‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫مهمان‌های دیگه‌ای هم دارین؟
‫بله. اون دو نفر درست قبل از شما رسیدن.
‫خب، بفرمایید بشینید.
‫خیلی ممنونم.
‫شما سه‌تا چه‌تون شده؟
‫نمیخوایین بیایین بشینین؟
‫وایسا، آن!
‫ها؟ چیه؟
‫اینکه پری‌ها روبه‌روی مردم ‫غذا بخورن، کاملا مسخره‌ست!
‫چرا؟ مگه ما معمولا با همدیگه غذا نمیخوریم؟
‫عه؟
‫ولی نه جلوی مردم!
‫ما توی سفرهامون، همیشه با هم غذا میخوردیم.
‫میشه اینجا هم این کارو کنیم؟
‫خب...
‫من از اونجور آدم‌ها نیستم که بخوام ناراحت بشم...
‫ولی میدونی، مهمان‌های دیگه هم اینجا هستن.
‫ما هم ناراحت نمیشیم! نمیخواد به من فکر کنین.
‫سلام، خانم جوان. اسمت چیه؟
‫آن. آن هالفورد.
‫من هیو ام. نیازی نیست تشریفاتی باشی، آن.
‫هر کاری که دلت میخواد بکن.
‫که اینطور.
‫پس چون دارین میرین به سمت ‫لویستون، توی این جاده‌اید.
‫نمایشگاه شیرینی‌جات شکری قراره در ‫لویستون برگزار بشه، و ما قصد داریم که واردش بشیم!
‫عه؟ پس هر دوتون هنرکار شکر اید؟
‫در این صورت...
‫داشتن دو تا پری کارگر و ‫یه پری همراه، یکم...
‫افراطیه، اگه نظر منو بخوایین.
‫شال پری همراه نیست، ‫ اون یه پری جنگجوـه!
‫نگهبان منه!
‫پری جنگجو؟ عجب دروغگویی هستی.
‫دروغ نمیگم!
‫خب، خب. نیازی نیست خجالت بکشی.
‫یه پری‌ای که همچنین ظاهری داره... ‫البته که دلت میخواد که با خودت ببریش.
‫آن، تو عاشق اون پری شدی؟ ‫واسه همینه که خریدیش؟
‫اصلا اینطور نیست!
‫پس چطوره امتحانش کنیم؟
‫شال!
‫بد نبود.
‫میخوای کشته بشی؟
‫متاسفانه، من اونقدرا شکستنی نیستم.
‫دیگه کافیه، سالیم. شمشیرتو غلاف کن.
‫فکر کردی داری چیکار میکنی، ‫احمق بیشعور!
‫اگه به همسفرهام صدمه برسونی، قسر در نمیری!
‫شرمنده، شرمنده.
‫فقط باورم نمیشه که همچین پری خوشگل، ‫و کیفیت بالایی هم وجود داشته باشه.
‫و اینم شد دلیل انجام این کارها؟
‫گفتم که متاسفم، نگفتم؟
‫بذار ببینم...
‫به عنوان عذرخواهی، من هزینه اقامتتون در اینجا رو پرداخت میکنم.
‫سعی نکن بی‌تفاوت از—
‫هزینه اقامتمونو... پرداخت میکنی؟
‫آره. برای هر پنج نفرتون.
‫هرچند که حس میکنم، اگه این کارو ‫کنم، ضرر زیادی میکنم.
‫فهمیدم! چطوره که شما دوتا یکم ‫شیرینی‌جات شکری برام درست کنین؟
‫چی؟
‫از اوناییش که به اندازه یه مشت ان، خوبه.
‫که به اندازه پول اقامتتون در اینجا میشه.
‫معامله بدی نیست، نه؟
‫خیلی خب.
‫در عوض، حتما باید پول اقامتمونو بدیا.
‫جوناس، دو تا کاسه برام میاری بیرون؟
‫عا، اوهوم.
‫مرسی.
‫اشکالی نداره که از اون شکر نقره‌ای استفاده کنیم؟
‫تو باید نمونه خودت برای نمایشگاه ‫رو هم درست کنی، مگه نه؟
‫آره، ولی بیشتر از حد نیازم دارم.
‫ولی نمیتونم از چیزی که توی این سه‌تا بشکه‌ست استفاده کنم.
‫پس اون چیزیه که برای نمایشگاه ارائه میکنی.
‫خب، اونا مهارت داوطلب‌ها در تصفیه ‫شکر رو هم میسنجن، نه؟
‫کم کم دارم هیجان‌زده میشم.
‫آشکار کردن مهارت‌هام جلوی مردم ‫خیلی بهم احساس غرور میده!
