مترجمین
ShayanShady & Elixir
AnimDL.ir
@AnimeList_ir
#08
جشنواره‌ی فرهنگی؛ بــــــــــخـــــــــــــــش دوم
‫بفرمایید.
‫این طرف!
‫واو! موفق شد!
محل جشنواره‌ی فرهنگی
کتاب‌خانه برای استراحت شما عزیزان باز است کمیته‌ی کتاب
‫ایزومی-کون اون فیلمی که همه جا پیچیده رو دیدی؟
‫اونی که بر اساس داستان خیالی‌ـه؟
‫اون لایو-اکشن درسته؟ نه هنوز ندیدم.
‫جالب بود؟
‫آره.
‫تصاویر زیبا بودن، و لباس‌ها هم فوق‌العاده.
‫کامیا-سان، خیلی دخترونه‌ای. ‫فکرشو نمی‌کردم.
‫اینجورم نیست که سلیقه‌های کاملاً دخترونه داشته باشم.
:نکوزاکی کجایی؟
:نکوزاکی یه چیزی ازت می‌خوام. عیبی نداره؟
‫ولی فایده نداره.
‫دخترایی که فقط می‌شینن و صبر می‌کنن ‫الان اونقدر به جایی نمی‌رسن.
‫ها؟ ولی آدمای زیادی میرن اون فیلمو ببینن ها.
‫شاید برای این که همه می‌خوان دنیا اونطوری باشه.
‫که یه روزی یه شاهزاده با اسب سفید بیاد ‫و اونا برای همیشه خوش‌بخت بشن.
‫واقعاً اینطوره؟
‫اوه، کامیا-سان، دیدن اون فیلم باعث شد از من ‫در مورد شیکیموری-سان بپرسی؟
‫شاید اینطور باشه.
‫خیلی در موردش جدی بودی. ‫مونده بودم دلیلش چیه.
‫کامیا-سان.
‫«هرچیزی که برات مهمه باید توی قلبت محفوظ بمونه ‫و با کسی در میون گذاشته نشه،»
‫همچین چیزی میگه.
‫کی میگه؟
‫دختر توی فیلم، که عشقش ناکام موند.
‫کـ-که اینطور...
‫ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم باهات همچین صحبتی داشته باشم.
‫عجیبه نه؟ بهم نمیاد؟
‫یا این که... شبیه من نیست؟
‫نه، من که بهم خوش می‌گذره.
‫پس خوشحالم.
‫کامیا؟ اینجایی؟
‫اومدی.
‫نکوزاکی-سان؟ برای چی اومدی اینجا؟
‫می‌دونی یه لحظه...
.کامیا رو قرض می‌گیرم
محل جشنواره‌ی فرهنگی
کتاب‌خانه برای استراحت شما عزیزان باز است کمیته‌ی کتاب
‫خیلی عذر می‌خوام! اگه براتون زیاد مشکلی نداره،
‫می‌تونین شماره‌تون رو با من عوض کنین؟
‫ها؟ عامم...
‫شیکیموری-سان... هستی، درسته؟
‫قضیه چیه، نکوزاکی؟
‫بازی شماره‌ی زوج‌ها رو می‌شناسی دیگه؟
‫می‌خواد شماره‌ش رو با مال تو عوض کنه.
‫چرا شماره‌ی من؟
‫چـ-چون...
‫کسی که دوستش دارم شمارش با شما یکی‌ـه.
محل جشنواره‌ی فرهنگی
کتاب‌خانه برای استراحت شما عزیزان باز است کمیته‌ی کتاب
‫اگه اینطوره، بفرما.
‫مطمئنین؟!
‫دیدی؟ گفتم که!
‫کامیا علاقه‌ای به این چیزا نداره، مشکلی نیست!
‫خیلی ممنونم.
‫توی راهرو گرمه. چرا نمیاین داخل حرف بزنین؟
‫عه، شیکیموری-سان؟!
‫ا-اومدم دنبالت چون می‌دونم شیفتت به‌زودی تموم می‌شه!
‫جـ-جدی؟
‫داشتن درباره‌ی چی حرف می‌زدن؟
‫مشکلی نیست. می‌تونی بری.
‫20 دقیقه آخر رو تنهایی-
‫نمی‌شه!
‫نمی‌تونم بذارم خودت تنهایی کارا رو بکنی!
‫اوه... که اینطور. تو کارت جدی هستی ها؟
‫میچّون، پس بیا همینجا بشین و منتظر بمون، ‫خوب و خنکه.
‫بـ-باشه.
‫هاچیمیتسو هم باید می‌اومد.
