‫کاری از تیم ترجمه انیمه لیست ‫Anime-List.net | @animelist_ir ‫مترجم: Romeo
‫آن؟
‫آن!
‫عه؟
‫جـ-جوناس؟
‫چه اتفاقی افتاده، جوناس؟
‫تو اینجا چیکار میکنی؟
‫نگرانت بودم، واسه همین دنبالت اومدم.
‫خوشحالم که سالمی.
‫از اینجا به بعد، من ازت محافظت میکنم.
‫فکر نکنم کسی که همین الان راهزن‌ها ‫بهش حمله کرده بودن، باید این حرف رو بزنه...
‫ولی خیلی عجیبه...
‫من کِی به تو رسیدم و ازت رد شدم؟
‫من توی شهر ردینگتون توقف کردم، پس...
‫ببینم، اصلا گوش میدی چی میگم؟
‫ردینگتون؟
‫آها، اونجا بود که اون پری جنگجو رو خریدی.
‫خیلی خوشگله.
‫نکنه اشتباه کردی و بجای یه پری همراه خریدیش؟
‫میگم جوناس، میشه لطفا برگردی؟
‫این سفر واسه تو خیلی خطرناکه.
‫من برنمیگردم.
‫باهات میام لویستون.
‫و خودت هم میدونی که چرا، نه؟
‫چون من دوست دارم!
‫عه، جوناس.
‫از احساسات ممنونم، ‫ولی فکر کنم گیج شدی.
‫تو فکر میکنی احساس تاسفی ‫که نسبت به من داری، عشقه.
‫من به‌خاطر تو اومدم اینجا!
‫تو از من بدت میاد؟
‫این اصلا خوشحالت نمیکنه؟
‫مترسک. باید بجنبیم و از اینجا بریم.
‫کلاغ‌های وحشی.
‫اون رد بوی خون رو گرفتن و اومدن اینجا.
‫وقتی اونا پیداشون بشه، ‫معنیش اینه که گرگ‌ها زیاد دور نیستن.
‫این خوب نیست. باید بلافاصله حرکت کنیم!
‫پس یه دوست پسر هم داری که بیاد دنبالت؟
‫واسه یه بچه، تحسین برانگیزه.
‫ بچه نیستم!
‫پونزده سالمه. به سن قانونی رسیدم!
‫و جوناس هم از اونجور آدم‌ها واسه من نیست. ‫فقط نسبت به من احساس دلسوزی میکنه، همه‌اش همین.
‫دلسوزی؟
‫به هر حال، باید همینجا دور بزنی و برگردی، جوناس!
‫تو از اونجور آدم‌ها نیستی که توی ‫همچین جایی، کار خطرناکی بکنه!
‫میگم، شال. درمورد کالسکه‌ای که پشت سرمونه...
‫اگه اتفاقی افتاد، میری کمکش کنی؟
‫اگه میخوای من کاری بکنم،
‫از بالم علیه‌ام استفاده کن و بهم دستور بده.
‫چند دقیقه پیش هم خیلی رو مخ بودی و هی ‫میگفتی: «بهم دستور بده، بهم دستور بده.»
‫این چه کاری بود؟
‫بجز دستوری که بهم دادن،
‫قصد انجام هیچ کاری ندارم.
‫درسته که من تصمیم گرفتم که ‫تو رو وادار کنم که بهم خدمت کنی، شال.
‫ولی خودم هم گفتم که از انجام این کار متنفرم.
‫واسه همینه که این یه خواهشه.
‫فعلا، فقط همینطوری ازت خواهش میکنم.
‫اگه ردشون کنی، ‫اونوقت تبدیلشون میکنم به دستور.
‫و همونطور که میخوای هم،
‫حتی میگم: «اگه کاری که بهت گفتم ‫رو نکنی، بالت رو پاره میکنم.»
‫اما من اول خواهش میکنم!
‫واقعا کله مترسکی عجیبی هستی.
‫هی میگی «مترسک، مترسک»...
‫البته دیگه مهم نیست.
‫پس این یه پناهگاه قلعه‌ایه؟
‫این اولین باریه که توی یکیش میمونم.
‫اولین بارته؟ ‫پس دیشب چیکار کردی؟
‫اسب‌ها رو مجبور کردم که کل شب با سرعت حرکت کنن.