‫واقعا؟
‫خب.
‫راستش، بین خودمون بمونه‌،
‫شاید بهم پیشنهاد بشه که سرپرست ‫مدرسه‌ای که بهش تعلق دارم هم بشم!
‫استاد مدرسه کارگاه رادکلیف؟
‫بله.
‫البته، واسه استاد شدن،
‫باید یه مدال سلطنتی پاداش بگیرم ‫و استاد شکر نقره‌ای بشم.
‫ام..
‫پس چرا تو هم این دفعه وارد نمایشگاه نمیشی، جوناس؟
‫نه، این بار فقط تماشا میکنم.
‫ولی، بخاطر آینده‌ام، باید یکی از اونا بشم!
‫اگه نشم، نمیتونم استاد یا ویکنت شکر نقره‌ای بشم!
‫ویکنت شکر نقره‌ای؟
‫منظورت استاد شکر نقره‌ایه که ‫منحصرا برای خانواده سلطنتی کار میکنه؟
‫جوناس، تو میخوای همچین کسی بشی؟
‫البته که میخوام!
‫یا بهتره که بگم، حتما میشم!
‫آخه فکرشو بکن، اینکه یه آدم عادی‌ای مثل ‫من بتونه یه اشراف‌زاده بشه...
‫هیچ رویایی خارق‌العاده‌تر از این نیست، نه؟
‫برای همین، آن...
‫میشه لطفا با من ازدواج کنی؟
‫من ویکنت شکر نقره‌ای میشم،
‫و زندگی شادی برات میـ—
‫جوناس.
‫متاسفم.
‫بیا دیگه درموردش حرف نزنیم.
‫تمام تجهیزات رو براتون آماده کردم.
‫نیازی نیست به شیرینی شکری رنگ اضافه کنید.
‫و شکل و ظاهرش هم میسپارم به شما دوتا.
‫تو دقیقا کی هستی؟
‫نکنه تو هم یه پیشه ور و هنرکار شکر ایی؟
‫اگه میخوای پول اقامتتون رو بدم، ‫پس فقط ساکت باش و یه چیزی درست کن، آن.
‫چی درست کنم؟
‫اگه مامان بود،
‫از رنگ طبیعی شکر نقره ای، ‫حداکثر استفاده رو میبرد.
‫هر دوتون خیلی حرفه‌اید.
‫هیچکدومتون تازه‌کار بنظر نمیاین.
‫اما...
‫چیکار کردی؟!
‫بی‌ریخت بودن، پس نابودشون کردم.
‫جوناس.
‫تو ماهری، ولی فقط همین.
‫تنها کاری که میخوای بکنی ‫اینه که با تکنیکت خودنمایی کنی،
‫واسه همین ذره‌ای از نبوغت رو بهش اضافه نکردی.
‫آن، تو بهتر از جوناس عمل کردی.
‫ولی این چیه؟
‫یه‌جوریه که انگار اینو با تقلید از چیزی که ‫یه نفر دیگه درست کرده بوده، درست کردی.
‫فقط از سبک اون شخص تقلید کردی.
‫خوشگل بود، ولی فقط همین. ‫هیچ جذبه‌ای نداشت.
‫با آثار و کارهایی مثل این،
‫رویاتون برای یه استاد شکر نقره‌ای شدن ‫چیزی بیشتر از یه رویا نیستن.
‫ولی من این خرده ریزه‌های ‫شیرینی شکری رو قبول میکنم.
‫به عنوان خوراکی میخورمشون.
‫خداحافظ، آن. جوناس.
‫واسه وقت تلف کردن، روش خوبی بود. خوش گذشت!
‫اون مرد با این کار قصد داشت به چی برسه؟
‫ارباب جوناس! ‫لازم نیست بذارین حرف‌هاش ناراحتتون کنه!
‫درسته، آن! مردی مثل اون—
‫هی، آن!
‫وایسا، آن!
‫آن، با تو ام!
‫باز پیله کرم شدی؟
‫چیش خنده داره؟
‫اینقدر خنده داره که ببینی یه نفر غمگینه؟!
‫چیه؟ واسه چی به قیافه یه نفر نگاه میکنی و میخندی؟
‫خب، به هر حال که، مترسکی مثل من ‫هر کاری هم که بکنه، فقط مایه خجالته!
‫انسان‌ها هیچوقت کل زندگیشونو ‫جوری سپری نمیکنن که مایه تمسخر دیگران باشن.
‫چون که، برعکس ما، اونا همیشه در حال تغییرن.
‫تو تا سه سال دیگه...
‫به‌طور خیره‌کننده‌ای زیبا میشی.
