‫ کاری از تیم ترجمه تخصصی انیمه لیست ‫AnimDL.ir - @AnimeList_ir ‫ترجمه از MRSJ & S.Kh
‫کانال اختصاصی توضیحات انیمه در تلگرام: ‫t.me/Shachiku_AL
‫لظفا از پلیرهای پیشنهادی استفاده کنید: ‫Windows: VLC Media Player ‫Android: MPV Player
‫خانم کارمند دوست داره
‫بچه شبح لوسش کنه.
‫قسمت ششم
‫میاکو، معلومه حسابی ‫مراقب موهای خودتی.
‫گمونم همینطوره؛
‫دیگه میشه گفت که به ‫شونه‌‌زدن عادت کردم.
‫می‌خوای برات شونه کنم؟
‫واقعا؟!
‫خدای من...
‫چه موهای خوب و زیبایی داری.
‫حسودیم شد.
‫خیلی حس خوبی داره!
‫حسودی
‫چیه؟
‫فکرشم نکن.
‫برو مثل یه دخترخوب ‫یه گوشه بشین و صبر کن.
‫هی...
‫هوم؟
‫ای‌وای! الان آبشار راه میفته!
‫اگه صبر کنم....
‫پس برای منم شونه کن...
‫باشه! باشه!
‫برای تو هم شونه‌ می‌کنم، باشه؟!
‫شوخی بود! شوخی کردم!
‫بیا اینجا ببینم.
‫برات اختصاصی انجام میدم.
‫هوم؟ اختصاصی؟
‫خب، تموم شد.
‫ببین!
‫دم‌اسبی!
‫حالا دیگه مثل هم شدیم!
‫اوهوم، خیلی بهت میاد.
‫بی‌انصافیه ارباب!
‫لطفا برای منم درست کنید!
‫دم‌اسبی!
‫ارباب! ارباب!
‫میاکو، تو هم کاوایی شدی!
‫اما به من بیشتر میاد.
‫هِه!
‫به کدوم یکی بیشتر میاد؟!
‫دلم!
‫به جفتتون میاد!
‫هاع؟!
‫نخیر! باید یکی رو انتخاب کنید!
‫معلومه که برای من از تو بهتره!
‫هووووف...
‫کاوایی.
‫میاکو، مثل اینکه زیاد از ‫این شونه استفاده می‌کنی.
‫وضعیت مناسبی هم داره.
‫خب....
‫برام خاطره‌انگیزه.
‫خاطره؟
‫هوم، واقعا؟
‫مثلا چی؟
‫صبر کنید.
‫اگه این مشتاق دونستن هستید...
‫باید اول حسابی فکر کنم ‫تا که بتونم کامل بیان کنم.
‫روزی روزگاری....
‫هوم، البته همین اخیراً بود.
‫در شهری، باکِه‌نِکویی زندگی می‌کرد.
‫ ‫چی دوست داری بخوری؟
‫ ‫همبرگر!
‫ ‫همبرگر، هوم؟
‫ ‫همبرگر؟
‫ ‫پس اوم‌رایس نمی‌خوای؟
‫ ‫نه نمی‌خوام.
‫باکه‌نکو معنی خانواده رو درک نمی‌کرد.
‫ ‫کیک شکلات هم می‌خوام!
‫اون حتی چهره‌ی والدینش ‫رو نمی‌تونست به یاد بیاره.
‫مشخصا، دوستی هم نداشت.
‫یا نمی‌دونست که باید چطور ‫پیش انسان‌ها رفتار کنه.
‫وقتی که بین هیچکدوم از ‫موجودات جایی پیدا نکرد...
‫همیشه... تمام‌مدت تنها زندگی کرد.
‫تا اینکه یک روز....
‫گشنه‌ام...
‫هوم؟
‫گربه‌سیاه جرات کرده مانع راهم بشه؟
‫می‌بینم که احساس شجاعت می‌کنی.
‫چه ترسناکه! باید سریع—
‫هی.
‫به این سادگی نمی‌تونم ‫اجازه بدم که فرار کنی.
