‫چقدر دیگه تا سفارت‌خونه مونده؟
‫احتمالاً حدود 20 دقیقه، جناب.
چی؟
‫ترمز کار نمی‌کنه.
‫هــوی! تو! جلوت، جلوت رو بپا!
‫یکی از دیپلمات‌هامون در یک سانحه‌ی ‫رانندگی در اُستانیا، جان باخت.
‫اما، ما فکر می‌کنیم این سانحه، قتلی‌ست که توسط ‫حزب ‫سیاسی تندرویِ راست‌گرایِ شرق انجام شده.
‫اونا در حال نقشه‌کشیدن برای ‫جنگ ‫ علیه ملت ما، وستالیس هستند.
‫به‌هرقیمتی که شده، باید از نقشه‌شون سردربیاریم.
‫بسپاریمش به‌عهده‌ی اون مرد.
‫بهترین مأموری که داریم...
‫«گرگ‌و‌میش.»
‫اینم چیز‌هایی که قول داده بودم.
‫مدرکی که ثابت می‌کنه وزیر امورخارجه‫ کلاه‌گیس ‫می‌پوشه.
‫نگاتیوش رو هم دارم.
‫کارت خوب بود.
‫حالا می‌تونیم مجبورش کنیم استعفا بده.
‫برای معامله‌های بعدی ‫هم ‫روت حساب می‌کنم.
‫هوی.
‫بجنب چیزهایی که قول داده بودی رو بده بیاد.
‫ها؟ نه! ولی، تو که الآن-
‫رکب خوردم!
‫اسم رمز: «گرگ‌و‌میش»
‫اون مرد، یک جاسوس بود.
‫در دورانی که کشور‌ها به‌دور از چشمِ عموم، ‫درگیرِ جنگ‌های اطلاعاتی بودند...
‫این مردِ هزار چهره، ‫با استاد‌شدن در تغییر قیافه...
‫از مهلکه جان سالم به در برد.
‫همین دیگه. پاپام اخیراً ‫حال‌و‌احوالِ خوبی نداره...
‫چون یه نفر عکس‌های ‫کلاه‌گیس و ایناشو دزدیده.
‫تو کتِ من که نمی‌ره! ‫رو اعصاب آدم راه می‌ره.
هی، گوش می‌دی چی می‌گم، روبرت؟
‫همم؟ آره. خیلی بد شد.
‫می‌گم، روبرت... ‫فکر می‌کنی ما هم یه روز-
‫کارِن، بیا بهم بزنیم.
‫جــان؟!
‫متأسفانه هیچ منطقی توی ‫حرفات حس نمی‌کنم.
‫خدانگهدار. امیدوارم خوش‌بخت بشی.
‫اوه، وایستا! روبرت! ‫اینقدر ناگهانی...
‫روبرت!
‫شرمنده، کارن. ‫من دیگه نیازی به خانواده‌‌ات ندارم.
‫از امشب دیگه کارم با این ‫نقشِ ‫روبرت هم تمومه.
‫ازدواج؟ خوش‌بختیِ مدنظرِ ملت؟
‫روزی که یک جاسوس شدم، ‫اون آرزوها رو‫ همراه با هویتم دور انداختم.
‫میو.
‫پس حرفِ رمز باید C باشه.
‫قطارِ برلینت هم‌اکنون از ‫مسیر 5 حرکت می‌کند.
‫صبح بخیر، یا شایدم عصر بخیر؛ گرگ‌و‌میش.
‫کارت توی مأموریت قبلی عالی بود.
‫به لطف تو، وزیر یه روز دیگه هم زنده موند، ‫تا درراستای منفعت کشورمون قدم برداره.
‫خب. بریم سراغ مأموریت بعدت.
‫هدفت، رهبر حزب وحدت ‫ملیه؛ ‫«‫دونووان دزموند‌».
‫اون تهدید بزرگی برای صلح میان شرق و غربه.