‫رنگ موهات، طلایی کم‌رنگِ خوشگل میشه...
‫و مهارتت در درست کردن شیرینی شکری هم تغییر میکنه.
‫مهارت‌هام در درست کردن شیرینی ‫شکری رو از این هم بالاتر میبرم.
‫بهش نشون میدم که چقدر میتونم بهتر بشم!
‫ولی یه چیزهایی هست که ‫با تلاش زیاد هم نمیشه تغییرشون داد.
‫به دروغ‌های واضح واسه اینکه ‫بهم دلگرمی بدن، نیاز ندارم.
‫دروغ نیستن.
‫من میدونم.
‫وقتی من به دنیا اومدم، اولین چیزی ‫که دیدم به بچه‌ی انسان بود...
‫کسی که رنگ موهاش مثل مال تو بود...
‫یه دختر پنج ساله.
‫من به‌خاطر نگاه خیره‌ی اون بچه به دنیا اومدم.
‫اون دختر، لیز بود...
‫اسم کاملش الیزابت بود.
‫لیز دختر اشراف‌زاده‌ها بود...
‫و به دلیل یه شرایط خاص، ‫دور از جامعه زندگی میکرد.
‫اون بچه بود، و هیچی از دنیا نمیدونست،
‫و درمورد وجود پری‌ها هم چیزی نمیدونست.
‫برای همین بود که منو با ‫برادر بزرگ‌ترش اشتباه گرفت.
‫اون منو به عمارتش هدایت کرد و بهم پناه داد.
‫پونزده سال از اون موقع گذشت.
‫رنگ موهای لیز، طلایی کم‌رنگ شد...
‫کک و مک‌هاش ناپدید شد...
‫و یه زن جوان زیبا شد.
‫واسه همین میدونم.
‫که تو هم همچنان تغییر میکنی، همونطور که لیز تغییر کرد.
‫بعدش؟ بعدش چه اتفاقی برای لیز افتاد؟
‫همیشه پیش تو موند؟ چرا الان اینجا نیست؟
‫مُرد.
‫کشته شد.
‫آدم‌ها کشتنش.
‫متاسفم.
‫بگیر بخواب، مترسک.
‫هیو همونطوری که قول داده بود، ‫هزینه اقامتمون رو پرداخت کرد.
‫هی، آن!
‫گوش میکنی؟
‫شال گفت که با یه آدم دوست نمیشه.
‫و اولش، یه پیوند احساسی با یه دختر آدمیزاد داشته.
‫اون به همون اندازه که من با مادرم وقت ‫سپری کردم، با اون دختر وقت سپری کرده.
‫شاید برای شال، لیز مثل یه عضوی از خونواده باشه.
‫و آدم‌ها اینو ازش دزدیدن.
‫آدم‌ها باعث شدن که قلب شال یخ بزنه.
‫امشب خیلی سرده، نه؟
‫ما سرما رو مثل آدم‌ها احساس نمیکنیم.
‫کاش جادویی بود که ‫ میتونست قلب شال رو آب کنه.
‫قولی که به شال دادم...
‫شیرینی شکری که بهش قولشو دادم... ‫الان درستش میکنم.
‫یه شیرینی شکری شیرین..
‫امیدوارم بتونه یکم گرمی و مهربونی به قلب شال برسونه.
‫چـ-چرا...
‫شکر نقره‌ای... غیبش زده؟
‫محاله. چرا نیستش؟
‫چی شده؟
‫شکر نقره‌ای نیستش.
‫نیستش؟
‫سه‌تا بشکه برام موندن.
‫ولی هیچ شکر نقره‌ای ندارم که واسه ‫به عنوان اثرم برای راهیابی به مسابقه ازش استفاده کنم.
‫آن؟ اتفاقی افتاده؟
‫آن!
‫ظاهرا شکر نقره‌ای که برای درست کردن ‫اثرش بهش احتیاج داره، غیبش زده.
‫عه؟ ولی شکر نقره‌ای توی بارکش بود، نبود؟
‫و درش هم قفل بود!
‫کسی نمیتونسته برو تو یا بیاد بیرون، میتونسته؟
‫نه، یه راهی برای ورود وجود داشت.
‫منظورت چیه، کتی؟
‫من دیدمش. اون شبی که توی ‫مهمان‌سرای پزشک موندیم.
‫میتریل لید پود از پنجره بارکش دوشیزه آن اومد بیرون!
‫زیر نور ماه، کل بدنش برق میزد.
‫سر تا پاش شکر نقره‌ای بود!
‫میتریل؟
‫چه خبره اینجا؟
‫خیلی سر و صدا میکنیدا.