‫قراره باهام بیای.
‫اون با یک مرد آشنا شد.
‫واقعا که‌.
‫چرا وقتی پوست و استخونی ‫تمام شهر رو الکی می‌گردی؟
‫باید بیشتر مراقب خودت باشی، باکا.
‫ ‫بهتره که آروم بخوری؛
‫این فرد ترسناکه اما...
‫ ‫وگرنه مریض میشی.
‫خیلی مهربونه.
‫اما چرا...؟
‫خب.
‫حالا که سیر شدی، ‫دیگه نوبت حمومه.
‫آخه بو گند میدی.
‫باکا! اینقدر تکون نخور!
‫خب، بیا اینجا ببینم.
‫باید شونه‌ات بزنم.
‫اما چرا؟
‫چرا این مرد ترسناک و مهربان...
‫اینقدر تنها به‌نظر میاد؟
‫خب، دیگه تموم شد.
‫می‌تونی بری.
‫اون بیرون مراقب باش.
‫هعی میگم...
‫به سلامت.
‫اوه.... فهمیدم.
‫من اونهارو می‌شناسم... ‫چشم‌های اون... مثل چشم‌های منه.
‫چشم‌های فردی تنها.
‫درنتیجه، بچه گربه با تمام ‫قدرتی که داشت، فریاد زد:
‫"تو تنها نیستی!"
‫"تو اصلا تنها نیستی!"
‫باکا.
‫وابسته شدن به من برات ‫اصلا خوب نیست، می‌دونی؟
‫پس فقط تا وقتی که بزرگ بشی، باشه؟
‫و اینگونه بود که اون گربه...
‫برای اولین‌بار، جایی برای بازگشت داشت.
‫از اون موقع، گربه تمام ‫مدت رو با مرد گذروند.
‫هوی!
‫ساشیمی من رو تو خوردی، مگه‌نه؟!
‫بیا. وقت پیاده‌رویه.
‫چرا پارک اینقدر دوره؟!
‫اول چی سوار میشی؟
‫چرخ و فلک!
‫و خیلی خیلی زیاد به ‫اون مرد علاقه‌مند شد.
‫باکا!
‫وقتی اینقدر ضعیفی، ‫پس الکی دعوا نکن!
‫حسابی از این خوشت اومده‌، نه؟
‫اون مرد هم به گربه وابسته شد.
‫ای فسقلی.
‫اونقدر ضعیفی که تا ابد ‫باید مراقبت باشم، نه؟
‫زندگی با مرد، سراسر شادی بود...
‫تا اینکه بالاخره این خوشبختی ‫کوتاه‌مدت، به پایان خود رسید.
‫چی؟! رئیس رو کشتن؟!
‫چشم... چشم...
‫چشم...
‫من... انجامش میدم.
‫متوجه شدم.
‫نرو.
‫نرو!
‫لطفا!
‫نرو!
‫تو...
‫معذرت می‌خوام...
‫من تمام مدت گولت زدم...
‫من درحقیقت...
‫یه باکه‌نکو‌ هستم.
‫چرا....؟
‫نگران بودم که ازم بترسی.
‫نگران بودم که رهام کنی.
‫آخه...
‫آخه!
‫من از زندگی باهات لذت می‌برم!
‫پس...
‫نرو!
‫لطفا!
‫که‌ اینطور.
‫خب.
‫جایی که همیشه قدم ‫می‌زنیم رو که بلدی؟
‫یکم جلوتر از پارک اون منطقه، ‫یه جعبه ببر و توش صبر کن.
‫همیشه دیروقت که میشه، یه خانمی با ‫موهای دم‌اسبی قهوه‌ای، از اونجا رد میشه.
‫اون رو که دیدی، شلوغ کن.
‫هوم؟
‫چیه؟
‫هنوز نفهمیدی؟
‫دیگه نمی‌خوامت.
‫سریع گمشو.
‫اما...
‫اما آخه...
‫خفه!
‫مگه تا الان چیزی بجز ‫دردسر بودی برای من؟!
‫دارم بهت میگم که دیگه نمی‌خوامت!