‫میخواستم که هر چه سریع‌تر که ممکنه، بهت برسم!
‫جوناس، بعد اینکه امشب اینجا موندیم، ‫فردا باید—
‫الان من فقط دارم میرم یه جایی که میخوام برم، فقط همین.
‫اینطور نیست که در حال دنبال کردن تو باشم.
‫سرم درد میکنه...
‫بهم دست نزن!
‫هر چیزی به‌جز اونی که در دست داری، مال منه.
‫جوناس؟ من‌ام. در رو باز میکنی؟
‫به چیزی احتیاج داشتی؟
‫کتی!
‫تو هم باهاش اومدی؟
‫من پری کارگر ارباب جوناس‌ام. ‫طبیعیه که دنبالش بیام.
‫د-درسته. همینطوره. ‫و جوناس کو؟
‫اون خوابیده.
‫پس وقتی بیدار شد، بهش میگی که اینو بخوره؟
‫چه خوراک ناپخته و ساده‌ای... ‫ارباب جوناس یه قاشق هم از این نمیخوره.
‫توی خونه، شاید اینطور باشه،
‫ولی توی سفر، همین رو هم باید بخاطرش شکرگزار باشی.
‫بوی بد چربی جونور رو میده. ‫حتی من که پری‌ام هم قبول نمیکنم که اینو بخورم.
‫اینطوریه؟ پس خیلی متاسفم که ناخواسته مزاحم شدم!
‫بفرما.
‫این چیه؟ و میخوای که من باهاش چیکار کنم؟
‫سهم توـه دیگه!
‫اشتباه کردم که این خوراک ناچیز رو تعارف کردم؟
‫نکنه سوپی که بوی بد چربی جونور ‫رو میده، به ذائقه تو هم خوش نمیاد؟
‫چرا یهویی این سوال‌ها رو میپرسی؟
‫یجوری شدی که انگار کله‌ات آتیش گرفته.
‫خب من یه کله مترسکی‌ام دیگه. ‫مطمئنم که خیلی خوب آتیش میگیره!
‫ظاهرا بدجوری هم آتیش گرفته.
‫خب هر کی جای من بود، آتیش میگرفت.
‫«سوپ این شخص ناچیز درخورِ
‫ذائقه وارث پرافتخار شیرینی شکری نیست.»
‫همین الان یه پری اینو بهم گفت.
‫از نظر تو هم این سوپ نفرت انگیزه؟
‫اینطور نیست. فقط... غافلگیر شدم.
‫غافلگیر؟ از چی؟
‫قبل اینکه خودت غذا بخوری، ‫به من سوپ دادی. این منو غافلگیر کرد.
‫چی داری میگی؟
‫وقتی غذا درست میکنی، عادیه که ‫بذاری اول دیگران غذا بخورن، درست نمیگم؟
‫اوه، قاشق!
‫ببخشید! ببخشید!
‫عه؟
‫شال، این...
‫خوردمش.
‫خوردیش؟ چجوری؟
‫ما با دهانمون غذا نمیخوریم.
‫دست‌هامون رو دورش نگه میداریم، ‫یا لمسش میکنیم تا جذبش کنه.
‫پری‌ها اینطورین؟
‫خب، خوشمزه بود؟
‫طعمش رو حس نمیکنیم. فقط جذبش میکنیم.
‫ولی یه چیز هست که میتونیم مزه‌اش کنیم.
‫چی؟
‫شکر نقره‌ای.
‫اون شیرینه.
‫شیرینی‌جات شکری رو دوست داری؟
‫ازشون بدم نمیاد.
‫پس یکم برات درست میکنم!
‫برخلاف چیزی که ممکنه به نظر بیام، ‫من یه کوچولو هنرکار شکر ام!
‫تو؟
‫گوش کن تا مات و مهبوت بشی!
‫مامان من یه استاد شکر نقره‌ای بود!
‫به عنوان دخترش،
‫از وقتی که میتونستم تاتی کنم، ‫بجای سفال و خاک رُس داشتم با شکر نقره‌ای بازی میکردم!
‫مِه گل و نیلوفر سفید بهت میاد، شال. ‫پس یه چیزی اون شکلی درست میکنم.
