‫سلطنت آزاتوث هزاران ستاره و سیاره رو در بر می‌گیره.
‫و الان تمرکزشون روی زمین‌ـه.
‫متوجه نمی‌شم اصلا زمینی‌های صاحب حیوون‌خونگی ‫در جایگاه اول چطوری حیوون‌خونگی‌شون رو ملاقات می‌کنن...
‫منظورم اینه که، همه‌ی حیوون‌های زمین بی‌نهایت بامزه‌ن نه؟
‫پس نمی‌‌فهمم چجوری مدیریت می‌کنن که ‫یکی ازشون رو بردارن وقتی اون همه اون بیرون هست
‫چه بامزه!
‫از کجا زمینی‌ها این حیوون‌های ناز رو پیدا می‌کنن؟ ‫کجا می‌بیننشون؟
‫یه دلم می‌گه شاید بهترین گزینه رو در نظر می‌گیرن...
‫آآآآوو، کی پسر خوبیه؟
‫اینم بگم که همشون یه اتصال قوی رو باهم شریکن.
‫اگه نمی‌دونستم، می‌گفتم که سرنوشت بوده که باهم باشن.
‫آره، واقعا جالبه که چطوری باهم دیگه مچ می‌شن.
‫لیزا تو یوزورا رو بعد از اینکه ول شده بود پیدا کردیو تصمیم گرفتی ازش مراقبت کنی نه؟
‫می‌بینی؟ خیلی شبیه سرنوشته!
‫هیچ ربطی به سرنوشت نداره.
‫ها؟
‫اینکه من و یوزورا سرنوشتمون بوده که هم رو ببینیم.
‫اونم تو همچین شرایطی که من اونو پیدا کردم، ‫سرنوشتش بود که ول بشه...
‫قلب بزرگی داری، لیزا!
‫ولی اگه می‌خواید تحقیقات جدی انجام بدید، فقط به حرف من بسنده نکنید.
‫باشه پس بیا بریم نظرسنجی کنیم!
‫خانم هاپو!
‫هی، خانم هاپو! می‌شه باهم چند لحظه صحبت کنیم؟
‫ا- اونا...!
‫عجیب غریب‌هایی که دفعه قبل بهم حمله کردن!
کـ- کمکی از دستم بر میاد؟
‫آه، لعنتی... خیلی بهمون مشکوکه...
‫می‌خواستیم راجع به سگتون ازتون بپرسیم، همین...
‫راجع به مامه‌هیکو؟
یا خدا از این رو به اون رو شد...
‫آممم، می‌خواستم بپرسم چطوری هم رو ملاقات کردید؟
‫چجوری هم رو ملاقات کردیم...؟
‫خب،‌ من شک ندارم که ما جفت‌مون سرنوشت‌مون بوده که هم رو ببینید!
‫اونموقع‌ها زیاد حالم خوب نبود.
‫هیچ دوستی نداشتم و همه چیز بی‌اهمیت به نظر می‌رسید.
‫خانواده‌ام نگرانم بودن و بهم پیشنهاد دادن حیوون خونگی بگیرم.
و اون عشق در نگاه اول بود.
‫کلی سگ بامزه دیگه هم بود ولی یه چیزی راجع به اون خاص بود.
‫وقتی برش داشتم، اومد توی بغلم انگار همیشه جاش اونجا بوده.
‫اون موقعی بود که فهمیدم من و اون ‌خانواده‌ایم.
‫«خودشه» اینطوری گفتم.
‫شروع کردم مامه‌هیکو رو ببرم پیاده روی. ‫من رو از خونه بیرون می‌کشید و احساس بهتری داشتم!
‫یهویی خیلی احساس اعتماد به نفس و خوشحالی کردم... ‫و تونستم کلی دوست پیدا کنم.
‫نمره‌هام بهتر شد و جاهای خالی تو زندگیم کمتر شدن ‫و همه توی خانواده هم حتی خوشحال‌تر بودن.
‫فکر کنم جاهای خالی یکم بی ربط بود...