‫مأموریتت اینه که نزدیکش بشی و‫هرگونه ‫فعالیت آشوب‌انگیزی رو زیر نظر داشته باشی.
‫برای دست‌یابی به این هدف،
ا‫ول باید ازدواج کنی و بچه‌دار شی.
‫جانم؟!
‫دزموند، خیلی محتاط و حواس‌جمعه ‫و به‌ندرت در انظار عمومی دیده می‌شه.
‫تنها جایی که پیداش می‌شه، مراسم‌هایِ‫ مدرسه‌ی ‫نخبگانیه ‫که پسرش اونجا درس می‌خونه.
‫این مراسم‌ها، گردهمایی غیررسمیِ رده‌بالاهای ‫صنعت و رهبران سیاسی به‌شمار می‌ره.
‫تو باید بچه‌ات رو توی این مدرسه ثبت‌نام کنی و...
‫و به این مراسم‌ها نفوذ کنی.
‫از مهلت ثبت‌نام هم چیزی نمونده، ‫به‌عبارت‌دیگه فقط یک هفته وقت داری.
‫انتظار داری 7 روزه برات بچه بیارم؟!
‫پوزش می‌طلبم.
‫مأموریت «استریکس».
‫این مأموریت نقشی کلیدی‌ در ‫حفظ صلح بین شرق و غرب ایفا می‌کنه...
‫شاید هم کل دنیا.
‫قهرمانانی که دیده نمی‌شوند،
‫کارهای بزرگی که تو و همکارانت انجام‌ می‌دین، ‫هیچ‌گاه روشنایی روز رو نمی‌بینند.
‫هیچ‌گاه مدالی به دست نمیارین، ‫یا اسمتون جایی ثبت نمی‌شه.
‫ولی بااین‌حال...
‫هیچ‌وقت فراموش نکنید که زندگی‌ِ روزمره‌ی ‫مردم، ‫حاصلِ خون، عرق و اشک‌های شماست.
‫بسیارخب.
‫وقتی «گرگ‌و‌میش» شدم، ‫هویتم رو رها کردم.
‫اگه لازم باشه، نقش پدرِ یه بچه رو بازی می‌کنم؛
‫همه‌ی اینا برای رسیدن به دنیایی بهتره.
‫مأموریت استریکس
‫این یکی از آپارتمان‌های تک‌خانوارمونه.
‫این واحد مبله‌ست، دارای تهویه‌ی هوا و گرمایش مرکزیه، و...
‫می‌گم... جناب!
‫هیچ دستگاه استراق سمعی نیست و ‫راه‌های فرار ضروری هم داره.
‫همینو می‌گیرم.
‫پس لطفاً این مدارک رو امضاء کنین...
‫«لوید فورجر». شغل: روان‌پزشک.
‫این زندگیِ جدیدِ منه.
‫همراه خانواده‌ی عزیزم و ‫با یه زندگیِ شاد...
‫چقدر خوب، خودتون و خانواده‌تون ‫خونه‌ی جدید دارین.
‫دختر یا پسری دارین؟
‫خب، در اون مورد...
‫باید بعداً تصمیم بگیرم.
‫عه؟
‫برای یک جاسوس واقعاً بار سنگینیه.
‫ها؟ می‌خوای یه بچه رو به فرزند‌خوندگی بگیری؟
‫البته. شنیدم که یتیم‌خونه‌تون دنبالِ ‫افراد مناسب می‌گرده.
‫می‌دونین، من و همسرم...
‫خب، حله. هر کدوم رو می‌خوای انتخاب کن.
‫زود باش بیا.
‫چه آشغال‌دونی‌ایه.
‫ولی چنین یتیم‌خونه‌ی درب‌وداغونی...
‫بعیده سوابقِ آنچنانی از این بچه‌ها داشته باشه،
‫و اینطوری تغییر دادن داستان‌هاشون هم آسون‌تره.
‫اگه یه بچه داشته باشم، ‫می‌تونم این مأموریت رو عملی کنم.