‫شال! یـ-یه چیزی داخل بارکِش‌ـه!
‫مـ-میری نگاه کنی؟
‫این یه دستوره؟
‫عه؟
‫اگه نرم نگاه کنم، بالمو پاره میکنی؟
‫ا-اینطور نیست...
‫پس خودت این کارو بکن.
‫باشه. پس خودم میرم و نگاه میکنم!
‫هیچی اینجا نیست؟
‫هی، هی!
‫نه!
‫ولم کن، عوضی! گفتم ولم کن!
‫این کارو واسه تحریک خشمم کردی؟!
‫آخ آخ آخ...
‫خیلی واقعا خشنیا! من ظریفما، میفهمی؟
‫باهام ملایم‌تر رفتار کن!
‫خیلی حرف میزنی.
‫پس تو بودی که توی بارکش شلوغش کرده بودی؟
‫شلوغ ‌کاری نمیکردم.
‫داشتم چرت میزدم، یه کابوس دیدم، ‫و بعدش هم با پرش از خواب بیدار شدم.
‫با عجب پرشی بیدار شدی.
‫اینو بیخیال، تو کی هستی؟
‫تو کِی و چرا وارد کالسکه من شدی؟
‫من میثریل لید پود ام!
‫اومدم لطفی که بهم کردی رو جبران کنم!
‫لطفمو جبران کنی؟
‫اوه!
‫هه! من هیچوقت از امثال انسان‌ها تشکر نمیکنم!
‫و اینو فراموش نکن!
‫تو همونی که قبلا دیدم؟
‫چی؟ پس منو یادت نمیومد؟
‫چهره کسی که نجاتش دادی رو ‫فراموش کردی... خیلی بی قلبی!
‫ا-این یعنی چی؟ ‫و این چجوری منو بی قلب میکنه؟
‫تازه‌شم، اون موقع سر تا پا گِل گلی بودی و—
‫به هر حال، تو دیروز نجاتم دادی.
‫برای همینه که اومدم وظیفه‌مو انجام بدم.
‫ولی قبلا گفتی که هیچوقت ‫از یه انسان تشکر نمیکنی، مگه نه؟
‫گفتم. چون از آدم‌ها متنفرم، میدونی؟
‫واسه همینه که بجاش میخوام لطفتو جبران کنم.
‫و بذار بهت بگم که لطفتو جبران میکنم، ‫ولی هرگز تشکر نمیکنم، حتی اگه بمیرم.
‫خب پس، بذار لطفتو تلافی کنم!
‫خب، ام...
‫فهمیدم!
‫میله چرخ‌های واگن رو برام روغن‌کاری میکنی؟
‫باهام مثل احمق‌ها رفتار نکن!
‫به جبران اینکه جونمو نجات دادی، ‫ازم میخوای که همچین کار مسخره‌ای بکنم؟!
‫به یه لطف تحسین برانگیزتر فکر کن!
‫منظورت از «یه لطف تحسین برانگیز» چیه؟
‫دارم بهت میگم که خودت یه فکری بکن!
‫خیلی داد و بیداد میکنه. ‫خفه‌اش کنم که بمیره؟
‫یه لطف! یه لطف!
‫اگه بهم دستور بدی، این کارو میکنم.
‫چی گفتی؟
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫اون وقت دیگه نجات دادنش بیهوده میشه!
‫بذار ببینم، تو... میثریل بودی، درسته؟
‫میثریل لید پود! مخففش نکن!
‫میثریل لید پود.
‫نیازی نیست که لطفمو جبران کنی.
‫من تو رو به امید اینکه این کارو بکنی، نجات ندادم.
‫تو آزادی. باید بری هر جایی که ‫دوست داری و شاید زندگی کنی—
‫هی! دختر آدمیزاد!
‫اسمم آن‌ـه.
‫آن.
‫داری وانمود میکنی که مهربونی، درحالی ‫که نیستی و سعی داری شرم رو کم کنی!
‫فکر کردی میذارم این اتفاق بیفته؟
‫بذار لطفتو تلافی کنم!
‫اگه نکنی، تا قعر جهنم هم دنبالت میام!
