‫در جنگ با کاهن اعظم اورول،
‫که در تلاش بود تا از اندیشه‌ی خالص آکاری استفاده کنه ‫تا جوونی خودش رو برگردونه،
‫به ناخودآگاه آکاری وصل شدم و چیزی فهمیدم.
‫آکاری چند ماه به عقب برگشته بود تا ‫زمانی رو که با من گذرونده بود رو دوباره زنده کنه.
‫به خاطر همین از اولین باری که همدیگرو دیدیدم ‫اینقدر با من صمیمی بود چون همه‌ی اینا رو یه بار تجربه کرده بود.
‫این یعنی، با اینکه تونستم خیلی اعتماد آکاری رو ‫جلب کنم، ولی بازم نتونستم بکشمش.
‫به خاطر همین ایندفعه هرجوری شده آکاری رو می کشم.
‫در اعماق وجود من یه شخصیت دیگه‌ای از من هست ‫که من نمی شناسمش.
‫آکاری حقیقیه که همه چی رو قبل از اینکه جهش ‫کنم به یاد داره.
‫تنها دلیل خود واقعی من برای برگشتن ‫جلوگیری از مرگ منو چان بود.
‫نمیریا منو چان.
‫و ایندفعه...
‫حتما من رو بکش.
‫دروازها برای هر فردی که درخواست عبور ‫داشته باشد باز است
‫چه سالم باشند چه بیمار، چه خوشحال چه غمگین،
‫کوشا یا تنپرور، خردمند یا نادان....
‫چه پیروان عابد باشند چه بدعت گذار،
‫چه پاکدل باشند چه بد دل،
‫این دروازهای مقدس به رویشان باز است.
‫نقل قولیه که برای روح و رمق زوار رو نشون میده ‫ازش خوشم میاد.
‫می گن که با عبور کردن از این دروازه و پایان دادن به سفرشون ‫انسان رو از همه‌ی گناهانش پاک می کنه.
‫و دوباره متولد می شن.
‫منو چان می بینم که کتاب جدید گرفتی.
‫آره، یکی از کاهنین اعظم برام جورش کرد.
‫به اندازه‌ی کافی هم برای این سفر پول گرفتم ‫بدون هیچ نگرانی‌ای می تونیم بریم.
‫اوهوم سفری زیارتی.
‫....آره.
‫هدفمون حرمه.
‫که انتهای این جاده‌ی بسیار طولانیِ زیارتیه.
‫اوهوم.
‫اونجا یه منطقه مسکونی برای گمشده‌ها هست که ‫می تونی من رو ببری اونجا نه ؟
‫ولی حتی اگه همه چی هم طبق برنامه پیش بره ‫حدودا سفرمون سه ماه طول می کشه.
‫مشکلی نیست! تا وقتی با منو چانم همه چی حله.
‫پس دیگه بریم.
‫وایسا منو چان.
‫حالا که داریم می ریم بیا اولین قدم رو باهم برداریم.
‫باشه؟
‫باشه بابا فهمیدم.
‫خب بزن بریم.
‫سه دو...
‫بله...این قدمی جدید،
‫به سوی پیدا کردن راهی برای کشتن آکاری ‫و انجام دادن اون کار با دستای خودم.
m 152 522 l 310 522 b 307.5 563.5 356.5 606.5 404 592 l 404 690 56 690 b 56 667.5 56 622.5 58 596 114 596.5 140 561.5 152 524
شهر بندری لیبل
قسمت هفتم
‫می گم منو چان.
‫اینجا....ام، به اینجا می گن طبیعت وحشیه دیگه نه؟
‫منظورت حیات وحشه؟
‫زندگی تو این مناطق اینقدر سخته که ‫انسان ها از تلاش برای تمدن سازی در این مناطق دست کشیدن.
‫که سرتاسر این مسیر بین دو کشور همینطوریه.
‫نگفتن که جونورای ترسناک اینجا زندگی می کنن؟
‫هیولاها، آره هستن.
‫تازه راهزنایی هم هستن که خودشون رو ماجراجو ‫خطاب می کنن.
‫تا جایی که من می بینم همه چی عادیه.
‫از مسیر زوار داریم می ریم طبیعیه که امن باشه.
‫ولی سفر طولانیه می بینیم تا کی می تونی همین طوری خوشبین باشی.
‫مشکلی نیست! ایزی ایزی!
‫منو چان بیا بیا دیگه!
‫باشه باشه.
دو هفته بعد
‫دیگه نمی تونم!