‫شاید اون اونجا بود که یه تکه‌ای از زندگی‌م بشه...
‫یا، برعکس... شاید بدنیا اومدم که اون رو ملاقات کنم!
‫ببخشید قرار نبود اینطوری چس‌ناله کنم.
‫همیشه رشته کلام از دستم درمیره وقتی بحث مامه‌هیکو می‌شه.
‫اوه، خدایا! چرا اینجوری‌م؟ حالا دیگه خفه نمی‌شم!
‫می‌خوام همه‌ش حرف بزنم!
‫شما سه‌تا بیاید خونه‌ی من، یه سخنرانی دو ساعته بهتون می‌دم!
‫خیلی برام غیرقابل باوره که یه مدت افسرده بودی!
‫اوکی، حداقل بذار به قسمتی که مامه‌هیکو یاد گرفت ‫یاد گرفت دست بده برسم!
‫لاستر! گارمی!
‫اون رو به من بسپرید... فرار کنید!
بـ- باشه...
‫اوه پسر...
‫اولش وقتی بهش گفتم دست بده، خوابید روی زمین ‫و بجاش پاهام رو گرفت و دستش رو گذاشت اونجا.
‫اوه،‌ چه بامزه...
بذار ببینم...
‫اولین باری که هم رو دیدیم... شاید باید با این کوچولو اینجا شروع کنم؟
‫ها؟ وایسا، منظورت چیه؟
‫حقیقتش، من کلی همستر داشتم. ‫میتسرو ۱۷اُمیه.
۱۷اُمی؟!
می‌خوام بدونم چجوری تصمیم گرفتی همستر نگه داری!
‫خیلی وقت پیش... شنیدم که یکی از دوستام همسترش ‫بچه کرده، پس رفتم چکش کنم.
‫اونموقع بود که برخورد سرنوشت‌ساز داشتیم.
‫چه همستر نازی! همیشه اینقدر بامزه‌ن؟
‫خیلی کوچولو و نازه!
‫تو زندگی واقعی خیلی بامزه‌ترن!
‫نمی‌تونم صبر کنم... باید با خودم ببرمش خونه!
‫هرکاری می‌کنم! هرکاری!
‫فهمیدی چی می‌گم.
‫خوش‌بختانه، دوستم دنبال یکی بود که قبولش کنه ‫پس خیلی خوشحال شد و دادش به من.
‫پس از اولشم خیلی براشون شوق و ذوق داشتی.
‫آره، ولی همسترها خیلی کم عمر می‌کنن...
‫هر وقت که میمردن، سوگش خیلی بد بود. ‫به خودم می‌گفتم دیگه هیچوقت نگه نمی‌دارم ولی...
‫«باید با خودم ببرمش خونه»
‫و دوباره و دوباره، مثل تیک تیک ساعت...
‫پس هر دفعه همون واکنش قبلی رو داشتی...
‫بعضی‌هاشون خونگرم بودن... بعضی‌هاشون نه ‫گاز و خنج و این‌هارو بیشتر از چندبار تجربه کردم ولی
‫همشون حیوون‌خونگی‌های دوشت داشتنیم بودن.
‫حالا، اجازه بده به ترتیب خاطره‌های همشون رو نشونت بدم ‫از اولین همسترم شروع می‌کنیم...
‫کل شب رو اینجا می‌مونیم پیرمرد!
‫اوکی، نوبت منه!
‫من وقتی دوست همستر بابابزرگ رو دیدم یجورایی حسودی کردم.
‫قدم‌های کوچولوش که دور بابابزرگ برمی‌داشت ‫خیلی چیز ارزشمندی بود.
روزهای آروم هم تو این خونه بود نه؟
‫و بعدش یه روز...
‫درد داره...!
گفتن با دست خالی دردم می‌گیره...
‫فکر می‌کردم شبیه دست گرفتن یه برس اسکرابه، ‫ولی بیشتر شبیه بالشتک سنجاق بود...
