‫چی؟
‫آره،مادرم بزودی میاد که ببینه چطورم.
‫پرسفون-استاد داره میاد به دیدن من؟
‫گفتم داره میاد به دیدن من!
‫ استاد،مربی،سرپرست،خواهر و دختر منه.
‫آه،به نظرم داشتی خوب پیش میرفتی تا گفتی "خواهر"...
‫ باید بهش نشون بدم که چقدر تو قلمرو انسانی دارم خارق العاده پیش میرم!
‫مطمئنا زیادی هیجان زده شدی.
‫ این استاده یه شخصیت بزرگی تو زندگیت بوده،آره؟
‫ جاشین چان هیچوقت به حرف هیچکس گوش نمیده،اما همیشه کاری که استاد بگه رو انجام میده.
‫او-اون رسید!
‫ خیلی خوشحالم که اینجایین،استاد!
‫سرویس تحویل میکو!
‫امیدوارم کردی!
‫ممنونم!
‫ایستگاه بعدی،زوج سالمند.
‫امیدوارم یه کیک شکلاتی بهشون برسه.
‫فقط یه بسته تحویلی بود.
‫وایستا ببینم،نکنه تو این جعبه ست؟
‫جدی جدی شک دارم.
‫اوه،نمیتونم واسه دیدن استاد صبر کنم!
‫کنجکاوم بدونم که کی میرسه به اینجا؟
‫آه،امیدوارم که به زودی باشه!
کاری از تیم ترجمه‌ی انیمه لیست
AnimeDL.ir | AnimeList_ir
‫پس...
‫آره...
‫اون سایه سیاهی که اون گوشه ست،خب؟
‫خیلی وقته که اونجاست...
‫چی کوفتیه؟
‫در حالی که داشتیم راجع بهش صحبت میکردیم،شروع کرد به شکل گرفتن.
‫اون بار جسم مادی شدن یه مقدار طول کشید...
‫اس-استاد؟
‫مادر!
‫ها!!؟
‫ شرط میبندم هیچوقت فکرشم نمیکردین که اون سایه تبدیل به معلمتون بشه،نه؟
‫میخواستم غافلگیرتون بکنم.
‫ پس از یه حقه ای استفاده کردم که فقط هر صد سال یکبار میتونم استفاده کنم...
‫استاد...
‫من--من از قدرت زیادی استفاده کردم،بذار یکم استراحت کنم،باشه؟
‫کیتسونه-ساما!
‫ممنونم.الان حالم بهتره.
‫از دیدنتون خوشحالم.من معلم جاشین چان،پرسفون هستم.
‫تو باید یورین-چان باشی.
‫ممنونم که مراقب جاشین-چان هستی.
‫یه چیزی برات آوردم.
‫یه پنجه بوکسه که از چنگ های حیوون خونگیم،سربروس درست شده.
‫شنیده بودم که تو از اسلحه خوشت میاد.
‫خییییلی باحاله.باحال ترین چیز دنیا.
‫اوه،من خودم رو معرفی نکردم.من هانازونو یورین هستم.
‫اون مطمئنا روش غیرعادی برای ظاهر شدن بود.
‫اگه همینطوری معمولی وارد میشدم که خیلی حوصله سر بود،نه؟
‫مثل همیشه بازیگوشین،استاد.
‫کاملا درسته.
‫اما اون ورود عجیب غریبتون واکنش احساسی من به دوباره دیدنتون رو کم کرد.
‫خوبه که دوباره میبینمت،جاشین-چان.حالت تو این مدت خوب بوده؟
‫استاد!
‫خیلی دلم براتون تنگ شده بود!
‫شنیدم که اصلا نتونستی یورین-چان رو شکست بدی.
‫خب،راستش... نه که نتونم...بیشتر اینطوریه که میذاشتم اون ببره...
‫به نظرم خیلی بچگونه میاد که بذارم یه انسان هر کاری دلش میخواد بکنه،میدونی؟
‫تازه،اگر دراپ کیکتون رو بهم کامل یاد میدادین،اینطوری نمیشد!
‫چی؟اما من که بهت یاد دادمش.
‫ها؟شما هیچی بهم یاد ندادین!
‫اون توی جلد 8 ام مانگا بود!
‫چه اهمیتی داره؟تو انیمه که نبود؟
‫خب،دلیلش اینه که من توی انیمه حکم بازیکن ذخیره رو دارم!