‫جهنم؟
‫باید خفه‌اش کنیم تا بمیره.
‫تو!
‫تو هم یه پری‌ایی! ‫چطور میتونی این حرف رو به من بزنی؟
‫یجورایی احساس خستگی میکنم.
‫پری‌کُش! پری‌کُش!
‫ولم کن! ولم کن، پری‌کُش!
‫متاسفم، شال. فردا شب برات یه شیرینی شکری درست میکنم.
‫با تو ام! هوی! دارم با تو حرف میزنم!
‫وقتی من خوابم، نیای بالت رو بدزدیا، باشه؟
‫ولم کن! ولم کن! ولم کن! ولم کن! ولم کن!
‫چه بیام برش دارم و چه نه، ‫فکر نکنم بتونی بخوابی.
‫هی، شماها! واسه چی میخواین بخوابین؟
‫بیدار شین! گفتم بیدار شین!
‫نخوابین!
‫حالا که فرصت داریم، بندازیمش بیرون؟
‫این کار بی رحمانه‌ایه، پس لطفا این کارو نکن.
‫و حتی اگه بندازیمش دور هم، ‫اون باز هم برمیگرده.
‫اون حتی گفت که تا قعر جهنم دنبالمون میاد.
‫مامان...
‫تا وقتی صحیح و سالم به لویستون برسیم...
‫لطفا مراقبمون باش.
‫آن، تو میفهمی، نه؟
‫من نگرانتم.
‫فقط همین.
‫آن.
‫از وقتی که از بزرگراه بلادی راه افتادیم، ‫۳۰۰ کارون رو پیمودیم.
‫از این نقطه به بعد، تنهایی برگشتن خطرناک‌تره.
‫حالا که تا اینجا اومدیم، پس چطوره ‫با هم تا لویستون بریم؟
‫پس میفهمی؟!
‫در عوض، امیدوارم که بفهمی که این کار واقعا خطرناکه.
‫البته.
‫جوناس و کتی، بذارید رسما معرفیتون کنم.
‫شال فِن شال. یه پری جنگجوـه.
‫اسمش چی؟ روش اسم نذاشتی؟
‫چیزی که الان بهتون گفتم، اسمشه.
‫من شال صداش میکنم.
‫معمولا، روی اونا اسم آدم‌ها رو میذارن.
‫تو. اینقدر خوشگلی که به‌نظر میاد که ‫حیف باشه که به عنوان یه پری جنگجو نگه‌ات داشت.
‫احتمالا به عنوان یه پری همراه و ملازم به فروش میری.
‫اگه من باب میل و سلیقه تو ام، ‫پس چرا منو از مترسک نمیخری؟
‫از لحاظ احمقیت، ‫تو هم به اندازه همون بد تشریف داری.
‫برام مهم نیست که مجبور بشم به کدومتون خدمت کنم.
‫ا-احمقیت؟
‫شال!
‫متاسفم، جوناس! شال زبون تیزی داره.
‫به منم هزار بار گفته خنگ و احمق.
‫لطفا نذار دلخورت کنه.
‫ا-اوهوم. این چیزی نیست که ‫بخاطرش بخوای معذرت خواهی کنی، آن.
‫راستی، اون پری چی؟
‫منظورت من‌ام؟
‫من ارباب میثریل لید پود ام!
‫یادتون باشه که وقتی صدام میکنین ‫حتما از کلمه «ارباب» استفاده کنین.
‫ا-ارباب؟
‫عجبا!
‫چرا هر دوتون اینقدر مغرورین؟
‫لطفا این طرز رفتار و برخوردتون رو فقط ‫واسه من نگه دارید. بقیه ربطی به این قضیه ندارن!
‫خب، وقتشه غذا میل کنیم!
‫با سوپی به این خوشمزگی، ‫دیگه سوپ من رو لازم نداری، نه؟
‫البته که نه. نه اون سوپ نپخته‌ای ‫که بوی بد چربی جونور رو میده.
‫ساکت باش، کتی!
‫بهت اجازه نمیدم که اینقدر بی‌ادبانه با آن حرف بزنی!
‫معذرت میخوام، ارباب جوناس. من فقط داشتم—
‫ناپدید شو.
‫متاسفم، آن. پری کارگر من خیلی خوب تربیت نشده.
