‫استفاده از دیگر جهانیان گناهه.
‫از آدمی هم به عنوان سوخت استفاده کردن گناهه.
‫و حالا که تو این گناها رو مرتکب شدی...
‫خونت مباحه.
‫جانشین فلیر، فلیارت...
‫خمیر خامی که یه زمانی بودی، ‫الان خیلی شبیه اون دختر شدی.
‫این ده سال بی صبرانه منتظر بودم که ‫به بلوغت برسی.
‫در تمام این مدت تمام تمرین و تکرار ‫ها سر پاک کردن خاطرات و شخصیت ها.
‫همینطوره...
‫یک بار زیاده روی کردم و قسمتی از اندیشه‌ی ‫خالص رو پاک کردم،
‫فاجعه‌ای به وجود اومد که نگو.
‫خودت هم در جریانی.
‫از قدرت همون اجنبی ای صحبت می کنم ‫که از کنترل خارج شد و یه شهر رو از رو زمین محو کرد.
‫فلیر تنها فردی بود که...
‫اون لحظه به من شک کرد.
‫تو...چیکار...
‫تعجب کردی؟
‫طفلکی ‫دختری که از قافله‌ی زادگاهش عقب موند.
‫قسمت ششم
‫می گم مومو! این دیگه چیه!؟ چجوری می میره؟
‫نمد
‫فکر کنم یه ربطی به نفس اماره داره،
‫ولی اگه نمی تونی بکشیش چرا نمی دی بکشتت؟
‫باید زودتر برم پیش سنپای!
‫نگران نباش اجنبی، زودی همه چی رو فراموش می کنی.
‫نمی خوام.....
‫منو چان!
‫اینجا...
‫آهان، کلیسای گارم بود دیگه!
‫ای مفلوک....
‫اوه!
‫این هدیه منو چانه!
‫باید دو دستی بهش بچسبم از اینا زیاد گیرم نمیاد.
‫بهت گفتم که تکون نخور! ‫می خوای بیشتر از این زجر بکشی!؟
‫پس منم مقابله می کنم....
‫ببخشید.
‫من هیچ قصدی ندارم به جز منو چان با ‫فرد دیگه‌ای از اینجا برم...
‫و از اون مهم تر جز منو چان ‫هیچ کس دیگه‌ای اجازه نداره من رو بکشه.
‫نشد که...هنوز داره تکون می خوره.
‫هر چند بار هم تلاش کنم نمی تونم جلو اینو بگیرم.
‫موندم چرا؟
‫فکر نکنم این بار مثل قطار مجبور باشم همه چی رو برگردونم.
‫فکر کنم بهترین کار اینه که بذارم یکم اون ‫دختره خرابکاری کنه نه؟
‫یکم نامردیه؟
‫ولی انصاف هم نیست بذارم این ربانا ‫بهش برسه.
‫ببخشیدا مومو چان.
‫خب بریم سر کارمون.
‫همه چی روبراه می شه ‫مثل همیشه یه دژاوو بهم الهام می شه.
‫و همچنین عشق من نسبت به منو چان.
‫پس چیزی برای ترسیدن نیست.
‫تو وضعیت خطرناکی گیر کرده بودما....
‫خب حالا هرچی مهم اینه که جون سالم به در بردم.
‫بیخیال حاجی، این بار به مقصد نمی رسه.
‫چه شعله‌ی ضایعه‌ای!
‫حفاظی که ردام برام درست می کنه برای این زیادی هم هست.
‫مومو!
‫کارش تمومه.
‫چرا؟ چرا!؟
‫قسم خوردم که ازشون محافظت می کنم!
‫پس چرا....
‫مومو....
‫نمی خوام...همچین چیزیو...
‫نمی خوام نمی خوام نمی خوام!
‫از سنپای....گرفته بودمشون..
‫با ارزش ترین چیز تو دنیا بودن...
‫با ارزش ترین چیز...!
‫قسر در نمی ری!
‫بمیر بمیر بمیر بمیر بمــــیر!
‫چجوری تونستی...!؟ تقصیر توعه!
‫این ....
‫مومو نکنه به رگه‌های زمینی وصل شدی!؟
‫نکن....کل قلعه می ریزه رو سرمون!
‫خفه شو بکش کنار!
‫برو بمیر!
‫از همه متنفرم! به جز سنپای.
‫سنپای رو با تمام وجودم دوست دارم.
‫تقاصش رو پس می دی! قسم می خورم! خسم می خورم!
‫از همه تون متنفرم! متنفّر!
‫به جز سنپای همتون برید به جهنم!
‫واقعا که گل کاشتی مومو!
‫می خواستم جلوت رو بگیرم که به ‫قلعه آسیبی نزنی ولی در اشتباه بودم!
‫به هر حال اینجا خودش لونه زنبوره.