‫میتریل. بیا پایین.
‫اوی! من به تو خدمت نمیکنما!
‫و اسم هم خلاصه نکن!
‫من—
‫بیا پایین!
‫چـ-چیه؟
‫شکر نقره‌ای آن ناپدید شده.
‫میتریل، تو دزدیدیش، مگه نه؟
‫عه؟
‫کتی تو رو دیده.
‫منو دیده؟ د-داره دروغ میگه!
‫هی، آن. کسی که دزدیدتش، من نبودم.
‫کتی یه دروغگوـه!
‫کتی با دروغ گفتن چی گیرش میاد؟
‫انسان لعنتی، ساکت باش!
‫آن، تو که به من مشکوک نشدی، شدی؟
‫کار من نبوده. قسم میخورم که کار من نبوده!
‫من...
‫آن...
‫تو بهم شک داری.
‫حرفمو باور نمیکنی، نه، آن؟
‫میخوام حرفتو باور کنم.
‫ولی نمیکنی، نه؟!
‫باشه. اگه میخوای اینطوری بهم نگاه کنی، پس...
‫از جلوی چشمت گم میشم، آن!
‫میتریل!
‫صبر کن!
‫اینطوری نمیتونم توی نمایشگاه امسال شرکت کنم.
‫فهمیدم، آن!
‫اگه فقط به اندازه یه اثر احتیاج داری،
‫پس تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که به همون اندازه شکر نقره‌ای درست کنی!
‫این محاله. شکر سیبی که برای درست کردنش لازم دارم رو ندارم.
‫خیالت راحت!
‫عه؟
‫شکر سیب هست!
‫توی انجمن مدرسه کارگاه رادکلیف درموردش شنیدم.
‫اونا گفتن به بیشه‌ای از درختان ‫شکر سیب توی بزرگ‌راه بلادی هست!
‫سه روز طول میکشه تا شکر سیب رو تصفیه کنی.
‫ولی اگه برای اثرت، از شکر نقره‌ایی که ‫از قبل داری استفاده کنی،
‫میتونی به موقع انجامش بدی!
‫شکر سیب!
‫تا روز نمایشگاه، پنج روز مونده.
‫لویستون از پناهگاه قلعه‌ای بعدی، زیاد دور نیست.
‫با اینا...
‫همه چی روبه‌راه میشه، آن.
‫منم بگی نگی یه هنرکار شکر ام. کمکت میکنم.
‫دست درد نکنه، جوناس! بیا شروع کنیم!
‫بفرما.
‫میتریل کجاست؟
‫غیبش زده.
‫کجا رفته؟
‫واقعا کار اون بوده؟ ‫واقعا اون بوده که دزدیدش؟
‫نمیدونم.
‫در واقع، برام مهم نیست که کی شکر نقره‌ای رو دزدیده.
‫به هر حال، هر کاری میکنم ‫که کارم به موقع تموم بشه.
‫بهت که گفتم.
‫من حتما باید وارد نمایشگاه و مسابقه امسال بشم.
‫برمیگردم به کارم برسم.
‫اثری که میخوام برای نمایشگاه ارا‌ئه کنم...
‫یه شیرینی شکری برای یه جشن میشه...
‫بزرگ، درخشان و زیبا.
‫مامان...
‫این ثروتیه که مامان درست کرده.
‫نباید به کسی بدیش،
‫و نباید هم ازش تقلید کنی.
‫یه‌جوریه که انگار اینو با تقلید از چیزی که ‫یه نفر دیگه درست کرده بوده، درست کردی.
‫فقط از سبک اون شخص تقلید کردی.
‫پس، چی باید درست کنم؟ و چطوری؟
‫من نمیدونم.
‫اگه میخوای، از این بشکه استفاده کن لطفا ‫تا شکر نقره‌ایت رو بذاری داخلش!
‫جنسش درجه یکه و دربرابر رطوبت محافظت میکنه.
‫ولی دو تا بشکه خالی دارم.
‫وااای! پس تصمیم گرفتی که ‫چی رو میخوای درست کنی؟
‫کارت واقعا حرف نداره، آن. من اینو میفهمم.
‫مطمئنم که میتونی یه اثر فوق العاده رو خلق کنی!
‫منم امیدوارم، ولی...
‫من انتظار زیادی ازت دارم.
‫عه؟
‫چـ-چیکار میکنی؟
‫دوست دارم.
‫نکن!
‫چرا، آن؟
‫من تو رو دوست ندارم، جوناس!
‫ولی من دوست دارم!
‫این حسیه که تو داری، جوناس! ‫من این حس رو ندارم!
‫که اینطور.