‫بهت گفتم، فقط یکم دیگه مونده.
‫دارم ریغ رحمت رو سر می کشم!
‫اگه داشتی اون کار رو می کردی حال نداشتی اون ‫حرفارو به زبون بیاری.
‫بیراه نمی گی.
‫وقتی واقعا خسته باشی دیگه نای غر زدن هم نداری.
‫پس ...
‫می خوای بدونی که چرا بعد از این همه ‫پیاده روی کردن من هنوز شارژ شارژم؟
‫نه واقعا.
‫پس اینقدر دلت می خواد بدونی؟
‫به خاطر اینه که...
‫منو چان تو منبع خشنودی من، دقیقا کنار منی.
‫در همین حین کل انرژی من رو مثل چی سر می کشی.
‫نمی تونی برای افزایش روحیت ‫یه راهی پیدا کنی که بیشتر به خودت متکی باشی؟
‫انرژی منو چان رو فقط می شه از ‫منو چان اصلی گرفت.
‫اگه به اندازه کافی نگیرم خشک می شم!
‫خشک نمی شی بابا.
‫تو قبل از اینکه منو بشناسی 16 سال زندگی کردی.
‫دیگه هیچ تعلق خاطری به اون سال ها ندارم.
‫فقط الان مهمه، منو چان ما جوونیم و باید ‫در لحظه زندگی کنیم.
‫حداقل هرزگاهی باید به گذشته نگاه کنی و برای ‫آیندت تصمیم بگیری.
‫ببین آینده‌مون رو می شه از اینجا دید.
‫عه شهر! دریاش چقدر بزرگه! آبیِ آبی!
‫شهر بندری لیبل، جای خوبی برای استراحت کردنه.
‫عه، مشتاقم!
‫ببین، این اقیانوسه.
‫بله.
‫اولین بارته می بینی دیگه نه؟
‫بله.
‫حرف خاصی نداری که بزنی؟
‫بزرگه.
‫فقط همین؟
‫آبیه.
‫زیاد دختر با احساسی نیستی.
‫استاد.
‫اون مه عه؟
‫مه؟...در واقع یکم متفاوته.
‫اون یکی دیگه از چهار خطای بزرگ انسانیه که اجنبی ها ‫مرتکب شدن و نزدیک بود به قیمت نابودی دنبا تموم بشه،
‫کاخ شیطان.
‫اونجا فاجعه‌ای مهر و موم شده که تقریبا کل دنیا رو داشت ‫نابود می کرد.
‫افرادی که وارد شدن دیگه هیچ وقت ازش برنگشتن.
‫زندانی از مه.
‫می گم.
‫اونا شبیه ابرن؟
‫اگه هوا می خواد خراب بشه بهتر ‫نیست عجله کنیم؟
‫نیازی نیست نگران اونا باشی.
‫واقعا؟
‫آره..
‫اون همیشه اونجاست.
‫اول باید به یه جایی سر بزنم ‫به خاطر همین جلو می افتم.
‫وایسا منو چان!
‫حتما به درخواست شما رسیدگی می کنیم.
‫بازم مزاحمتون می شم ‫ممنون از زحمتی که کشیدید.
‫منو چان! کارت تموم شد؟
‫آره.
‫ولی یکم سخته بخوای هر شهری که ازش ‫رد می شیم برای کمک هزینه به کلیساهاشون درخواست بدی.
‫بهمون پول میدن ‫پس شکایتی نیست.
‫و به علاوه اون می تونیم از مناظر لذت ببریم.
‫می گم منو چان!
‫یه جایی هست که می خوام برم!
‫اونجا داخل اون قلعه!
‫آهان منظورت جزیره لیبله.
‫متاسفانه نمی شه وارد اونجا شد.
‫چرا؟
‫اون جزیره یکی از دارایی های شخصی کن لیبل‌عه ‫یکی از مقامات شهری.
‫به جز در شرایط و مناسبت های خاص نمی شه اونجا رفت.
‫که اینطور.
‫حالا نمی خواد اینقدر ناراحت بشی ‫یه عالمه جا هست که می تونیم سر بزنیم.
‫واقعا ؟
‫دو هفته طولانی‌ای رو سپری کردیم ‫چرا یکم ولخرجی نکنیم؟
‫ولخرجی؟
‫ایول ایول ولخرجی رو پایم.
‫بجنب بریم بجنب!
‫باشه باشه.
‫جانشین فلیر، فلیارت.