‫راجع به متا حرف بزن.
‫بهرحال،این حسیه که من دارم،
‫اما فکر نمیکنم که بتونی یورین-چان رو شکست بدی،پس فقط تسلیم شو.
‫اما...اما مگه شما همیشه بهم نمیگفتین که هیچوقت تا آخرین لحظه توی مبارزه تسلیم نشم؟
‫همینطور هم بهت یاد دادم که مهمه بدونی کی باید دست بکشی.
‫خب،پس استاد...
‫میتونین همراه با من با این زن مبارزه کنین!
‫"این زن"؟
‫آ-آه،یعنی،"این بانوی جوان"...
‫اشاره نکن!
‫انگشتم!انگشتم!
‫مرغ انگشتیم!
‫مرغ های انگشتی هم اخیرا شده غذای مورد علاقه ت!
‫از همه چی که بگذریم،رفیقای خوبی ان.
‫آها.
‫باز هم،چیز خوبیه که خودت رو به چالش بکشی.
‫پس سخت کار کن تا وقتی که بتونی شکستش بدی.
‫پس حالا سخت کار کنم،یا تسلیم شم؟
‫خب،وقتشه که منم برم.
‫آو،به این زودی؟
‫نگران نباش،برمیگردم.
‫شورای آموزشی جهنم بهم دستور داده که یه مدت اینجا زندگی کنم.
‫میخوان که روی زندگی بچه های انسان هم تحقیق کنم
‫آخ جون!
‫چه خبر خوبی،پر-چان!
‫راستی،کجا میمونین؟
‫یه یتیم خونه به نام کماندو آهنین.
‫من امروز به قلمرو انسانی اومدم که خودم رو اونجا معرفی کنم.
‫وقتی اوضاع اینجا موندنم سر و سامون پیدا کرد،میام دوباره بهتون سر میزنم.
‫پس میبینمتون.
‫نظر میرسه که استاد یه مدت اینجا میمونه.این عالی نیست،جاشین-چان؟
‫اونو ولش کن.واسه م مرغ انگشتی بگیر.
‫همم،فکر کنم یتیم خونه مرغ انگشتی جاییه که لیر هم هست،درسته؟
‫وایستا ببینم،اون که مرغ انگشتی نیست!کماندوی آهنینه!
‫خریت تو واگیرداره!
‫پوزخند بزن.
‫این چه دلهره ایه که دارم؟
‫حالت خوبه،لیر-چان؟
‫لب هات آبی ان.
‫هاه؟اوه،آه،لبای من همیشه آبی بودن،فکر کنم...
‫نه،نبودن!
‫مشکل چیه؟یه جور عجیبی داری رفتار میکنی.
‫من خوبم.
‫خیله خب،میتونم توجه همه تون رو داشته باشم؟
‫من کاسوگای هاناکو هستم،و من از امروز با شما زندگی میکنم.امیدوارم با هم دوست بشیم.
‫اوه،آدم جدید!
‫چند سالته؟
‫گرانیم از همینجا میومد!
‫لیر-چان؟
‫این چیه؟
‫یه ذره رنگت پریده.حالت خوبه؟
‫چی-چیکار داری میکنی؟
‫اوپس.
‫استاد!صورت و لب های لیر-چان واقعا از رنگ و رو رفته!
‫درست میگی.باید بره توی اتاق تو استراحت کنه.
‫من میبرمش.
‫بیا،لیر-چان،بیا بریم.
‫معنی این کارا چیه،پرسفون؟
‫جهنم به تو دستور داده که مراقب من باشی؟
‫من به اراده خودم اومدم اینجا.بهشت هیچ نقشی توش نداره.
‫ما خیلی وقته که همدیگه رو ندیدیم.یکم خوشحال تر باش.
‫من فقط اومدم اینجا که درباره این تحقیق کنم که بچه های قلمرو انسانی چطور زندگی میکنن.
‫ فقط اتفاقی شد که افتاد جایی که تو هستی.
‫شک دارم.
‫چ-چی؟
‫بگذریم،عجب شکل و شمایل واسه خودت دست و پا کردی.
‫منو یاد بچگی هامون میندازه.
‫ب-بس کن!
‫من هیچ خاطره خوشی از تو ندارم!
‫واقعا نیاز بود که اینو به بهترین دوستت بگی؟
‫اون مال موقعی بود که تو توی بهشت بودی.