‫ترجیح می‌دادم که خودم تنهایی ‫این مأموریت رو انجام بدم ولی...
‫اما برای بزرگ‌ترین جاسوس وستالیس هم،
‫نقش یه بچه رو بازی‌کردن، دست‌نیافتنیه.
‫میگم ببخشیدا، اگه ممکنه‫یه بچه ‫می‌خوام که خوندن و نوشتن بلد باشه.
‫خب، اگه اینطوره...
‫هوی، «آنیا».
‫این باهوش‌ترین بچه‌ایه که داریم.
‫زیاد حرف نمی‌زنه، ولی بچه‌ی خوبیه.
‫این فسقلیِ چندش، خیلی رو مخمه.
‫باید تا فرصتش هست، از شرش خلاص بشم.
‫بیا و بهشون سلام کن.
‫خب... شرمنده.
‫اگه درست یادم باشه، حداقل سن ‫ثبت‌نام برای آکادمی اِدن، شش سال بود.
‫این دختره، بیشتر از 4 یا 5 بهش نمی‌خوره.
‫6.
‫6 سالمه!
‫تو 6 سالته؟
‫اما خیلی کوچیکه که...
‫همم؟ روزنامه؟
‫جدول؟
‫ممکنه برای یه بچه خیلی سخت باشه.
‫البته که برای من فقط یه بازی بچه‌گانه‌ست.
‫یکِ عمودی، «Homeostasis».
‫یک افقی هم «Causal Closure».
‫پایینیش هم «Symplectomorphism».
‫کاملش کرد؟ ناموساً؟
‫این دیگه آخر هوشه.
‫نباید هیچ مشکلی توی رد کردن امتحان ورودی داشته باشه.
‫همینو می‌برم.
‫برای کاغذبازی‌هاش...
‫نگران این‌چیزا نباش. ‫فقط بردار ببرش.
‫مأموریتم برای گرفتن یه بچه ‫با موفقیت تموم شد.
‫انقدر همه‌چی خوب پیش رفت که نگرانم می‌کنه.
‫تو مشکلی نداری؟
‫جاسوس... مأموریت...
‫جونمی‌جون!
‫اون دختر یه تلپات بود.
‫مورد آزمایشیِ شماره‌ی 007.
‫اون توانایی خوندن ذهن مردم رو داشت.
‫اون یه پیشامد ناخواسته بود که به‌وسیله‌ی ‫آزمایشات یه سازمان خاص به وجود اومده بود و...
‫بعدها از اون مرکز فرار کرد.
‫پس از اون برای اینکه کسی حضانتش رو ‫به‌عهده بگیره، از جایی به جای دیگه می‌رفت.
‫گوش بده، دخترجون.
‫آنیا.
‫گوش بده، آنیا.
‫از امروز، تو دختر منی،
‫اما هر کسی ازت پرسید، ‫باید بگی همیشه دختر من بودی.
‫گرفتی؟
‫آره.
‫باید منو «پدر» صدا کنی.
‫بابا!
‫خوبه.
‫چه دختر کوچولوی نازی! ‫سلام عزیزم.
‫فورجر هستیم. ‫همین امروز اومدیم.
‫آنیا هستم و همیشه دختر بابام بودم.
‫اون تیکه رو نمی‌خواد بگی.
‫زود باش، بریم داخل.
‫خونه‌ی آنیاست؟
‫همینطوره.
‫تلویزیون!
‫اگه می‌خوای روشنش کن.
‫جنگ‌های جاسوسی، یه انیمه‌ی ماجراجویی!
‫آنیا اینو دوس داره.
قحطی برنامه بود؟
‫یه کلت همراه با صداخفه‌کن؟
‫جونمی‌جون.
‫تو یه حرفه‌ای هستی.
‫اول از همه، باید چیزهایی که ‫لازم داریم رو آماده کنم.
‫اون بمب رو پس می‌گیرم.
‫برای آنیا هم باید یه برگه مشخصات جعلی جور کنم.