‫که اینطور...
‫اون موقع رو به یاد دارم...
‫خیلی کیف می ده....
‫خداروشکر که خوشت اومد.
‫خب دیدگاه تو نسبت به ولخرجی
‫اومدن به حموم عمومیه نشون می ده که چقدر ‫در مضیقه بودیم ولی به هر حال.
‫در مضیقه نبودیم این نشون می ده در فقر ‫شرافتمندانه زندگی می کنم.
‫خودم می دونم بابا.
‫منو چان راهبی پاکدامن عادل و قوی هستی دیگه.
‫می گم منو چان.
‫هدفمون از این سفر رفتن به جاییه که بهش می گن ‫حرم دیگه نه ؟
‫آره همینطوره.
‫اگه بریم اونجا من رو می برن.
‫ولی می دونی، یه چیزی به دلم افتاد....
‫ای کاش می شد همیشه همینطوری دور ‫این دنیا بگردم و سفر کنم..
‫با همدیگه منو چان.
‫خلی دیگه.
‫هدف از سفر اینه که به مقصد رسید.
‫چی بگم، من از سفر های فرعی هم خوشم میاد.
‫که اینطور
‫من زودتر می رم.
‫بیا تو.
‫آکاری یکم دیگه طولش می ده.
‫چشم!
‫سنپای!
‫سنپای دوهفته‌ی کامل ندیده بودمت!
‫می تونم حرارتت رو حس کنم ‫فقط هم برای مومو عه سنپای فقط مال موموعه!
‫مومو سنپای رو به کس دیگه‌ای نمی ده!
‫باشه باشه، ولی باریکلا مومو.
‫از مسیر زوار نیومدی ولی بازم تونستی ‫زودتر از ما برسی.
‫چیز خاصی نبود!
‫هرچند وسط راه با چاقالدخت خانوم برخورد کردم.
‫شاهدخت آشونا؟
‫چرا شاهزادخت گریساریکا باید این همه راه بکوبه بیاد اینجا؟
‫نمی دانم.
‫شاید سرش درد می کنه برا جنگیدن.
‫جنگیدن؟
‫ولی خب انداختمش تو یه مقبره‌ی باستانی ‫پر از شیاطین و همونجا ولش کردم.
‫اگه شانس باهام یار باشه ‫تا الان دیگه مرده.
‫که اینطور.
‫خب راستی سنپای، چقدر برنامه دارید تو لیبل بمونید؟
‫چی؟ چرا می پرسی؟
‫یادتون رفته که این شهر به پر بودن از اون آدما مشهوره؟
‫از اون آدما...
‫منظورت چهارمی هاست؟
‫بله، افراد خوار و پست دیگه....
‫اصرار دارن که یه طبقه‌ی جدا برا خودشونن ‫که نه فاوسته نه اشرافی نه جز عوام،
‫و تنها کاری هم که انجام می دن ‫اینه که تو اعمال خلاف شرکت کنن.
‫جنبشی دارن که هر کاری می کنن
‫اصلا با عقل جور در نمیاد .
‫اگه استاد ما رهبرشون رو چند سال پیش نگرفته بود،
‫شاید تا الان تبدیل به تهدید بزرگی برای دنیا می شدن.
‫آره دقیقا همین طوره.
‫فهمیدم که چهارمی ها کینه شتری نسبت به استاد فلیر دارن.
‫آره انتظارش می ره.
‫و می دونید که بهتون فلیارت جانشین فلیر می گن دیگه نه؟
‫به خاطر همین مواظب باشم نه؟
‫بله، ولی نه این که فکر کنم بلایی سر سنپای میاد.
‫محض اطمینان درباره‌ی چهارمی های ‫داخل شهر یه تحقیقی می کنم و گزارشش رو به کتابتون می فرستم.
‫ممنونم، مومو، واقعا افتخار می کنم که همچین کوهایی دارم.
‫حق هم دارید افتخار کنید.
‫بیشتر ازم تعریف کن!
‫نازی نازی.
‫انگار دیگه آکاری داره میاد.
‫پیــــش.
‫اوه راستی سنپای!
‫حالا که بحث عظیم‌الممه شد ‫نمی خواید برید کاخ شیطان رو امتحان کنید؟
‫حالا می خواد اجنبی باشه یا نه ‫ولی اگه بندازیدش اونجا شاید نتونه ازش فرار کنه.
‫احتمال هم داره هیولاهای عجیب غریبی ‫توش باشن و بگیرن بکشنش.