‫ممنون که به فکرم بودی، کامیا-سان.
‫اون عروسکِ خجالتی!
‫بابت امروز ممنون، کامیا-سان.
‫خوشحال شدم که کلی صحبت کردیم.
‫تا بعد.
‫آره، فعلاً.
کافه
‫ببخشید منتظر موندین.
کافه
‫کامیا-سان!
‫کامیا! منتظرت بودیم!
‫حالا می‌تونیم وقت تلف شده رو جبران کنیم!
‫کامیا! طولش دادیا!
‫با وجود کامیا-سان حتماً سودمون می‌ترکونه!
‫خیلی‌خب! بریم تو کارش!
‫اون دختره کیه؟ خیلی خوشگله!
‫خیلی بلنده! مثل مدل‌ها می‌مونه!
‫عالیه!
‫می‌خوای باهاش حرف بزنی؟
‫راه نداره.
‫ظاهراً سینگله.
‫جدی؟ پس من میرم براش!
‫ممنون منتظر موندین.
‫کامیا!
‫یه لحظه بیا اینجا!
‫لذت ببرید.
‫وقتی میاد اینجا خیلی مشتری‌های بیشتری می‌گیریم.
‫بهتر نیست بذاریمش همونجا جلو در وایسه؟
‫هی، ببین الان وقت خوبیه برای صحبت کردن باهاش!
‫بیخیالش شو. عمراً وقتش رو برای تو بذاره.
‫شکل بدنش عالیه. ‫مطمئنم هر لباسی بپوشه بهش میاد.
‫شاید زیاد علاقه‌ای به دیگران نداره ها؟
‫هی، بیا ازش بخوایم یه عکس دیگه بگیریم!
‫به نظر خیلی دور از دسترس میاد.
‫موندم به چی علاقه داره.
‫شاید به همین اونجا وایسادن راضیه.
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم!
‫نه، شرط می‌بندم یه شانسی دارم!
‫به نظر خیلی ورزشکاره.
‫موندم چرا اونجا وایساده.
‫می‌خوای ازش اسمشو بپرسی؟
‫نظرت چیه بری بهش سلام کنی؟
‫یعنی اگه اسمشو سرچ کنیم میاد...
‫کامیا؟
‫چیزی شده؟
‫ببخشید... یه لحظه میرم هوا خوری.
‫پسر، هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردم که خودش بیاد و درخواست کنه.
‫ولی به‌نظر دختر خوب و صادقی می‌اومد.
‫کاملاً برخلاف من.
‫باید سریعاً این احساسات رو دور بریزم.
‫کامیا-سان.
‫چیزی لازم داری؟
‫اومدم اینو پس بدم. ‫احساس کردم نامردیه.
‫همه شماره‌هاشونو با هم عوض می‌کنن.
‫فکر نکنم نامردی باشه.
‫نه منظورم این نبود.
‫این چیزیه که نمی‌تونم از تو بگیرم.
‫اینطور نیست؟ کامیا-سان؟
‫چرا...
‫کامیا-سان، چیزیت نشده؟
‫نه، خوبم.
‫بعدشم، این تویی که ممکن بود چیزیت بشه.
‫چرا یهو قفسه‌ی کتاب‌ها افتاد؟
‫ببخشید، کامیا-سان.
‫این تقصیر من بود. ‫خودتو مجبور کردی کمک کنی.
‫این اتفاقی بود. تقصیر تو نیست.
‫کامیا-سان، تو مهربونی.
‫هستم؟
‫زیاد بهم میگن «خون سردم» یا «معلوم نیست تو سرم چی می‌گذره» ولی...
‫جدی؟
‫تو مهربونی.
‫چرا...
‫فکر کنم فقط منم که اینو فهمیدم،
‫ولی رفتار یکم پیشت...
‫و چرا این باعث شد که بخوای اینو بهم برگردونی؟
‫نیومدی که بهم بگی دیگه هیچ‌وقت نزدیکش نشم؟
‫نه. فقط نمی‌خواستم هیچ‌کار بی‌ادبانه‌ای در حقت بکنم.
‫چون فکر می‌کنم اگه کسی، شخصی که من ‫دوستش دارم رو، دوست داشته باشه؛ آدم بدی نیست.
‫اگه واقعاً موقعی که داشتی اینو بهم می‌دادی ‫هیچ حسی نداشتی، مشکلی نداره.
‫ولی...
‫اگه باعث شدم دروغ بگی و زجر بکشی، ‫این نامردی در حقت نیست؟
‫مطمئنی؟
‫در اصل این کمک کردن به دشمنت نیست؟
‫مشکلی ندارم.