‫سوپت خوشمزه بود. ‫خوشحال میشم که امشب هم دوباره ازش بخورم.
‫عا، ام، اوهوم.
‫احتمالا، طرز رفتار جوناس ‫روش صحیح رفتار کردن به عنوان یه ارباب پری‌ـه...
‫اما...
‫توانایی محو کردن فُرم و شمایلشو داری؟ ‫این خیلی تحسین برانگیزه.
‫ولی در مقایسه با قدرت اعجوبه‌ای ‫مثل من، باز هم یه چیزی کم داره.
‫میثریل، تو چه قدرت‌هایی داری؟
‫هههه، زیاد غافلگیر نشیا!
‫در شمالی‌ترین قسمت قلمروی پادشاهی هایلند، ‫یه دریاچه بزرگ وجود داره،
‫آب دریاچه لوئس...
‫یه قطره از اون آب روی یه برگ افتاد، ‫و من از همون متولد شدم!
‫از یه قطره آب؟
‫همه پری‌ها از قطره آب متولد میشن؟
‫آن، تو هیچی نمیدونی، نه؟
‫پری‌ها از همه نوع چیز متولد میشن.
‫بذر علف‌ها. میوه‌ها و مغز دانه‌های درخت‌ها.
‫قطرات آب یا جواهرات.
‫انرژی یه شیء متمرکز میشه و بعدش ما متولد میشیم.
‫ولی برای اینکه این اتفاق بیفته، ‫نگاه خیره به موجود زنده لازمه.
‫انسان یا حیوان، مهم نیست چی باشه.
‫نگاه خیره باعث میشه که انرژی به خودش شکل و شمایل بگیره،
‫و این چیزیه که تبدیل به یه پری میشه.
‫واقعا؟
‫شال، تو از چی متولد شدی؟
‫با توجه به ظاهرش، حدس میزنم از اُبسیدیَن.
‫در ضمن، پری‌های سنگ‌های گرانبها ‫قدرت ساختن چیزهای تیز رو دارن.
‫چون من از یه قطره آب متولد شدم، ‫میتونم آب رو کنترل کنم.
‫این قدرتمه.
‫آب رو کنترل کنی؟
‫شگفت انگیزه! نشونم میدی؟
‫حتما!
‫بیا!
‫سرده!
‫تو شگفت انگیزی، میثریل!
‫با استفاده از این میتونی چیکار کنی؟
‫عه؟ همین الان نشونت دادم که.
‫عه؟ همه‌اش همین؟
‫منظورت چیه «همه‌اش همین؟!» «همه‌اش همین؟!»
‫داری از قدرت اعجوبه‌ای که من باشم ایراد میگیری؟
‫واسه آب دادن به پرنده‌های کوچولو، بدرد میخوره.
‫کـ-کسی از تو چیزی نپرسید! ‫این دیگه چه نظریه؟
‫داری مسخره‌ام میکنی؟
‫خوب نیست.
‫ها؟
‫چی خوب نیست؟
‫هی، شال فِن شال، اون...
‫چی؟‌ چی شده؟
‫آن! بالا رو نگاه کن!
‫این یه حمله‌ست؟
‫کلاغ‌های وحشی حیوون‌های پاک‌کننده و نظافت‌چی‌ان، ‫و در حیات وحش دنبال لاشه میگردن
‫ولی وقتی لاشه‌ای برای خوردن نداشته باشن،
‫دسته‌های بزرگ تشکیل میدن تا طعمه شکار کنن...
‫و زنده نوش جانش کنن.
‫پریروز، به‌زور ذره خون راهزن گیرشون اومد که بلیسن.
‫لابد این گشنه‌شون کرده.
‫شال، خواهش میکنم...
‫شال، بهت دستور میدم.
‫از ما در برابر کلاغ‌های وحشی محافظت کن!
‫من بال تو رو تصرف کردم.
‫میدونی این یعنی چی، نه؟
‫کالسکه رو متوقف کن.
‫توی بارکش قایم بشین.
‫آن!
‫جوناس، تو هم باید توی بارکشت قایم بشی! سریع باش!
‫فهمیدم! پس این میشه تلافی کردن لطف!
‫من دورشون میکنم و—
‫تو هم!