‫اگه قبلش بهت گفته بودن، چرا نادیده‌شون گرفتی؟
‫ولی به دردش معتاد شده بودم!
‫دست‌هام رو به تیغ همه‌ی جوجه تیغی‌های توی پت‌شاپ زدم...
‫مازوخیستی چیزی هستی؟
‫ولی اون اولین کسی بود که دست زدم بهش... ‫تیغ‌هاش خیلی احساس خوبی داشتن
‫نمی‌فهمم این یعنی چی و نمی‌خوام هم بدونم...
‫بیا، امتحانش کن...
‫امیلی-ساما و من هم رو توی کافه گربه دیدیم.
‫اولین باری که اونجا بودم ولی...
‫سریع پرید رو شونه‌هام و قیافه‌اشم بی‌خیال بود.
‫با چنین لطافت و وقاری... با اون همه کلاس....
‫می‌خواستم برده‌ش بشم!
‫متوجه می‌شی... روند طبیعی‌ش بود.
‫کی گفته...؟
در رابطه با من... همسایه‌م گفت گربه داره پس منم رفتم سر بزنم.
‫با خودم فکر کردم «خیلی ناز نیست؟ می‌خوام ‫با خودم ببرمش خونه»
‫پس با خانواده‌ام صحبت کردم و...
‫آه، متاسفم خیلی داستان هیجان‌انگیزی نیست...
‫فکر می‌کنم همشون خیلی هیجان‌انگیزن!
‫حالا که حرفش شد، چرا می‌خواستی بدونی ‫چجوری همو دیدن؟
‫چون می‌خوام خودم هم یه روز تجربه‌ش کنم ‫منم می‌خوام حیوون زمینی خودم رو بزرگ کنم!
‫می‌خوام با یه حیوون یه پیوند غیرقابل ‫شکستن داشته باشم!
‫امیدوارم حیوون‌خونگی‌ محشری پیدا کنی برای خودت.
‫آره... مطمئنم می‌کنم.
‫کلی الگوی خوب دارم!
‫کافه حیوون‌ها؟
‫آره! کافه‌ی جوجه‌تیغی‌ها، کافه‌ی برگچه‌خوار‌ها...
‫کلی مدل دیگه هم هست!
‫اتفاقا کارو یه دوست داره که تو یکیشون کار می‌کنه...
‫فکر کنم زمینی‌ها هم یه جایی برای کم کردن استرسشون ‫نیاز دارن دقیقا عین بقیه.
‫خب در اون حالت، بیا بریم بهش یه سر بزنیم.
‫خب، آم... راجع به اون...
‫مشکلی نیست اگه این دفعه رو تنها برم؟
‫ها؟
اون حس عالی‌ای که وقتی اولین بار یه گربه رو دیدی داشتی، منم می‌خوام حسش کنم!
‫پس گارمی داره می‌ره کافه الان؟
‫دوست کارو...؟ فکر کنم سامیه...
‫چه دوست‌دختر با فکری! خیلی خوب می‌شناسیش.
‫من دوسـ ست دخترش نیستم!
‫پس چجوری کافه‌ای‌ـه دقیقا؟
‫اوه.. ببین، سامی...
‫«خرگوش»...
‫برام سواله «خرگوش» چجور موجودی‌ـه؟
‫«خرگوش‌‌ها»...؟
اسمش یه هاله‌ی شیرین و مظلوم داره!
‫دـ درست می‌گم؟ خرگوش‌ها بامزه‌‌ن؟
‫اوه، خیلی بامزه‌ن!
‫اگه از مردم پرسیده باشی چه حیوونی بامزه‌ترینه،
‫خرگوش‌ها قطعا توی پنج تای اولن.
‫جدی؟ یه حیوون با همچین قدرتی...
‫مطمئن نیستم گارمی اونقدر قوی باشه که زنده بمونه...
‫باید چیکار کنیم؟ بهش بگیم برگرده؟
‫نه...
‫گارمی اون بیرون داره تلاش می‌کنه رو پاهای خودش وایسته.