‫مطمئنم ایزومی-سان هم همینکارو می‌کرد.
‫آره... کاملاً می‌تونم بفهمم.
‫شیکیموری-سان...
‫بله؟
‫آخرشم... اونو نمی‌خوام.
‫ها؟
‫چیزی که دستم بود، فقط یه تیکه کاغذ بود.
‫ولی...
‫لازم نیست زیاد نگرانش بشی.
‫قرار نیست هیچ‌وقت بهش بگم چه حسی دارم.
‫و قرار نبود هیچ‌کس بفهمه چه حسی دارم.
‫فکر کنم حرف خوبی بهت نزدم ها؟
‫نمی‌خواستم حس بدی پیدا کنی.
‫ببخشید.
‫ببخشید...
کتاب‌خانه
از طرف کمیته‌ی کتاب
‫ببخشید...
‫ببخشید که نتونستم فوراً بندازمش دور.
‫دیگه هیچ‌وقت نزدیکش نمی‌شم.
‫ها؟ این دیگه چیه؟
‫منم نمی‌فهمم.
‫مهربونیِ خاموشش باعث شد اطرافش بیشتر ‫از هرکس دیگه‌ای احساس راحتی کنم.
‫فقط همین بود.
‫اون به من مثل یه دوست نگاه می‌کنه، ‫و من دارم بهش خیانت می‌کنم.
‫با این که اون تو رو داره...
‫چرا نمی‌شد فقط با هم دوست باشیم؟
‫دیگه تمومش کن.
‫ببخشید، هیچ‌وقت نمی‌خواستم ‫بهت آسیب بزنم.
‫لازم نیست از من عذرخواهی کنی،
‫و منم نمی‌تونم جای توی، ‫تصمیمی رو بگیرم.
‫هیچ چیزی درموردت نمی‌دونم، کامیا-سان؛
‫ولی یه چیزی رو می‌دونم.
‫تو سعی داری احساساتت رو ‫واسه من و ایزومی-سان، فدا کنی.
‫برام مهم نیست اگه فکر ‫کنی آدم گستاخی‌ام.
‫هنوزم، من خوشحالم؛
‫که تو همچین آدم مهربونی‌ای.
‫پس باید اون احساساتت رو عزیز بشماری،
‫ببخشید. الان خوبم.
‫بگذریم، نمی‌ری پیش ایزومی-کون؟
‫احتمالاً الان بزنه زیر گریه.
‫اوه، درسته!
‫شیکیموری-سان...
‫می‌بینمت.
‫آره! می‌بینمت!
‫ای بابا... یعنی چند وقت بود که ‫جلوی کسی گریه نکرده بودم؟
‫الحق که آدم عالی‌ایه.
‫گذاشت آدمی مثل من، روی شونه‌ش گریه کنه؛
‫خدا رو شکر که اون، دوست‌دخترشه.
‫امیدوارم خوشبخت شن.
‫آخرین روز جشنواره‌ست.
‫و امروز...
‫... یک سال از قرار گذاشتن‌مون می‌گذره ‫و تولد شیکیموری-سان هم هست!
‫پارسال خیلی دیر موقع فهمیدم...
‫تولدم؟ ماه قبل بود.
‫چـــــــی؟!
‫پس امسال، رفتم خرید...
‫چـ-چـ-چیزه، می‌خوام به ‫دوست‌دخترم هدیه بدم...
‫میـ-می‌شه یه چیزی پیشنهاد کنید؟
‫گردن‌بند قلبی واسه اینجور ‫مواقع خیلی محبوبه.
‫امسال بهش هدیه‌شو می‌دم!
‫دارم می‌رم!
‫عه‌وا، امروز داری زود می‌ری.
‫این دو روز اخیر هم زود رفتم!
‫رفتی؟
‫به کافه حیوونی ما سر بزنید!
‫هل ندید! گفتم که بس کنید!
‫وااای! بازم درست گفت!
‫پشمام! چجوری داره انجامش می‌ده؟
‫خب پس...
‫نخسته‌ واسه این سه روز!
‫به‌سلامتی!
‫اشک‌هایم!
توی جشنواره هشتم شدن
‫قشنگ معلومه شما دوتا ‫واسه باختمون خیلی داغون شدین.
‫اگه اول می‌شدیم می‌تونستیم بلیت ‫رایگان افتر-پارتی بگیریم!
‫ولی الان داریم از جیب، پول می‌دیم!
‫امیدوارم ایزومی-سان خوب باشه...
‫غذای مفتی‌ای که می‌خواستم...