‫هر کی سر راهم قرار بگیره، پشیمون می‌شه.
‫یه سر می‌رم بیرون.
‫بچه خوبی باش و برنامه‌ات رو نگاه کن.
‫از سر راهم برین کنار!
‫یه ماجراجویی!
‫ماجراجویی نیست، فقط یه خرید ساده‌ست.
‫آنیا یه کلت با صداخفه‌کن می‌خواد.
‫باشه، باشه. اگه جایی ‫حراج کردن بودن، شاید.
‫نکته‌ی کلیدی در جاسوس بودن،
‫طبیعی رفتار کردن و جلب نکردن توجه‌ هست.
‫هر کاری لازمه باید بکنیم، ‫تا مثل یه خانواده‌ی معمولی به‌نظر بیایم.
‫بابایی! نجاتم بده!
‫یعنی انقدر لازمه جلب توجه کنه؟
‫نباید اینکار رو بکنی. ‫بچه‌ها باید دست پدر‌‌مادرشون رو بگیرن.
‫بفرما.
‫مشغول‌بودن یک دست آمادگی آدم رو ‫در مقابلِ کمین‌های دشمن، سخت می‌کنه.
‫اما چاره‌ای نیست.
‫دشمن؟!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫قایم می‌شم!
‫کاری کردم که باعث بشه که ‫بخواد از من قایم بشه؟
‫شاید خیلی زود دستش رو گرفتم. ‫از من بدش میاد؟
‫خوب نیست.
‫باید تا پایان این مأموریت باهاش ‫یه رابطه‌ی خوب رو حفظ کنم.
‫باید در مورد این موجود اطلاعات بیشتری رو بدونم.
‫این یه دیپلوماسی پایه‌ست. ‫درک کردن حزب دیگر اولین قدم به سوی صلحه.
‫درک کردن آنیا، منجر به صلح جهانی می‌شه؟
‫آنیا بادوم‌زمینی دوست داره.
‫هویج دوست نداره.
‫همم...
‫اما بیکن‌های سوخاری رو ‫از نانوایی دوست داره.
‫این نانواییه. بیکن نمی‌فروشن.
‫این رو لطف کنین.
‫هزینه‌ش یک دالکه. ‫نمی‌تونی با یک سکه‌ی 10 پنی بخریش.
‫میگم این دختره واقعاً خنگ نیست؟
‫یعنی جدول رو شانسی حل کرد؟
‫شاید هنوزم دیر نشده باشه و ‫بتونم یه بچه‌ی دیگه بگیرم.
‫تو رو خدا، ولم نکن!
‫چی شده؟
‫چه پدر بدی...
‫تو رو خدا! من ارزشش رو دارم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫برات بادوم‌زمینی می‌خرم! پس گریه نکن!
‫بادوم‌زمینی!
‫بابایی، آنیا خسته‌ست.
‫نمی‌تونه راه بره...
هـا؟
‫جواب نمیده... ‫نمی‌فهمم...
‫این رفتار غیرمنطقی.
‫باید یه‌سری کتاب راهنما بگیرم تا ‫توی فهمیدنش بهم کمک کنه.
‫«کلید تربیت یک بچه اعتماد است.»
‫«به‌جای سرزنش‌کردن‌شون، ‫سعی کنید که با دیدن از چشم اونا در این شرایط، درک‌شون کنید.»
‫«بچه‌ها زیاد توی انتقال احساسات‌شون ‫از طریق کلمات خوب نیستند.»
‫«پس تلاش کنید بیشتر درکشون کنید.» ‫پس بازخواستی در کار نیست؟
‫همه‌ی پدرومادرهای دنیا...
‫معمولاً چنین مأموریت‌های سختی ‫رو برعهده دارن؟
‫«عزت نفس رو در کودک‌تون پرورش بدین ‫تا آینده‌ی بهتری انتظارش رو بکشه.»
‫«با داشتن اعتماد به نفس، ‫ در حل کردن مشکلاتشون در آینده...»