‫کمکم کن، شال!
‫نترس، آن. چیزی نمیشه.
‫شال فِن شال اُبسیدیَن‌ـه!
‫اون مثل ما نیست.
‫صدمه نمیبینه...
‫و نمیشکنه.
‫تموم شد؟
‫شال...
‫پاهات دیگه کار نمیکنن؟
‫اینطور نیست!
‫چی شده، مترسک؟
‫درخواست یه جور خدمت‌رسانی ویژه‌تر رو داری؟
‫بـ-به هیچ وجه!
‫بـ-به هر حال، ممنون. که نجاتم دادی.
‫خوب نیست. ‫یه مشکل بعد یه مشکل دیگه.
‫چی شده، آن؟
‫تا قبل غروب آفتاب، نمیرسیم به پناهگاه‌قلعه‌ای.
‫حمله کلاغ‌های وحشی برنامه‌مون رو بهم ریخته.
‫عه، صبر کن!
‫یه مهمانسرای پزشک اینجاست!
‫مهمانسرای پزشک چیه؟
‫همونطور که از اسمش معلومه، ‫یه مهمانسراست که دکترها اجازه میدن که مسافرها بمونن.
‫و راهزن‌ها به ندرت به پزشک‌ها حمله میکنن.
‫برای مسافرها، بعد از پناهگاه‌های قلعه‌ای ‫اونا امن‌ترین مکان‌ان.
‫این نقشه کهنه واقعا درستی خودشو ثابت میکنه؟
‫توی نقشه‌ای که مامان برام کشیده، ‫هیچ اشتباهی وجود نداره!
‫به هر حال، امروز اونجا میمونیم.
‫باید عجله کنیم!
‫لطفا بذار به موقع برسیم.
‫نشدنیه؟
‫اگه مامان بود، میتونست این کار رو درست انجام بده.
‫این مامانت که میگی، کجاست؟
‫مامان مُرده. بهت نگفتم؟
‫دو هفته پیش.
‫من تصمیم گرفتم که استاد شکر نقره‌ای بشم، همونطور که اون بود.
‫در آخر پاییز، یه رویداد توی لویستون برگزار میشه،
‫نمایشگاه شیرینی‌جات شکری. ‫من یه تیکه ارائه میکنم...
‫تا پادشاه مهارت‌های من رو به رسمیت بشناسه.
‫میخوام امسال یه استاد شکر نقره‌ای بشم.
‫میدونی چرا؟
‫در زمستون، ما روز کِشش روح رو بزرگداشت میداریم.
‫ما برای کسایی که فوت کردن، همونطور ‫که دارن به آسمون‌ها و بهشت کشیده میشن، هدیه میفرستیم.
‫به عنوان یه استاد شکر نقره‌ای، من با دستان خودم ‫یه شیرینی شکری باشکوه درست میکنم،
‫و روح مامان رو میفرستم به بهشت.
‫اینطوری، مامان احساس خاطره جمعی میکنه ‫و میتونه بره به آسمان‌ها و بهش، مگه نه؟
‫فکر خوبیه، اینطور فکر نمیکنی؟
‫پس واسه اینه؟
‫اوه! یه نور!
‫صبر کنید! لطفا صبر کنید!
‫کلاغ‌های وحشی؟ عجب فلاکتی بوده.
‫چیزی که مهمه اینه که شما سالمید.
‫این اتاق برای شما و پری‌هاته. ‫همسفرهات اتاق کناری‌ان.
‫وسایلتونو همینجا بذارین، و وقتی یکم استراحت ‫کردین، بیایین به سالن غذاخوری.
‫یه چیزی مثل سوپ ساده رو میتونیم براتون سرو کنیم.
‫تخت‌خواب. خیلی وقتی میشه.
‫آن.
‫گرسنه‌ای، نه؟ ‫بیا بریم غذایی که تعارف میکنن رو قبول کنیم.
‫جوناس... من اول یکم بیشتر استراحت میکنم.
‫نیازی نیست که وانمود کنی که روبه‌راهی.
‫داری از گشنگی هلاک میشی، نه؟ بیا دیگه.
‫بزرگراه بلادی
‫شکرسیب، درختِ خیانت‌ـه