‫اگه بدون دلیل دخالت کنیم، جلوی رشد کردنش رو می‌گیریم.
‫باید بهش باور داشته باشیم و منتظر باشیم برگرده...
‫آآآ، لیزا...
‫آمم، لیزا؟
‫خیلی استرس دارم! شاید باید سریع برم چکش کنم...
‫پس همین الان برو، اه لعنتی!
‫اوـ وه واو، من هم اتفاقی اینجا رزور داشتیم برای امروز...
‫نیازی به نقش بازی کردن نیست...
‫گـ- گارمی...
‫یه بچه خرگوش...
‫پس این خرگوشه...
‫هیچ شکی نیست... بامزگی‌ش یه مرحله دیگه‌ست!
‫گوش‌های بلند مثل بال؟ اون چشم‌های گردالی بزرگ؟
‫دماغ کوچولوی نازش؟
‫جوری که می‌پره بجای راه رفتن؟ لعنتی خیلی نازه...
‫خوابی چیزی هستم؟ این یه رویاست؟
‫یه موجود زنده که انگار از تو یه کتاب ‫مصور اومده...
‫خیلی نازه... مثل یه موجود افسانه‌ایه...
‫دارم تمرکزم روی واقعیت رو از دست می‌دم...
‫انگار... رفتم تو یه دنیای فانتزی...
‫انگار وارد یه قصه‌ی پریون شدم!
‫لعنتی... بهتره سریع به خودم بیام، یا...
‫این حیوونا... حتما کار یه نوع جادوئه!
‫دیگه زیادی حس قصه‌ی پریون داره!
‫امکان نداره خرگوش‌ها واقعی باشن!
‫نرمه... پشمالوئه...
‫نرمه... نرمه... پشمالوئه...
‫چشمام... چشمام...!
‫در مقایسه با بقیه‌ی حیوونا، خرگوشا تو ‫قصه‌ی پریون‌ها محبوب‌ترن!
‫وقتی چشم کسی بهشون می‌افته، عادیه ‫که وارد سرزمین عجایب بشن.
‫خوبی؟
‫مـ- من کجام...؟
‫اوه راستی! من اینجا اومدم... تا خرگوشا رو ببینم...
‫حتما خواب دیدم...
‫یه مبارزه‌ی بین اون موجودای پشمالوی بزرگ!
‫خیلی نرمه!
‫بنظر خواب قشنگیه.
‫خانم، از خرگوشا خوشتون اومد؟
‫آره! خیلی حس قصه‌ی پریون‌ها رو می‌دادن!
‫اگه یکی از اینا تو خونه‌م بود، هرروز جشن می‌گرفتم! ‫یه مهمونی پشمالو!
‫راستی، نمی‌خوای یه حیوون به سرپرستی بگیری؟
‫خرگوشا عالی‌ان. خیلی هم نازن.
‫ولی به این معنی نیست که دردسر ندارن.
‫خب، موجود زنده‌ان.
‫مواظبت ازشون ممکنه پرهزینه باشه. ‫تضمینی هم نیست باهات گرم بگیرن.
‫مراقبت از سلامتی‌شون هم سخته.
‫بازم می‌خوای یکی به سرپرستی بگیری؟
‫ببخشید... هنوز تصمیم نگرفتی.
‫نمی‌خواستم سخنرانی کنم.
‫فقط می‌خواستم بدونی همه‌چی خرگوش ‫داشتن هم خوب نیست.
‫می‌دونم داشتن یه حیوون خونگی ممکنه سخت باشه.
‫بارها دیدمش.
‫سختی‌ای که همراه با نگه‌داری ‫ازشون میاد...
‫و شخصی که ازش لذت می‌بره، چون ‫داره یه رابطه می‌سازه.
‫منم از همین خوشم میاد. این نوع ‫صاحبی هست که می‌خوام باشم!
‫جدی؟ چقدر عالی!
‫تو دقیقا آدمی هستی که من می‌خوام ‫صاحب خرگوش بشه...
‫ولی بهتره اون دوتا رو اول برگردونی، نه؟
‫هـ- هوی!