‫به محض اینکه، کارم باهاش توی این مأموریت تموم شد، ‫برش می‌گردونم به یتیم‌خونه.
‫رابطه‌ی ما در همین حده.
‫جیزه!
‫درس جیزه!
‫باید بدونم که توانایی ذهنیت، ‫برای این امتحان چقدره.
‫آنیا برای هیچ امتحانی لازم نیست، درس بخونه.
‫اگه فقط جواب بقیه رو بخونم...
‫ذهن بقیه رو...
‫می‌خوای تقلب کنی؟ گوش کن چی می‌گم.
‫متوجهی که اگه قبول نشی...
‫مأموریت شکست می‌خوره.
‫ولش کن اصلاً.
‫می‌رم بیرون.
‫امروز باهام نمیایا.
‫به‌هیچ‌وجه.
‫می‌مونی خونه.
‫هوی!
‫گفتم که نمیای!
‫هوی، اونجا! ‫خیال کردی پیدات نمی‌کنم؟
‫اونجا!
‫بابایی خیلی خوب پیدام می‌کنه.
‫چقدر حال می‌ده!
‫حالا اگه می‌تونی بیا بیرون!
‫خب، یعنی سرِ همین دیر اومدی؟
‫آخرش یه‌ مانع گذاشتم جلوی در ‫و زندانیش کردم داخلِ خونه.
‫امیدوارم به جرمِ کودک‌آزاری نگیرنت.
‫آخه کی سردرمیاره چی تو ‫فکر بچه‌ها می‌گذره؟
‫اینکه یه‌سره گریه می‌کنن تا برسن ‫به چیزی که می‌خوان، خیلی رو مُخه.
‫کارِ بچه‌ها گریه‌کردنه دیگه، جنابِ گرگ‌و‌میش.
‫حالا اینارو بیخیال. ‫بیا، اینم چیزی که می‌خواستی.
‫فرمِ ثبت‌نام، کارت ورود به جلسه، ‫و سؤال‌هایِ امتحان.
‫پیر شدم تا جورشون کردم.
‫دستت طلا، «فرنکی».
‫اگه همه‌ی جواب‌ها رو حفظ ‫کنه، ‫فکر کنم نتیجه بده.
‫اوه، راستی. درموردِ دخترت...
‫بین سوابقی که حتی یتیم‌خونه‌ش ‫ هم نداشت، یکم جست‌وجو کردم.
‫هیچی درموردِ تولدش پیدا نکردم.
‫از سن یا پدرمادرش هم هیچی نیست.
‫هرچی پیدا کردم مربوط به یه سالِ گذشته بود.
‫چهاربار به‌فرزندی قبولش کردن ‫و هربار برش گردوندن.
‫توی دوتا یتیم‌خونه‌ی دیگه هم بوده.
‫«آنیا ویلیامز»، «آنیا لوسکی»، «آنیا لوش».
‫اندازه‌ی تو اسم عوض می‌کنه.
‫دختر کو ندارد نشان از پدر.
‫شوخی می‌کنما. ‫فقط برای مأموریته دیگه؟
‫شاید هنوز بچه باشه، ولی دلبستگیِ ‫بیش‌ازحد آخرعاقبتِ خوبی نداره.
‫ممنون بابت نگرانیت.
‫هوی؟ پولم چی شد پس؟!
‫از دست تو... مگه کسی سردرمیاره ‫چی ‫تو فکر جاسوس‌ها می‌گذره؟
‫حوصله‌ام پوکید. جاسوس‌ها با ‫چیزی که فکر می‌کردم فرق دارن.
‫آنیا می‌خواد برگرده سرِ بمب‌بازیش.
‫باید حواسم باشه سرِ ابزار جاسوسی‌ام نره، ‫سر همین قفلش کردم.
‫رمزشم شش، یک...
‫یک، صفر.
‫بمب‌بازی! بمب‌بازی!
‫اووه!
‫پیام‌های محرمانه!
‫محرمانه، محرمانه...