‫من بهترین دوستی توی جهنم ندارم.
‫خب،فعلا،میتونیم دلایل شخصیمون برای بودن در قلمرو انسانی رو کنار بذاریم.
‫من اینجا به عنوان یه بچه زندگی میکنم.فقط اینو در نظر داشته باش.
‫نمیخوام اینجا واسه انسان های مشکلی ایجاد کنم.
‫میدونم.
‫لیر-چان!
‫حالت خوبه؟
‫آره.الان بهترم.
‫اوه،خوبه!چون لبات خیلی آبی شده بود نگران شده بودم!
‫واقعا اونقدر آبی بودن؟
‫از آبی هم آبی تر بودن!
‫میبینی؟اولش اینقدر آبی نبودن.
‫ممنونم،هاناکو-سان!
‫تو هم بگو،لیر-چان.
‫ممن-ازتون ممنونم.
‫خواهش میکنم.
‫خب،من دیگه میرم.
‫اگه دوباره احساس مریضی کردی،همون موقع بهم بگو،باشه؟
‫لیر-چان.
‫خیلی خوشحالم که هاناکو-سان اینقدر آدم خوبیه!
‫آره.
‫این دیگه بد مصیبتی شده.و بدتر از همه این که...
‫خوشگله،خوش برخورده،میخوام مثل اون باشم!
‫خیلی مسخره ست که من باید عین یه بچه رفتار کنم جلوش!
‫لیر-چان،لبات دوباره داره آبی میشه.
‫لیر-چان.
‫یه چیز خیلی باحالی پیدا کردم!بیا ببین!
‫یه چیز باحال؟
‫دم مسخره منم سفید شده!
‫بفرما!
‫هاه؟چرا تو همچین جایی پاندا سواری هست؟
‫باحال نیست؟فقط همین یکی اینجاست.
‫فقط یکیشون اونم تو همچین جایی؟
‫خنده داره!
‫تو هم میخوای سوار شی،آره؟
‫آره!
‫وایستا ببینم،نه.اگه من واسه همچین چیزی اینقدر ذوق زده میشدم،واقعا باید بچه آدمیزاد میبودم.
‫نه،الان فقط شبیه یه بچه م.همچین عجیب غریب نیست که سوارش بشم،نه؟
‫هی،شما دو تا.
‫ساعت پنجه.بچه کوچولوها باید الان خونه باشن.
‫تو میخوای خودت سوارشون شی،جاشین-چان!
‫خوب فهمیدی!
‫بریم بالا!
‫حرکت کن،از اینجا بزن بیرون!
‫آه،خیلی حال میده!
‫چیزی تا حالا اینقدر باحال بود؟نوچ!
‫بیا بریم،لیر-چان.
‫آره.
‫صبح روز بعد!
‫بخاطر اون نشد که من دیروز سوار پاندا بشم!
‫اما من در واقع بالغم،پس سوار نشدنش احتمالا انتخاب درست بوده!
‫اما شاید بعدا برم یه چکی بکنمش!
‫یعنی،بحث این نیست که سوارش بشم و اینا!فقط اینه که چک کنم ببینم چطوریه!
‫میدونستم برمیگردی.
‫اینجا اینقدر زود چیکار میکنی؟
‫تموم این مدت رو اون چیزه بودی؟
‫رفتم خونه،بعد صبح خیلی زود اومدم اینجا...
‫که مطمئن شم تو نمیتونی سوارش بشی!
‫دیدم دیروز چه بدجور میخواستی سوارش شی.
‫پس قرار نیست بذارم به این راحتیا سوار شی!
‫چی-
‫اصلا چرا باید همچین کاری بکنی؟
‫من نمیتونم تو مبارزه تن به تن شکستت بدم.
‫پس این کار رو میکنم که از لحاظ روانی شکنجه ت بدم!
‫بدجنسیم رو میرسونه،نه؟
‫هر چی نباشه،من یه شیطانم.
‫اگه میخوای اینو برونی،سعی کن زودتر از من برسی اینجا.
‫من دیروز یه لغزش ذهنی لحظه ای رو تجربه کردم.
‫من قاطی همچین بازی مسخره ای نمیشم.
‫به امید دیدار.
‫صبح خیلی زود بعد...
‫هن!
‫این که نمیتونم سوارش شم باعث میشه که حتی بیشتر بخوام برم سوارش شم!