‫.ر..راست می گی اینم هست.
‫یعنی اصلا بهش فکر نکرده بودید؟
‫نه، تو حال خودم نبودم.
‫مطمئنا از روش های معمولی امیدبخش تره ‫ارزش یه بار امتحان کردن رو داره.
‫منتظرت گذاشتم.
‫قشنگ جاخوش کرده بودیا آکاری.
‫برای مردم ژاپن یه چیز معموله.
‫واقعا ؟
‫می گم منو چان، داشتی با کسی صحبت می کردی؟
‫نه باکسی صحبت نمی کردم.
‫بیا آکاری بشین اینجا ببینم.
‫موهات رو برات خشک می کنم.
‫باشه!
‫نگران بودم که این اتفاق بیافته.
‫سنپای از کشتن اون دختره مطمئن نیست...
‫تردید دارم؟
‫نه همچین چیزی ممکن نیست.
‫ممنونم منو چان.
‫من یه جلادم.
‫و کار جلاد ها هم..
‫کشتن گمشده هاست.
‫کاری از تیم ترجمه‌ی انیمه لیست
‫Amir_ABG
‫کاری از تیم ترجمه‌ی انیمه لیست
‫Amir_ABG
‫لیبل هم شهر باحالیه ها!
‫این منطقه خیلی پستی بلندی داره ‫به خاطر همین ساختمونا رو جوری طراحی کردن که به منظره بشینه.
‫اوهوم!
‫موضوع: دریا و شهر و منو چان همین الان یهویی.
‫خیلی خوب شده!
‫خیلی ممنونم، خوشحالم که داره بهت خوش می گذره.
‫اوهوم، منم خوشحالم که بهم خوش می گذره!
‫ولی واقعا حیف که نمی تونیم بریم اونجا.
‫قلعه‌ی دوستداشتنی‌ایه.
‫دیروز هم بهت گفت، نمی تونیم وارد اون جزیره بشیم.
‫ولی، تو دریا می تونیم از نزدیک بهش نگاه کنیم.
‫فکر کنم کلیسا قاقیش رو بهمون قرض بده ‫می خوای بریم؟
‫واقعا!؟
‫منو چان می تونی قایق برونی؟
‫بنده راهبی پاکدامن، عادل و قوی‌ای هستم ‫و در ضمن دختری هستم که از پس هرکاری بر میاد.
‫بسپارش به خودم.
‫ایول! چه کیفی می ده!
‫خطرناکه، سفت بگیر نیفتی.
‫بعد اون قرصای ضد تهوع‌ای که بهت دادم رو خوردی؟
‫اون راست گفتی.
‫به قلعه نزدیک شدیم.
‫گفتی مال یه کنتیه دیگه نه؟
‫آره.
‫ولی، از وقتی که کنت لیبل بیمار شد،
‫تنها دخترش به جاش کاراش رو انجام می ده.
‫ظاهرا نوجونی بیش نیست.
‫واو...ایول منو چان خیلی چیزا می دونیا.
‫دیروز تو کلیسا شنیدم.
‫درواقع اطلاعاتیه که مومو برام فرستاده.
‫یکی از اعضای چهارمین، کنت لیبل و همچنین ‫از عملیات اونا حمایت مالی کرد.
‫و الان به جای اون،
‫و حالا کسی که رهبری چهارمی‌ها رو به عهده ‫گرفته دخترش، مانون لیبله.
‫مطمئنید که الان در شهر حضور داره؟
‫تو مسیر مسیر زوار شناساییش کردن ‫با توجه به زمانی که از اون موقع گذشته دیگه باید رسیده باشه.
‫چرا حالا باید جانشین فلیر دشمن ‫قسم خورده‌ی چهارمی باشه؟
‫اون زنه قویه؟
‫شایعات می گن اون کسیه که ‫کاهن اعظم اورول رو شکست داد.
‫نمی تونیم دست کم بگیریمش.
‫بانو مانون.
‫بله؟
‫لطفا نظرتون رو از جانب کنت لیبل ‫با ما به اشتراک بذارید.
‫ام، چرا فقط یه مدت زیرنظرش نگیریم؟
‫شاید بدون اینکه کار خاصی بکنه گذاشت و رفت.
‫الحق که بانو مانونی.
‫خب، شاید اونقدر سن نداری که بدونی ‫ که فلیر چه تهدید...
‫می دونما.
‫بالاخره مادرم به دستای اون کشته شد.