‫عـ- عقب بمون!
‫هاگ‌هاتون رو ازم دور کنید! ‫آدمای شیطانی!
‫آخرشم، لیزا-سان نتونست به خودش بیاد، ‫پس بهش گفتم بره خونه.
‫این دختر شیرین موموئه. خرگوش منه.
‫هعی خیلی ناز-
‫خوبی لاستر-کون؟
‫لاستر-کون آلرژی داری نه؟
‫حتی به خرگوشا...
‫چیزی نیست، شوخی بود. ‫این کوچولوها دارن با بدنم شوخی می‌کنن...
‫بابت سر و صدا شرمنده...
‫گارمی آماده‌تر از من اومده...
‫اوه، تو هم آلرژی داری؟
‫نه اصلا.
‫وقتی می‌دونم قراره یه‌چیز ناز ببینم...
‫... این وزنه‌ها رو می‌ذارم تا مطمئن شم ‫یهو نمی‌پرم روشون!
‫دنیا پر از سختی‌هایی هست که تصورشم نمی‌کردم...
‫فقط اینجوری می‌تونم جلوی خودمو بگیرم ‫به پشمالوها حمله نکنم!
‫لطفا وزنه‌ها رو بپوش...
‫اوه! خوش اومدید.
‫ببخشید یسری آدم عجیب رو ‫فرستادم پیشت...
‫اگه از خرگوشا خوششون میاد، پس خوبه.
‫بیاید بشینید.
‫امروز روز زوج‌هاست پس ۲۰٪ ‫تخفیف می‌گیرید.
‫و- ولی زوج نیـ- نیستیم...
‫گفتم که قرار نمی‌ذاریم...
‫هنوز بهش اعتراف نکردم...
‫دیدی؟ اینجوری نیست کهـ-
‫«هنوز بهش اعتراف نکردم»؟!
‫هنوز...؟
‫هنوز نه؟
‫راستش، هنوز دو دلم.
‫فرقی نمی‌کنه چی انتخاب کنم، نگرانم ‫بترسونمشون...
‫بعدشم، من با لاستر-کون زندگی می‌کنم، ‫اونم آلرژی داره...
‫ببخشید گارمی... که همیشه انقدر ‫پر سر و صدام...
‫مهم نیست.
‫نگران سلامتیتم...
‫ولی تضمین می‌کنم سالمم...
‫اگه قراره تو خونه هم اون حس شادی رو ‫تجربه کنم، پس من مشکلی ندارم.
‫انگار داری راجع به یه مواد خطرناک حرف می‌زنی...
‫خب از آلرژی گذشته... این از اون ‫مشکلاته که با تمرین حل می‌شه.
‫نازی نازی...
‫فک کنم بهتره با عادت کردن به خرگوش ‫من شروع کنید.
‫می‌تونم نشونت بدم مومو چقدر نازه!
‫جدی؟!
‫می‌تونم بهتون یاد بدم چطوری از خرگوشا مراقبت کنید.
‫حتما از گارمی-سان خوشت اومده، نه؟
‫البته. چون می‌دونم هر حیوونی رو ببره خونه، ‫قراره زندگی طولانی و شادی داشته باشه.
‫می‌خوام آدمای بیشتری نازی خرگوشا ‫رو درک کنن!
‫همراه با هم، تو دنیای خرگوش‌ها قراره ‫تحول ایجاد کنیم!
‫دنیای خرگوش‌ها...؟
‫بین حیوونای خونگی، خرگوشا همیشه ‫درجه دو حساب می‌شن...
‫ولی نازی‌شون درجه دو نیست!
‫چون خرگوشا نازترین موجوداتن!
‫و مطمئن می‌شم کل دنیا، نه، کل ‫کیهان، اینو بفهمه!
‫حس مزاحمت می‌کنم... یکی... یجایی...
‫... یه ادعای زننده کرده.
‫پدربزرگ تو هم حسش کردی...؟
‫چشم پوشی از همسترها...