‫بذار منم با تمام قدرتم باهات روبرو بشم.
‫از جلو دست و پا برید کنار ‫تضمین نمی کنم نگیره بهتون!
‫خب آقای شیطان.
‫دیگه تو هم وقتی به نیستی برسونمت ‫باید دیگه بمیری.
‫بریدن قطعه‌ای از تاریخ واقعا لذت بخشه!
‫زیاد عصبی نشدی منو سان.
‫در کنترل انرژی اختری خیلی مهارت ‫دارید ولی انرژی زیادی ندارید نه؟
‫درآخر انرژیتون ته می کشه ‫بعد می خوای چیکار کنید؟
‫منو از سنپای دور کرد ‫بعد این کثافتا رو انداخت به جونم....
‫همش و همش تقصیر....
‫همش تقصیر اونه!
‫با دستای خودم خفت می کنم!
‫یکی حفاظ رو از بین برد!؟
‫اگه یه چیزی باشه که بتونم با افتخار دربارش حرف بزنم...
‫کوهایَمه
‫لایق ترین فرد تو کل جهان....
‫منو چان!
‫خوشحالم حالت خوبه!
‫منو چان اگه اتفاقی برات می افتاد من....
‫چرا اومدی اینجا!؟ دختره‌ی نفّهم!
‫کاری از تیم ترجمه‌ی انیمه لیست
‫Amir_ABG
‫کاری از تیم ترجمه‌ی انیمه لیست
‫Amir_ABG
‫منو چان چرا عصبانی‌ای؟
‫مگه بهت نگفتم فرار کنی!؟
‫آخه منوچان چجوری می تونستم ولت کنم برم!؟
‫اون دختره چجوری فرار کرد؟
‫خفه نمی شی!؟
‫منو چان داری چی کار می کنی؟
‫اتفاقی افتاد!؟
‫فکر کنم صدای گریه یه نفر رو شنیدم...
‫صداهای خوفناکی نمیاد!؟
‫واقعا خیلی سر و صدا می کنن ‫انرژی زیادی رد و بدل می شه.
‫ولی اگه همین طوری پیش بره خیلی زود خسته می شه.
‫هنوزم اول باید ترتیب تو رو بدم، منو سان.
‫واقعا که....
‫آکاری، چرا اومدی وقتی می دونستی ‫اینجاخیلی خطرناکه؟
‫خب از آغوش تو منو چان جایی ‫امن تر تو کل دنیا سراغ ندارم.
‫خیلی خلی...ولی ایرادی نداره ‫یه فکری به سرم زد.
‫تو این توهماتی که به وجود میاری دقیقا شبیه فلیرین.
‫می خواستی با اون ذره‌های باقی مونده انرژی اختریت ‫از "سرخی" استفاده کنی؟
‫خیلی قابل پیش بینی بود.
‫آره دیگه.
‫ولی هدف اصلیم این بود!
‫یه لحظه هم نمی تونم ازت غافل بشم.
‫دیگه باید زودتر کارت رو تموم کنم.
‫فلیر!؟
‫چجوری؟
‫نگو که همه‌ی این مدت تو بودی که خودت ‫رو به شکل منو در آورده بودی،
‫و سعی کردی به من نزدیک تر بشی!؟
‫همون طوری که گفتی.... ‫من استفاده از توهمات رو خیلی دوست دارم.
‫منو چان!؟
‫استتار اختری!
‫آکاری! می خوام انرژیت رو بکشم بیرون!
‫دیگه چیزی نداری که ازت محافظت کنه!
‫خدا رو شکر که کاهن اعظمم!
‫سازه‌ی جادویی رو این مکان ‫حکاکی کردم ازم محافظت می کنه!
‫سیستم نگهبانی خودکار از افراد بلند مرتبه...!
‫خیلی نزدیک بود منو سان.
‫حالا این پایان کار تومی شه!
‫راه دیگه‌ای ندارم.
‫به جز خطرناک ترینشون... ‫همونی که نمی خواستم حدالمکان ازش استفاده کنم...
‫نه تنها انرژی اختری آکاری ‫بلکه باید از خود اندیشه‌ی خالصش هم استفاده کنم،
‫و با ناخودآگاهش انس بگیرم...
‫با اینکه به جد منع شده...باید انجامش بدم!
‫منو چان...؟
‫دارم غرق می شم....
‫اینجا...کجاست؟
‫الان کی؟
‫نتونستم تبدیل به یه آدم بد بشم.
‫قسمتی از وجودم ‫دیگه نمی خواست صرفا کشیشی پاکدامن و عادل و قوی باشه.
‫حتی با اینکه کل معنای زندگیم ‫تو همین مسیر خونینی که هستم خلاصه می شه.
‫اگه الان بمیرم، می تونم برم تو کلاسی که اونجاست؟
‫نگران نباش.