‫آخه این چه وضعشه؟
‫دورگه‌ی دروغگوی تهوع‌آور.
‫سریع از جلوی چشمام ‫گمشو، باکه‌نکوی لعنتی!
‫معذرت...
‫بهم غذا داد...
‫موهام رو شونه زد...
‫من رو به گردش می‌برد...
‫بهم خوش می‌گذشت...
‫دیگه تنها نبودم...
‫تنهایی؟
‫دست راست واکاگا تویی، نه؟
‫آره.
‫(خدایا) لطفا اجازه بده....
‫مردی که خانواده‌ام بود...
‫روزی به شادی ابدی برسه...
‫پایان
‫داستان ما به سر رسید.
‫چه داستان غم‌انگیزی!
‫که اینطور..... پس این گذشته‌ات بود....
‫و بعدش هم با آشنا شدی، درست؟
‫نه، کاملا ساختگی بود.
‫تمام داستان.
‫هاع؟!؟!
‫اما خیلی پرجزئیات بود که!
‫خب...
‫شماها خیلی اشتیاق داشتید... ‫دلم نیومد که شمارو مایوس کنم.
‫میگم... اون مرد....
‫بالاخره به شادی رسید؟
‫هعی، الان بهت گفت کل ‫داستان تخیلی بود که.
‫شاید...
‫دوست دارم که فکر کنم رسیده.
‫ ‫خانم کارمند دوست داره بچه شبح لوسش کنه. ‫
‫خانم کارمند دوست داره ‫که بچه‌شبح لوسش کنه.
‫فوشیهارا-سان، درمورد این بخش...
‫بله، خب بذار ببینم...
‫فوشیهارا-سان، معذرت می‌خوام.
‫مشتری هفته‌ی پیش ‫الان تماس گرفته و...
‫آها، درمورد اون موضوع؟
‫●______● ‫خیره شدن
‫ ‫یه لحظه صبر کن.
‫فوشیهارا-سان.
‫فوشیهارا!
‫فوشیهارا-کون!
‫فوشی-فوشی!
‫اصلا وقت نداره کار خودش رو تموم کنه.
‫یعنی شاچکو-سان قرار نیست هرگز بره؟
‫فوشیهارا...
‫کمکم کن...
‫باشه، باشه، چی‌شده؟
‫راستش...
‫نخیر!
‫ ‫اصلا از پس انتظارات این ‫مشتری نمی‌تونم بربیام.
‫عه؟!؟!
‫شاچکو-سان باید روی ‫کار خودش تمرکز کنه!
‫وگرنه نمی‌تونه برگرده خونه!
‫ ‫باید چیکار کنم؟
‫اینطوری افسرده میشه!
‫صبر کن ببینم!
‫هوم؟ چی‌شده فوشیهارا؟
‫ام...
‫هی!
‫معذرت، زود برمی‌گردم، باشه؟
‫باشه.
‫هوف. حسابی ترسوندیم.
‫چی‌ شده؟
‫اما... آخه...
‫همه دارن بهت کارت رو بیشتر می‌کنن...
‫تو هم نمی‌تونی کار ‫خودت رو تموم کنی...
‫بخاطر همین هم همیشه ‫تا دیروقت اینجایی، نه؟
‫پس فکر کردم که باید کمک کنم...
‫یوری-چان.
‫در کارهای اداری...
‫همه باید همکاری کنن، باشه؟
‫بخاطر همین هم وقتی ‫یکی به مشکل برخورده،
‫من باید بهش کمک کنم.
‫اما اگه خودت به مشکل بخوری، چی؟
‫مشکلی نیست.
‫پس باید به همه کمک کنی... اونوقت....
‫من بهت کمک می‌کنم تا زودتر بری!
‫امروز قراره خیلی زود بری!
‫دلم!
‫حس می‌کنم که هشت‌روز ‫دیگه هم می‌تونم کار کنم!
‫هاع؟!
‫نه!
‫نه! نه!
‫کمک...
‫هوم؟
‫عه!
‫شاچکو-سان.... نیست.