‫رئیس! پیامِ جدیدی رهگیری کردیم.
‫به شیوه‌ی غربی‌ها رمزگذاری شده؟
‫نه، متنِ ساده‌ست.
‫می‌گه: «گرگ‌و‌میش صحبت می‌کنه»
‫«گرگ‌و‌میش صحبت می‌کنه!»
‫این فرکانسیه که جاسوس‌های غربی استفاده می‌کنن.
‫آه، بازم هست: ‫«اگه می‌تونید منو بگیرید.»
‫هرچه سریع‌تر ردیابیش کن!
‫هوف...
‫حالا که فهمیدی من یه ‫جاسوسم، ‫مرگت حتمیه.
‫اگه بفهمه آنیا یه تلپاته...
‫مجبور می‌شم برم.
‫آنیا، درموردِ قدرتت به‌ هیچ‌کس نباید بگی.
‫خیلی‌خب؛ وقتِ درس‌خوندنه، آنیا.
‫ولی آنیا می‌خواد نقاشی بکشه...
‫برای این بازی‌های بچگانه، ‫خودت رو به‌زحمت ننداز.
‫باید از قدرتت برای صلحِ جهانی استفاده کنیم.
‫وقتِ گریه‌کردن هم نداری.
‫بچه‌بازی بسه. برگرد سر درس‌ات.
‫به‌نفعشه که خونه رو بهم نریخته باشه.
‫اوه، آره. اینو باید بدم کنار.
‫اینا دیگه کی‌ان؟!
‫آنیا!
‫دزدیدنش؟
‫ولی اونی که این اراذل رو فرستاده، ‫دنبالِ چیه؟
‫ فوراً باید پیداش ‫کنم. ‫آرامشت رو حفظ کن.
‫باتوجه به وضعیتِ اینجا، ‫می‌دونن که من جاسوسم.
‫فوراً باید برم یه‌جایِ امن...
‫آنیا رو...
‫چیزی که زیاده بچه‌ست.
‫دوباره از اول شروع می‌کنم و...
‫این بچه اینجا چیکار می‌کنه؟
‫نگو که گرگ‌و‌میشه؟
‫نمی‌دونیم. توی اتاقی بود ‫که پیام ازش ارسال می‌شد؛
‫محض احتیاط دزدیدیمش.
‫به‌خاطر همون پیامه؟
‫توی آپارتمان قایم شده بود. ‫یه مانع هم بیرون جلویِ در بود.
‫چرا بیرون؟
‫چه می‌دونم.
‫خب، عیب نداره. شاید بتونیم ازش ‫به‌عنوان گروگان استفاده کنیم...
‫تا گرگ‌و‌میش رو مجبور کنیم ‫خودش با دستِ خودش...
‫کلاه‌گیسِ وزیر امور خارجه رو بدزده.
‫رئیس، بهتر نیست بیخیال کلاه‌گیس...
‫شفاف‌سازی اصلِ لازمی در دولته.
‫کلاه‌گیس بی‌کلاه‌گیس.
‫یه کلت با صداخفه‌کن...
‫تازه‌شم، اون وزیر خائنیه که مخفیانه ‫از غرب حمایت می‌کرده.
‫هرکسی که از یه خائن دفاع کنه، ‫خودش هم خائنه.
‫یه آدم‌بده‌ی واقعی...
‫رئیس! گوئیگن و افرادش برگشتن!
‫مَرده رو گرفتیم.
‫کارت خوب بود.
‫اونا حرکات یه آماتور نبودن. ‫خودِ طرفه.
‫اون‌طرف استراحت کن.
‫خیلی‌خب. پس، گرگ‌و‌میش...
‫وقتشه عکس‌هایی که ازم دزدیدی رو برگردونی.
‫گوئیگن!
‫اینجا چه خبره؟! اون که الآن...
‫دختره غیبش زده!
‫بازم رکب خوردم!
‫اشتباه بود.
‫همه‌چیز رو سرِ اینکه برم ‫تو دلِ دشمن به‌خطر انداختم.