‫گفتن کلماتی مثل «درجه دو» و ‫«نازترین تو کیهان»...
‫کفرگویی رو تو هوا حس می‌کنم...
‫تازه جوجه‌تیغی‌ها رو به‌عنوان حیوون ‫نهایی قبول نداره...
‫بیاید خونه‌ی من. می‌تونید با مومو بازی کنید.
‫خونه‌ت...؟
‫قصه‌ی پریون مغازه‌ی پدرمه. از این در به ‫خونه‌مون وصله.
‫مومو تو مغازه آروم‌تره... ‫ولی تو خونه هی می‌پره.
‫داره می‌پره!
‫نیازی نیست مراقب مغازه باشی؟
‫مشکلی نیست. به پدرم گفتم جام رو بگیره.
‫یه مرد خیلی جالب... دیدم اونجا، نمی‌‫دونستم پدرته...
‫یه لیوان دیگه قهوه می‌خواید؟
‫سامی، ایکاش ما هم دعوت می‌کردی...!
‫خب، در رابطه با رفتار خرگوش‌های ناز، اولین ‫چیزی که باید ببینی، حالت ایستادن پیرانماشونه.
‫پیرانما...؟
‫وقتی رو پای عقبی‌شون می‌ایستن. مومو هم...
‫... یه تیکه از یونجه‌ی مورد علاقه‌ش رو ‫می‌ذاری جلو دماغش...
‫آها...
‫خب... چیزه... همیشه انجامش می‌ده...
‫شاید امروز خسته‌س... یا استرس داره!
‫شـ- شاید چون ما اینجاییم!
‫وقتی اینجوری دستمو می‌برم جلوش، ‫دراز می‌کشه و روش غلت می‌خوره.
‫خب قبلا انجامش می‌داد...
‫آ- آها...
‫و بعد وقتی اینجوری رو زمین می‌خوابم، از رومـ-
‫رفت اونور...
‫چرا...؟!
‫چرا جلوی بقیه‌ اینا رو انجام نمی‌ده؟!
‫همیشه همینه...
‫وقتی سعی می‌کنم از لحظات نازش عکس ‫یا فیلم بگیرم...
‫تا دوربین رو می‌برم سمتش، سرجاش ‫می‌مونه...
‫چرا...؟ فقط می‌خوام باهات شوآف کنم!
‫می‌گم سامی-سان...
‫ناراحتم که نتونستم حرکاتش رو ببینمم... ‫ولی اشکال نداره.
‫همینجوریش هم نازه!
‫ممنون...
‫ولی همه‌ش این نیست.
‫هنوز حتی نصف نازیش هم ندیدی، برای همین ‫من هنوز راضی نشدم.
‫ها...؟
‫خب... یکم دردسر داره.
‫همیشه بهتر از اینه.
‫وقتی رو پاهای عقبش وایمیسه ‫زل می‌زنه بهم...
‫و خودشو میندازه زمین و غلت می‌زنه...
‫می‌خواستم ببینم ولی...
‫د- دیدیم!
‫عالی بود!
‫هی؟ جدی؟
‫چرا وقتی من نگاه نمی‌کردم؟!
‫من که ازش لذت نبردم!
‫بعد از اینکه من رفتم کلی تحقیق کردی نه؟
‫قول دادیم دوتایی دوباره بریم.
‫حتما خرگوشا موجودات پیچیده‌ای‌ان.
‫بهترین بخشش چی بود؟
‫هم...
‫فک کنم وقتی داشتیم می‌رفتیم...
‫بازم بیاید!
‫چـ- چیز اون نه... اون نه...
‫انقدر آزاردهنده بود که مغزمون ‫حفظش کرده...
‫ها؟
‫گارمی مهربون به کسایی که تنها زندگی ‫می‌کنن پیشنهاد کمک می‌ده.
‫مواجه‌ش با یه خرگوش تنها چجوری ‫روی آینده‌ی دنیا تاثیر می‌ذاره؟
‫قسمت بعدی، «مطرود.»