‫زن بی ارزشی بود ‫با توجه به دردسری که کشیدیم تا بتونیم بهش برسیم.
‫در هر صورت، باید یه فکری به حال فلیارت بکنیم.
‫قبل از اینکه به ساختار ما ضربه‌ای وارد کنه.
‫یه حمله پیشگیرانه رو ترتیب می دم.
‫شما نظر دیگه‌ای که ندارید بانو مانون؟
‫بله، مطمئن می شم که پدرم از این اخبار با خبر بشه.
‫پس دیگه...
‫من دیگه باید برم، ولی امیدوارم ‫شما از ساندویچاتون لذت ببرید.
‫حیفه که بندازیمشون بیرون.
‫واقعا هنوز فقط یه بچست ‫نمی شه بهش اعتماد کرد.
‫ولی حداقل غذایی که سرو می کنه خوشمزست ‫این امتیاز رو بهش میدم.
‫کاخ شیطان....
‫زندانی از مه که می گن به راحتی ‫می شه وارد شد ولی خارج شدن ازش غیر ممکنه.
‫حتی آکاری هم که می تونه ‫خودش رو با جهش زمانی زنده کنه...
‫شاید این کار..
‫داروها تاثیر خودشون رو گذاشتن.
‫من کجام؟
‫اوه یادم اومد لیبل بودم.
‫الان داخل کاخ شیطانم پس همه چی باید طبق نقشه ‫پیش رفته باشه.
‫اوهوم، خوشحالم که همه چی جور شد.
‫آی آی آی!
‫دوباره این چیزه باید قورتم بده؟
‫این بار می شه چندمی؟
‫خیلی حس بدی بهم می ده این.
‫ولی، اینجا جایی نیست که بتونه من رو بکشه.
‫ببخشید منو چان.
‫عه نور؟
‫این نورعه دفعه قبلی نبود....
‫اگه آکاری اینجا بمیره، این سفر همینجا تموم می شه.
‫بعد از اون چیزی عوض نمی شه ‫من به کارای روتین جلادیم بر می گردم.
‫ولی، این دردی که تو سینم حس می کنم چیه؟
‫احساس گناست؟
‫نه، من لیاقت ندارم که از همچین چیزایی رنج ببرم.
‫آخ آخ آخ!
‫او عه؟ چرا کلم رو کوبوندم به اینجا؟
‫مگه نزدیک قلعه نبودیم؟
‫عجیبه ها.
‫چی داری می گی؟
‫بعد از اینکه قلعه رو دیدی گرفتی خوابیدی،
‫و مثل خرس خروپف می کردی.
‫حالا که یهویی بیدار شدی هنوز گیج منگی.
‫چی، واقعا ؟
‫ببخشید منو چان، بعد از اینکه این ‫همه زحمتت دادم بیاریم اینجا.
‫ایرادی نداره.
‫نکنه یکم احساس تنهایی کردی؟
‫خواب دیدی خیر باشه!
‫اینقدر خوشحال بودم که جناب ‌عالی خوابی ‫و دیگه فک نمی زنی.
‫خیلی بدجنسی!
‫حتی اگه از ته دل هم نبود خیلی خوب ‫می شد بگی یکم ناراحت شدی.
‫باشه باشه.
‫دیگه بر می گردیم.
‫سر رطوبت دریا موهام خراب می شه.
‫می گم منو چان...
‫چیه؟
‫می دونی چرا من با خیال راحت خوابیدم؟
‫فکر کنم به خاطر این بود که ‫کنار تو منو چان احساس امنیت می کردم.
‫درسته.
‫دلیل اینکه آکاری کنار من دوباره به زندگی ‫برگشت به احتمال زیاد همونه.
‫ولی با استفاده از اندیشه‌ی خالصش،
‫آکاری یه قدم به از دست دادن کنترلش نزدیک تر شده.
‫نه مشکلی پیش نمیاد...
‫چی مشکلی پیش نمیاد؟
‫منظورم اینه.
‫چی...چی چی!؟
‫از سر حموم تو ذهنم بود.
‫فکر کنم مویرگی هنوز خوبی.
‫هوی! منظورت چیه مویرگی!؟
‫سرحالیا.
‫بیا از این طرف.
‫بفرما.
‫عه، خیلی گرسنم شده.
‫خب بذار ببینم چی داریم بخوریم؟
‫اوه شاید بهتر باشه برم مغازه.
‫قسمت بعد
‫هیولا
هیولا
قسمت بعد: هیولا