‫امید داشتم که تو عاشق من بشی، ولی...
‫مـ-متاسفم. من...
‫منو ببخش، آن.
‫دوشیزه آن، یه توصیه بهت میکنم.
‫چی شده، یهویی؟
‫ارباب جوناس ممکنه ازت خواستگاری کنه، ‫یا بگه که دوست داره،
‫ولی نذاری باد به کله‌ات بخوره‌ـا!
‫عه؟
‫ارباب جوناس هیچوقت به‌طور واقعی ‫عاشق کسی مثل تو نمیشه!
‫کتی...
‫نکنه تو...
‫تو عاشق جوناس شدی؟
‫ا...
‫ا-ا-ا...
‫این کاملا مسخره‌ست!
‫که اینطور! پس قضیه اینه!
‫وقتی پری‌ها و آدم‌ها با هم وارد رابطه ‫عاشقونه میشن، خیلی دوست داشتنیه، نه؟
‫تـ-تو...
‫خیلی احمقی!
‫کسی که کتی عاشقش شده، ‫بالش رو در اختیار داره.
‫در مقایسه با اون...
‫عشقِ بین یه پری و یه انسان.
‫موندم چی بین شال و لیز بوده.
‫چی شده؟ توی قفسه سینه‌ام احساس گرفتگی میکنم.
‫این چیزیه که به من ربطی نداره.
‫دلیل اینکه شال با منه...
‫اینه که من بالشو در اختیار دارم.
‫و وقتی به لویستون برسیم، ‫این ماجرا هم تموم میشه.
‫تموم شد!
‫باید عالی شده باشه، ولی...
‫فقط از سبک اون شخص تقلید کردی.
‫نه. تکنیکم عالیه.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫مطمئنم که مشکلی پیش نمیاد!
‫کارت تموم شد؟
‫الان داره خشک میشه.
‫با استفاده از هاون، چیزی که ‫از شکر سیب‌ها مونده رو آسیاب میکنم،
‫و اگه فردا راه بیفتیم،
‫میتونیم روز قبل نمایشگاه، ‫به لویستون برسیم.
‫عجیب بود.
‫وقتی که اولین بار توی بازار پری دیدمت،
‫تو بوی شیرین شکر نقره‌ای رو میدادی.
‫نمیتونستم بفهمم چرا. ولی عجیب بود.
‫واقعا؟ نمیدونم اون بو به لباسم نفوذ کرده آیا.
‫انگشت‌هات.
‫چی؟
‫انگشت‌های تو بوی شیرینی میدن.
‫نه، اینطور نیست.
‫من میتونم بفهمم.
‫عه؟
‫که اینطور.
‫آن!
‫آن! تو شگفت انگیزی، آن!
‫کار اثرت رو تموم کردی!
‫تا حالا همچین اثر بزرگی ‫با این ظرافت رو ندیده بودم!
‫بدون شک، مدال سلطنتی رو بدست میاری!
‫مرسی!
‫اینا همه‌اش بخاطر اینکه تو درمورد ‫شکر سیب‌ها بهم گفتی، ممکنه، جوناس!
‫من باید ازت تشکر کنم!
‫با کالسکه من داری چیکار میکنی، جوناس؟
‫فکر کردم باید راه بیفتیم.
‫خیلی عجولی. ‫هنوز کار شکر نقره‌ای تموم نشده.
‫و اینکه اون اسب مال من نیست...
‫اشکال نداره! ‫اسب من سریع‌تر از مال تو حرکت میکنه.
‫جوناس؟
‫اگه عاشق من شده بودی ‫و باهام ازدواج کرده بودی،
‫اونوقت مجبور نبودم که همچین کاری کنم.
‫همه‌اش تقصیر توـه.
‫میخوای چیکار کنی؟
‫واسه همین بود که بهت گفتم ‫نذار باد به کله‌ات بخوره!
‫آخ! چی؟
‫این چیه؟
‫چه چندشه!
‫شال، قضیه چیه؟
‫اون دوتا کشوندنشون اینجا...
‫تا بتونن شیرینی شکریت رو بدزدن.
‫امکان نداره!
‫بای بای، آن!
‫شال، برو دنبال جوناس!
‫اگه از اینجا برم، تو غذای گرگ‌ها میشی!
‫این مهم نیست! لطفا برو!
‫شال! التماست میکنم!
‫لطفا شیرینی شکریم رو پس بگیر!
‫قبول نمیکنم!
‫خواهش میکنم! شال!
‫لطفا شیرینی شکریم رو پس بگیر!
‫شکر سیب، درخت خیانت‌ـه
‫سرنوشت مدال سلطنتی