‫هر اتفاقی هم بیافته.
‫مهم نیست کی باشه ‫و هر وقتی که باشه...
‫منو چان من همیشه دوستت می مونم.
‫آکاری؟
‫حق باتوعه....ممنونم آکاری!
‫چــ....چرا؟
‫من با تو فرق دارم.
‫من به خیلی از آدما کمک کردم...به خاطر همین لیاقت ‫دارم که زندگی....
‫کاهن اعظم اورول.
‫وقتی اینقدر عطش این کار رو داشتی ‫چرا از کتاب مقدست استفاده نکردی؟
‫به خاطر اینکه باور داشتم...
‫اگه هرچیزی که مربوط به پاکدامنی و عدالت بود ‫رو دور می ریختم می تونستم مسیر خودم رو پیدا کنم....
‫یعنی فهمیدم که تو زندگیم هیچ چیزی جز ‫خود عدالت نبودم...
‫اینو بهم بگو منو سان.
‫مسیر زندگیت برعکس مسیر من بوده ‫جوابی براش داری؟
‫ندارم.
‫من....
‫من از اولش...
‫جوش آوردی و از خودت زیادی کار کشیدی...
‫درکنارت جنگیدن بهم کیف داد، مومو.
‫یه اژدها و شیطان یکهو از زیر ‫زمین پرت شدن بالا،
‫و شاهدخت آشونا گریساریکا به همراه ‫راهبین کمک کرد تا شکستشون بدن.
‫و در پس زمینه‌ی این اتفاقات ‫کاهن اعظم اورول در میدون نبرد کشته شدن.
‫این داستانی بود که به خورد مردم دادن.
‫جرایم کاهن اعظم توسط اعضای بالا دستی ‫محرمانه اعلام شدن،
‫تا هیچ وقت دوباره این پرونده رو باز نکنن.
‫ببخشید سنپای.
‫چی شده مومو؟
‫ربانی که سنپای بهم دادی ‫سوخت....
‫با اینکه یه هدیه از سمت شما بود ‫و خیلی خیلی برام ارزش مند بودن...
‫مومو برگرد و چشات رو ببند.
‫خوشکل شدی، مومو.
‫سنپای...
‫سنپای چجوری من هر وقت چیزی رو که می خوام ‫بهم می دی؟
‫چمی دونم...
‫شاید به خاطر اینکه من سنپایتم.
‫خیلی دوست دارم!
‫تنها فردی که تو کل دنیا دوسش دارم ‫سنپای فقط و فقط خودتی!
‫من فکر می کنم آکاری از زمان ‫خیلی جلوتر از الان دوباره برگشت.
‫ولی با اینحال هر اتفاقی که قبل از جهشش ‫افتاده بود رو فراموش کرده،
‫ولی یاد من مونده نمی دونم چرا.
‫پس فکر می کنید این دلیله که اون دختر ‫از اول کار به شما اعتماد کامل داشته؟
‫احتمالا.
‫این چیزی بود که وقتی باهاش ‫انس گرفتم ازش فهمیدم.
‫آینده‌ی ورژن خودم اونقدر خوب تونسته بود آکاری رو ‫اغوا کنه که اینقدر اعتمادش رو جلب کنه،
‫ولی بنا بر دلایلی باید نتونسته باشم بکشمش ‫و بهش اجازه دادم که جهش کنه.
‫دیگه تصمیم رو گرفتم.
‫به سفرم ادامه می دم تا راهی ‫پیدا کنم که بتونم آکاری رو بکشم.
‫نکن، منو چان....
‫نکن...نه!
‫منو چان!
‫چی شده آکاری؟
‫بلاخره بیدار شدی؟
‫آکاری؟
‫منو چان!
‫چی شده؟
‫الان....خواب بد دیدم.
‫کابوس؟ چجوری بود؟
‫نمی دونم.
‫نمی دونم ولی منو چان من تو رو خیلی ‫دوست دارم.
‫باشه بابا، خیلی چاکریم.
‫ببخشید.
‫باید بدونی که...
‫من سعی داشتم که تو رو بکشم.
‫ایرادی نداشت! ‫تو باید منو می کشتی و اصلا ایرادی نداشت!
‫نمی تونم...اونم وقتی که تازه فهمیدم پیوند دوستی چیه.
‫نه منو چان!
‫منو چان!
‫نمی خوام. اگه داستان می خواد اینطوری تموم بشه....
‫اگه باید توسط همچین آدمی کشته بشم ‫ترجیح می دم منو چان من رو بکشه.
‫خدانگهدار، اندیشه‌ی ناقص زمان.
‫پس لطفا، این بار مطمئن شو که منو می کشی.
‫منو چان.
‫قسمت بعد
‫بندر شهر لیبل
‫قسمت بعد: بند شهر لیبل