه هالفورد.
‫در مقایسه با اثری که انتخاب کردم، ‫این حتی بیشتر هم...
‫فهمیدم. اونا مثل هم نیستن. ‫منظورت این بود.
‫برای همینه که نمیتونم با یقین بگم ‫که کدومشون درستش کردن.
‫اوهوم. مثل اینکه هنرکاری که اثری ‫که من انتخاب کردم رو درست کرده رو...
‫نمیشه هیچ جا دیدش.
‫دانینگ!
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫امسال هیچ مدال سلطنتی‌ای به کسی تعلق نمیگیره.
‫این پایان مراسمه.
‫این یعنی چی؟
‫هیچ مدال سلطنتی‌ای؟
‫یه نفر دیگه رو انتخاب میکنن؟
‫این یعنی که هیچکی قرار نیست ‫استاد شکر نقره‌ای بشه؟
‫حیف شد.
‫ارباب ویکُنت شکر نقره‌ای.
‫هی، هی. نمیخواد اینقدر رسمی‌طور باشی. ‫هیو برام کافیه.
‫هیو، چرا...
‫حتما فهمیدی که اون اثر مال من بوده.
‫نه، اینطور نیست. خود پادشاه هم این رو گفت، درست نمیگم؟
‫اما...
‫تقویت کردن مهارت‌هات، علیه‌ات عمل کرده.
‫پروانه‌ای که الان درست کردی...
‫تقلید از کار کسی دیگه‌ای نبود.
‫این به وضوح کار اصیل خودته.
‫مامان، شنیدی؟
‫دیدی؟
‫آن هالفورد.
‫بانو ملکه یه پیغام برای تو دارن.
‫بله، قربان!
‫ایشون امیدوارن که سال بعد، ‫یه شیرینی شکری‌ای بیاری که لایق جشنواره باشه.
‫ایشون به‌شدت مشتاق‌اند.
‫چشم... چشم، بانوی من!
‫قول میدم که برگردم!
‫مرکیوری، مجازات آندر رو میسپارم به تو.
‫چیکار میخوای بکنی؟ اون باعث شد که تو ببازی، آن.
‫بلند شو، جوناس.
‫بلند شو!
‫حالم بهتر شد!
‫دلم میخواست یه کتک حسابی بزنمش!
‫خوشم اومد! یه اقدام مناسب.
‫خیلی خب! دیگه اینجا کارمون تمومه!
‫متاسفم.
‫اوه، خیلی ببخشید!
‫معذرت میخوام!
‫شال، ازت ممنونم.
‫نتونستم استاد شکر نقره‌ای امسال بشم.
‫به موقع نرسیدم که بتونم ‫روح مامان رو به آسمون‌ها بفرستم.
‫اما مامان باید از بهترین شیرینی شکری‌ای که ‫الان میتونم درست کنم، راضی باشه.
‫و سال بعد، به هر قیمتی که شده...
‫دوباره میام اینجا.
‫بیا.
‫همونطور که قول دادم، این شیرینی ‫شکری مال توـه، شال.
‫بهت پسش میدم.
‫به‌نظر نمیاد خوشمزه باشه.
‫چی؟!
‫من یه چیزی میخوام که یه ‫استاد شکر نقره‌ای درست کرده باشه،
‫یه شیرینی شکری فوق العاده خوشمزه.
‫ا-این یعنی چی؟
‫داری میگی این به‌قدر کافی خوب نیست؟
‫بهت که گفتم، نتونستم ‫یه استاد شکر نقره‌ای بشم.
‫ولی سال بعد، مطمئنم که..
‫پس سال بعد، همین روز ازت میگیرمش.
‫تا اون موقع، به اینا احتیاجی ندارم.
‫تا وقتی که یه استاد شکر نقره‌ای بشی، ‫همراه باهات صبر میکنم.
‫ها؟ همراه باهام؟
‫آن.
‫این اولین باریه...
‫این اولین باریه که شال...
‫با اسمم صدام زده.
‫هی، دیدی؟ ‫نمایش درخشان تکرار نشدنیم رو!
‫میتریل!
‫متاسفم، میتریل، که حتی یه لحظه فکر کردم ‫تو شکر نقره‌ایم رو خوردی.
‫خب، آدم‌ها همینطورین دیگه. ‫غافلگیر نشدم.
‫و اسمم رو مخفف نکن! ‫من میتریل لید پود ام!
‫ولی میتریل لید پود، از کجا فهمیدی ‫که جوناس شیرینی شکریم رو دزدیده بود؟
‫یواشکی داشتی دنبالمون میکردی؟
‫ها؟ من تمام مدت توی کالسکه بودم.
‫چی؟
‫بهم شک کرده بودی. منم با اوقات تلخی رفتم بخوابم.
‫وقتی بیدار شدم، کالسکه مال جوناس شده بود.
‫پـ-پس قضیه این بود.
‫اصلا تا کی خواب بودی؟
‫یادت رفته؟
‫برای جبران لطفت، اگه مجبور بشم، ‫بخاطر کله‌شقی مطلقم همه جا دنبالت میام.
‫تا قعر جهنم دنبالت میام!
‫تا حالا اصطلاح «مزاحم کمک‌کننده» رو شنیدی، میتریل لید پود؟
‫نشنیدم. متاسفم.
‫و تو چرا هنوز با آن هستی؟
‫یه چیزی هست که مترسک قراره بهم بده.
‫بـ-باز مترسک شدم؟ ‫همین چند لحظه پیش اسممو گفتی.
‫چی شده، مترسک؟ زود باش سوار شو دیگه.
‫اه، خیلی خب!
‫این بار اینکه مترسک یا کلاغ ‫صدام کنی رو نادیده میگیرم!
‫برو کنار!
‫تو می‌رونی؟
‫درسته!
‫الان حس این کارو دارم!
‫سرنوشت مدال سلطنتی
‫آن و شیرینی شکری گربه