‫یه جاسوسِ شکست‌خورده‌ام.
‫بابایی.
‫اوه! چیزی نیست. ‫عمو کاریت نداره.
‫نیاز نیست بترسی.
‫برای همینه که می‌گم بچه‌ها رو مُخن.
‫که اینطور.
‫فکر کنم کمابیش فهمیدم چرا از ‫صدای گریه‌ی بچه‌ها متنفرم.
‫چون بچگیِ خودم رو یادم میاره.
‫هیچ‌کس دستِ کمکی سمتم دراز نکرد.
‫اون‌قدر احساسِ تنهایی، ناامیدی و ناتوانی می‌کردم ‫که هیچ‌کاری جز گریه‌کردن ازم برنمی‌اومد.
‫فکر می‌کردم گذشته‌ا‌م رو رها کردم، ‫ولی ناخودآگاهانه...
‫اون دختر من رو یادِ خودم می‌اندازه.
‫نه، درواقع...
‫گوش بده چی می‌گم، بچه‌جون.
‫آنیا.
‫گوش بده، آنیا.
‫من و دوستام بازیکن‌های حرفه‌ای گرگم‌به‌هوائیم.
‫هروقت آدمِ بااستعدادی می‌بینیم، ‫سریع دعوتش می‌کنیم به مسابقه.
‫اوه.
‫بابا دروغگوئه.
‫گوش کن.
‫همین خیابون رو مستقیم بری ‫پایین، بعد بپیچی راست؛
‫اداره‌ی پلیس رو پیدا می‌کنی.
‫اگه اینو به یه افسرِ پلیس ‫برسونی، برنده می‌شی.
‫فهمیدی؟
‫اینو که بهشون نشون بدی، ‫می‌فرستنت یه یتیم‌خونه‌ی بهتر.
‫پایِ یه بچه رو به این مأموریت باز نمی‌کنم.
‫یه راهی پیدا می‌کنم ‫و از اول نقشه می‌کشم.
‫بابایـ-
‫خیلی‌خب، دیگه برو! زود باش!
‫یه جاسوسِ شکست‌خورده‌ام؟ نه.
‫اشتباهِ من این بود که ازهمون وهله‌ی اول ‫اون دختربچه رو به‌خطر انداختم.
‫چطور یادم رفته بود؟
‫برای ساختن دنیایی که توش ‫بچه‌ها گریه نمی‌کنن، من...
‫یه جاسوس شدم!
‫به‌هیچ‌وجه نذارین اون حرومی در بره!
‫می‌کشونیمش این بیرون و چهره‌شو برملا-
‫تله؟ ولی کِی وقت کرد...
‫این چیه دیگه؟ آرده؟
‫گـ-گرگ‌و‌میش؟!
‫شلیک نکن! ‫کل اینجا می‌ره رو هوا!
‫چـ-
‫شوخی می‌کنی.
‫برگردی کشتمت.
‫گرگ‌و‌میش...
‫صبح بخیر. یا شایدم، ‫عصر بخیر؛ ‫جناب «ادوگار».
‫«کارن» چطوره؟
‫مرتیکه، اسمِ دختر منو از کجا می‌دونی؟
‫البته که می‌دونم. ‫کارِ جاسوس‌ها همینه.
‫قد، وزن، سایزِ کفش، ‫غذای موردعلاقه‌ش، ‫و حتی تعدادِ ‫خال‌های ‫روی بدنش رو هم می‌دونم.
‫هرچند به پای تو نمی‌رسه، ‫ولی اون هم خلاف‌های خودشو داره.
‫چرت نگو! دختر من هیچ‌وقت-
‫ادوگار.
‫خوب می‌دونم که دخترت چقدر برات مهمه.
‫گوش بده چی می‌گم.
‫اگه می‌خوای زندگیِ دخترت ذره‌ای ‫شبیه زندگی‌های عادی باشه؛
‫دیگه سربه‌سرِ من نذاری.