‫الان به شکل غیرقابل باوری دلم میخواد برم سوار اون پاندا بشم!
‫اون انتظارش رو نداره که من صبح به این زودی بیام اینجا،نه؟
‫با خودت فکر کردی همین که موقع سحر بیای اینجا بپلکی کافیه،ها؟
‫چه احمقانه.
‫دیروز از رو صورتت میشد خوند که قراره امروز بیای اینجا!
‫وسه همین من کل شب اینجا بودم.تو اون کیسه خوابی که اونجاست خوابیدم.
‫اگه اقرار کنی که من این بازی رو بردم،میذارم سوارش شی.
‫من هیچوقت همچین چیزی رو نمیگم.
‫از اولش هم نیازی به اینکه به یه شیطان آسون بگیرم نبود!
‫به زور تکونت میدم.
‫هاه؟
‫آو.
‫واو،پرت شدم پایین.
‫اون منو به زور پرت کرد پایین،وحشیانه ترین روش ممکن.
‫راستش رو بخوای،حالم بهم خورد.
‫دیگه اهمیتی نداره برام.من میرم خونه.
‫سوار این شدن ارزشش رو داشت که حالش رو بهم بزنم؟
‫اون کسی بود که داشت منو اذیت میکرد!این باعث میشه که من آدم بده جلوه داده بشم!
‫چه عجیبه که فقط یه سواری تو همچین جایی وجود داره.
‫پرسفون!اینجا چیکار میکنی؟
‫صبح خیلی زوده،تو هم که رفته بودی.
‫نگران شدم و اومدم دنبالت بگردم.
‫کدوم معلمی این کار رو نمیکنه؟
‫خب،آم...
‫اونطور که فکر میکنی نیست!
‫بچه ها زمین بازی سواری اینطوری رو دوست دارن.چه نوستالژیک.
‫ما یه مدل اسب بالدارش رو تو بهشت همیشه سوار میشدیم.
‫خوش اومدید!
‫لیر-ساما،چی سفارش میدی؟
‫بذار ببینم...من...
‫این یکی...
‫این یکی با یه فیگور پاترا-چان میاد که روی استیک سوخته میشه؟میخوامش!
‫و پیشنهادش امروز تموم میشه.
‫نه،نه!نباید جلوی زیردستام اینقدر آب دهنم راه بیوفته!
‫آبروم به عنوان مافوقشون رو لکه دار میکنه!
‫یه چیز برگر و یه آیس کافی!
‫حتما!
‫شبیه یه بچه ام،اما تهش در واقع یه بالغم.
‫امروز،لیر از غذای ناخوشش که اینقدر دوستش داشت رتبه میگیره.
‫البته اون واقعا غافلگیرم کرد.
‫من هیچ خبر نداشتم که تو و پرسفون،ملکه جهنم،قبلا رفیق بودین.
‫بخاطر اینه که هیچوقت به شما سه نفر راجع بهش چیزی نگفتم.
‫جدا از این،مدت خیلی خیلی زیادی از وقتی که اون تو بهشت بوده میگذره.
‫چی شد که کار پرسفون رسید به رفتن به جهنم؟
‫داری میخوری یا حرف میزنی؟یکیش رو انتخاب کن.
‫گفتنش سخته.
‫بهشت با اون قوانین سختگیرانه ش میتونه خفقان آور باشه.شاید اونم از همین خسته شده.
‫میکو یه عالمه پیاز سبز تو حلقومش فرو کرده!
‫پاترا-چان داره مثل چییی عرق میریزه!
‫قشنگه.
‫اون بچه استایل "زنده زنده سوزوندن" داره!
‫این که ببینم یکی دیگه هم اینو داره،باعث میشه که بیشتر بخوامش!
‫شاید همچین هم نیاز نبود ادای مافوق قلچماق رو در بیارم؟
‫من مال خودمو تموم کردم.
‫یه طوری رفتا نکن انگار دنیا به آخر رسیده.
‫میتونی مال منو بردارری.
‫متشکرم!
‫چی مشکلی پیش اومده،پینو؟کل این مدت ساکت بودی.
‫باور نمیکنم!
‫باورم نمیشه که شما دو تا همینطوری اتفاقی با همدیگه این!