‫اما لوازمش هنوز هست.
‫شاید دستشویی رفته.
‫خب.
‫همینجا منتظرش می‌مونم.
‫مادرجون...
‫قبل اینکه مادرجون به خونه برگرده، ‫حسابی تو کارهای خونه کمک می‌کنم!
‫یک! دو!
‫مادرجون دیر کرد....
‫حتما دیگه چیزی‌ نمونده.
‫هوف، به این زودی اینقدر دیر شد؟
‫دیگه وقتشه که برگردم، اما...
‫هنوز خیلی کار مونده.
‫هوم؟
‫سوال!
‫یوری‌-چان به آرامی روی صندلی‌ من خوابیده
‫باید چیکار کنم؟
‫گزینه‌ی یک: جابجاش کنم.
‫گزینه‌ی‌ دو: تماشاش کنم.
‫گزینه‌ی سوم: هنگام ناز‌کردن، کار کنم.
‫آفرین! گزینه‌‌ی سوم!
‫معذرت یوری-چان.
‫خودشه!
‫برو...
‫آخی... می‌تونم... ‫از پسش برمیام.
‫چه خوبه...
‫مادرجون...
‫هوم؟
‫مادرجون... کجایی...
‫مادرجون...
‫هیش، چیزی نیست، ‫دیگه چیزی نیست.
‫گریه نکن.
‫معذرت، بیدارت کردم؟
‫شاچکو-سان... اومدی.
‫اینجام.
‫تا ابد.
‫این بچه...
‫هرگز نمی‌تونم غمی که این ‫بچه تحمل کرده رو درک کنم.
‫معذرت...
‫نمی‌تونم درست بیانش کنم؛
‫اما بابت همه‌چیز ممنونم، یوری-چان.
‫بخاطراینکه تو درکنار منی، ‫می‌تونم به کار ادامه بدم.
‫اما...
‫تمام تلاشم رو می‌کنم تا ‫محبت اون رو جبران کنم.
‫بیا تمام تلاشمون رو کنیم و ‫زودتر باهم برگردیم، باشه؟
‫ ‫بچه‌شبح دوست داره خانم‌ کارمند لوسش کنه. ‫
‫بچه شبح دوست داره که ‫خانم‌ کارمند لوسش کنه.
‫ای‌بابا.
‫دوباره فصل پشه‌ها رسیده؟
‫برو خونه خودت! ‫برو خونه‌ خودت!
‫تا پشه‌هارو نکشیم ‫اونها جایی نمیرن.
‫هوم؟ اما...
‫اگه اونهارو بکشیم، ‫دلم براشون می‌سوزه.
‫چه دختر دل‌پاکی!
‫خب پس یه فکر خوب.
‫هوم؟
‫چندوقت پیش با خودم ‫از خونه آورده بودمش...
‫هوم... کجا گذاشتمش؟
‫وای!
‫فوق‌العاده‌است!
‫یه خونه توی خونه‌ی ماست!
‫تور پشه‌بنده؟
‫همینطوره، امشب تو این می‌خوابیم.
‫بهشت!
‫دلم!
‫کاوایی.
‫هی هی شاچکو-سان، ‫این‌طرف رو نگاه کن.
‫باشه.
‫صورتت چه نزدیکه.
‫ارباب! این‌طرف رو نگاه کن!
‫باشه، البته.
‫ارباب، چقدر گرمی.
‫شاچکو-سان، منم ناز کن.
‫چشم. چشم.
‫ارباب نوبت منه!
‫چشم. چشم.
‫شاچکو-سان! بغلم کن!
‫باشه.
‫ارباب! نوبت منه!
‫شاچکو-سان!
‫ارباب!
‫باشه‌.
‫هوم؟
‫صبح شده؟
‫خب... من... رفتم...
‫ارباب! رنگ شما پریده! ‫بهتره استراحت کنید!
‫چرا؟! چطور؟!
‫حالم.... خوبه‌...
‫با شادی ذخیره شده از شب گذشته، ‫با موفقیت از پس اون‌ روز بر اومد.