‫اگه شیرفهم شدی، ‫بدو برو خونه‌تون.
‫آنیا!
‫بابایی!
‫بابایــی!
‫تو اینجا... اوه، نه؛
‫چرا سرخورد از خونه اومدی بیرون؟
‫خب، من رفته بودم اونجا خرید کنم،
‫ولی انگار تعطیل بودن.
‫بابایی عجب دروغگوئیه.
‫آنیا داشت با چندتا سن‌بالا گرگم‌به‌هوا بازی می‌کرد.
‫که اینطور. خوش گذشت؟
‫یکم ترسیده بودم.
‫آنیا می‌خواد برگرده خونه.
‫به خونه‌ی خودش و باباش.
‫مطمئنی؟
‫اگه تنهاش بذاری، آنیا گریه می‌کنه.
‫چهاربار به‌فرزندی قبولش کردن ‫و هربار برش گردوندن.
‫آنیا ویلیماز... آنیا لوسکی...
‫آنیا لوش.
‫که اینطور.
‫خب پس، بریم خونه.
‫ولی اون آپارتمان خیلی خطرناکه، ‫پس بریم یه جای دیگه.
‫دیروز یه مارِ سمی اونجا دیدم.
‫مار ندوست.
‫بابایی عجب دروغگوی بزرگیه...
‫ولی دروغگوی باحالیه.
‫آنیا می‌خواد تو یه قلعه زندگی کنه.
‫اگه در بساط داشتم، باشه.
‫بعدِ اینکه رفتیم خونه‌ی جدیدمون، ‫باید درس بخونی.
‫این‌دفعه، فقط باید همه‌ی ‫جواب‌ها رو حفظ کنی.
‫آبِ خوردنه.
‫خیلی‌خب، شروع کنید!
‫روت حساب می‌کنم، آنیا.
‫تو می‌تونی.
‫چقدر سخته!
‫هیچی بارم نیست!
‫اتل متل توتوله...
‫مامانمو می‌خوام...
‫کی-212...
‫پیداش کردم! قبول شدی!
‫تونستی!
‫آنیا کارش خوب بود؟
‫گل کاشتی!
‫گـ-
‫بابایی!
‫یه لحظه آسون گرفتم و خستگی‌ای که ‫قطره‌قطره ‫ریخته بودم تو خودم خودشو نشون داد...
‫بابایی! منو تنها نذار!
‫من؟ آسون گرفتم؟
‫بابایی! داری گریه‌ی آنیا رو درمیاری!
‫آنیا قول می‌ده دخترِ خوبی باشه! ‫پس برگرد پیشش!
‫من چه مرگمه؟
‫Phoenixtetra & Mendokusai
‫ترجمه و زیرنویس:
‫کاری از تیم ترجمه‌ی اختصاصی انیمه‌لیست
‫بابایی مُرد.
‫نامه آوردم!
‫خونه‌ی آقای فورجر؟
‫من آنیا فورجرم.
‫می‌تونی اینو بدی به مامان یا بابات؟
‫مامانی وجودِ خارجی نداره.
‫اوه، جدی؟ شرمنده...
‫بابایی! پستچی اومده بود!
‫چیکار می‌کنی؟! ‫می‌خوای منو بکشی؟!
‫جدی‌جدی جلویِ یه‌‌نفرِ دیگه خوابم برده بود.
‫غیرقابل‌قبوله. باید ‫خودم رو جمع‌و‌جور کنم.
‫نامه!
‫از مدرسه‌ی ایدنه.
‫چی شده، بابایی؟
‫«مرحله‌ی دوم ثبت‌نام، مصاحبه با پدر و مادر است.»
‫«الزامی است که متقاضی به‌‌همراه ‫هردوی پدر و مادرِ خود حضور یابد.»
‫«هیچ استثنائی پذیرفته نمی‌شود.»
‫مامان که وجودِ خارجی نداره.
‫بدست‌آوردن یک همسر
‫‫بدست‌آوردن یک همسر