‫تو میخواستی مطمئن بشی که میتونی از شر ما خلاص شی،
‫واسه همین زنگ زدی به رفیق قدیمیت از جهنم که بیاد نجاتت بده!
‫داری راجع به چی صحبت میکنی؟
‫من رفیق تو بهشت هم زیاد دارم.چرا باید زنگ بزنم به یکی از جهنم بیاد.
‫دروغ میگی!میدونم که اصل قضیه همینه!
‫من به همین سادگی کم نمیارم.
‫چشماتو از حدقه در میارم!
‫بس کن،پینو!
‫اون جیغ کشید!
‫اون دوباره جیغ کشید!
‫الان آروم شدی؟
‫دیگه کارم تمومه...
‫هانازونو-سان،لطفا کمکم کن...
‫بفرما داره گریه میکنه.
‫اوه؟
‫اگر لیر نیست...
‫سلام!
‫ذکر خیرت بود!
‫ما اومدیم چون امروز روز آخریه که میتونی حالت"زنده زنده سوزوندن پاترا-چان"رو بگیری.
‫بچه بودن باید باحال باشه.
‫نیازی نیست واسه انتخاب غذای ناخوش خجالت بکشن.
‫جاشین-چان گفت که بخریمش و پنج دقیقه ای برگردیم،پاشو باید عجله کنیم!خداحافظ!
‫امکان نداره.
‫خف،وقتش شده که ما هم بریم یا نه؟
‫اوه،نه!رستوران تازه الانا شلوغ میشه.
‫هانازونو-سان
‫ممنون که اومدی!
‫بدرود،"زنده زنده سوزوندن پاترا-چان"
‫لیر
‫بفرما.همینو میخواستی،مگه نه؟
‫حالت"زنده زنده سوزوندن"...
‫قبل تاریکی هوا برگرد به یتیم خونه،باشه؟
‫چطوریه که تو همیشه از حس و حال من خبر داری؟
‫پاترا-چان،من خوشحالم...اما در عین حال عصبانی ام.
‫داغه!داغه!داغه!داغه!
‫نشونم بده ببینم تو کیف دستی چیه.
‫تو دوباره با پول جذب سرمایه فصل 3 فرار کردی،نه؟
‫خب،من بودم نمیگفتم "فرار کردم" باهاش...
‫برنامه م این بود که تو مسابقات قایق رانی بیشترش کنم و برش گردونم به سرمایه گذارا.
‫برگردونیش؟
‫تو کیف رو خالی کردی.
‫رسیدم به هدف تامین مالی!
‫منو ببخش!مطمئن بودم که با پول بیشتر برمیگردم!
‫مردم پولی که به سختی به دست آوردن رو میذارن تو این کار.چند بار دیگه باید این کار رو باهاشون بکنی؟
‫سرمایه گذارامون میکشنت.
‫اوناهاش!جاشین-چان رو بکشین!
‫به وحشیانه ترین شکل ممکن!
‫لطفا یه کاری کن،یورین!
‫چه کاری کنم؟
‫واسه پول بیمه میکشمت!
‫گوش کن،تو...
‫مجبور میشم از آخرین راه حلم استفاده کنم.
‫تنها راهم اینه که برم اونجا.
‫ما نرخ بهره مون فوق العاده ست!
‫سی میلیون میخوای؟
‫اون یه نرخ بهره ده روزه 10 درصده ست!
‫نرخ بهره واقعا شیطانی!
‫خب،بهرحال که من تونستم مشکل رو مدیریت کنم.
‫این جا...
‫این برهوت...
‫من کجام؟
‫این شروع زندگی خشن در حال فرار بود.
‫که اون توش باید مطلقا فرار میکرد،به هر قیمتی شده.
‫واسه همین اون به زندگی صلح آمیز خوشحالش در جینبوچو،بدرود گفت.
‫هفته دیگه.
‫ شروع میشه/Dropkick on My Devil X:The Escape آرک
‫من پکولام.
‫هنوز یادم نرفته که چطور شد که من تنها کسی شدم که نتونست شام بخوره.
‫وقتی رفتیم چیتوز.
‫جدا از اون،چرا اسپاگتی گوشی اینجا تو کاتسورو روش کتلت داره؟
‫واسه کسی به گرسنگی من،بشقاب غذای از این گناهکار تر وجود نداره!
‫قسمت بعد در یتا پرنده‌ی جاشین چان ایکس!
‫منم میخوام بخورم.
‫