‫این دوتا با شربت، مست می‌کنن یعنی؟
‫کدوم کلاس اول شد؟
‫اوووه... فکر کنم کلاس سال سومی که ‫اون پسره طالع‌بینی می‌کرد، بااختلاف اول شدن.
‫عــــه...
‫انگاری سال سومیا ترکوندن.
‫بفرما.
‫فکر کردم ما کارمون خوبه ولی...
‫عکس «شماره‌ی زوجی‌تون» رو نشونم بده.
‫مبادله‌شون کردی؟
‫آه...
‫عـ-عکس نگرفتیم.
‫چــــــــــــــی؟!
‫کِی اومدی نکوزاکی؟
‫مهمه مگه؟ توضیح بده، میچّون!
‫عه، خب...
‫گمش کردم.
‫هـــــا؟ ولم کن باو، تو که ایزومی نیستی!
‫من چی؟
‫بی‌دقت شدم.
‫ای بابا!
‫دیگه بهت می‌گم گیج‌موری.
‫سال دیگه اول می‌شیم!
‫فعلاً!
‫تا هفته‌ی بعد!
‫بای بای!
‫شیکیموری-سان...
‫بله؟
‫هنوز وقت داری؟ ‫میای باهم بریم پارک؟
‫بـ-باشه...
‫میـ-می‌خواستی در مورد چی حرف بزنی؟
‫خـ-خب... چیزه...
‫تولدت مبارک!
‫و همین‌طور، یه‌جورایی اولین سالگردمون؟
‫کادوی جفتش یکی شد...
‫از این بدلیجات سر در نمیارم پس ‫نمی‌دونم اینو دوستش داری یا نه...
‫خوشحالم.
‫خیلی خوشحالم!
‫خوبه که یکم بهتری.
‫ها؟
‫از وقتی که دیروز بعد از انجام اون کارِت ‫برگشتی، انگاری یکم حالت خوب نبود.
‫موندم چی شده بود.
‫نه، چیزی نشد.
‫می‌شه الان بازش کنم؟
‫حتماً.
‫وااای، چه نازه!
‫برات میندازمش.
‫ها؟!
‫بدش.
‫بـ-باشه...
‫شیکیموری-سان...
‫هرچی هم بشه، من همیشه کنارتم، خب؟
‫هیچ‌وقت عوض نمی‌شی، ایزومی-سان.
‫جدی؟
‫اون روز یه دوستی بهم ‫گفت که عوض شدم.
‫مطمئنم واسه این گفته که وجهه‌های ‫خوبت، بیشتر دارن خودشونو نشون می‌دن.
‫همه دارن می‌بیننشون.
‫و منم... منم باید بابتش خوشحال باشم، ولی...
‫ولی نمی‌دونم چرا... یکمی اذیت می‌شم.
‫اگه ازم دور شی چیکار کنم، ایزومی-سان؟
‫اصلاً دارم چی می‌گم؟
‫لطفاً هیچ‌وقت عوض نشو. ‫همیشه همین‌جوری بمون.
‫بهم اعتماد نداری؟
‫معلومه که دارم!
‫ولی... ولی...
‫گفتی عوض نشدم،
‫ولی فکر کنم عوض شدم.
‫پارسال، تو تغییرم دادی.
‫ولی هنوز کافی نیست.
‫اگه وضع فعلیم نگرانت می‌کنه، قوی‌تر می‌شم.
‫نمی‌تونم به‌اندازه‌ی تو خفن شم،
‫ولی می‌خوام قوی‌تر شم.
‫می‌خوام ذهنت آروم بگیره تا بتونی ‫همون‌قدری که من بهت اعتماد دارم بهم اعتماد کنی،
‫و بتونی وقتی با منی آرامش ‫داشته باشی و لبخند بزنی.
‫شیکیموری-سان؟
‫منم همینو می‌خوام...
‫داری گریه می‌کنی؟
‫اصلاً هم لبخند نمی‌زنی!
‫هـ... همینو...
‫چی گفتی؟
اشک
شیکیموری-سان، ‫اولین باره گریه‌تو می‌بینم!
‫کسی ازت نظر نخواست!
‫تو رو خدا گریه نکن.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫در مورد چی؟
‫مهم نیست چه دخترای مهربون ‫و خوشگل و اغواگری بیان سراغت...
‫... من اصلاً و ابداً ولت نمی‌کنم ایزومی-سان.
‫اوهوم...
‫اوه! دیگه دیر شده. بریم خونه.
‫صبر کن!
‫بهم میاد؟
‫هوم.
‫دوست‌دخترم، خیلی نازه.