‫بارون؟
‫من کجام؟
‫نگران نباش.
‫تو می‌‌تونی حیوون خونگی من باشی!
مترجم: Tenshi Hunter & NiMo-MDL & Mikazuki
Anime-List.net | @AnimeList_ir
‫لرزش.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫یادم نیست.
‫سردمه، بدنم بی‌حسه.
‫درسته.
‫دارم میارمش خونه.
‫من از هوش رفتم؟
‫فعلاً.
‫اون اینوکای-سانه نه؟
‫چرا یکی از دخترای همکلاسیم منو نگه داشته؟
‫صبرکن، یعنی اینوکای-سان بهم کمک کرده؟
‫خیلی نزدیک نگه‌م داشته!
‫تازه سوتینش رو هم می‌‌تونم ببینم!
‫همینجا صبرکن، باشه؟
‫منو اورده خونه‌ش؟
‫پس وایساد تا بهم کمک کنه.
‫باید ازش تشکر کنم!
‫ها؟
‫نمی‌‌تونم چیزی بگم.
‫عضله‌هام سرد و بی‌حسن...
‫خب، آماده‌ای؟
‫اینجا خیلی مهربون و شیرینه...
‫تو مدرسه، اصلاً لبخند نمی‌‌زنه.
‫کارن!
‫وان حموم رو برات آماده کردم.
‫حتماً خیلی سردته، برو تو وان.
‫اوه، پس این همونیه که راجع بهش گفتی.
‫مامان...
‫می‌‌دونم خیلی نازه، ولی سگا مسئولیت زیادی دارن.
‫ها؟ صبر کن ببینم، اون مادر اینوکای-سانه؟!
‫باید سلام کنم.
‫ولی انقدر سردمه که حتی نمی‌‌تونم درست فکر کنم...
‫می‌‌دونم، می‌‌خوام حمومش هم بدم.
‫وقتی از حموم اومدی غذا آماده‌ست.
‫اینوکای-سان یه سگ پیدا کرده؟
‫حتماً بیا بخور.
‫نمی‌‌خوام زیاد اون‌تو بمونی و سرت گیج بره.
‫بیخیال مامان، اونقدر احمق نیستم.
‫و قراره باهاش بره حموم؟
‫حسودیم می‌‌شه...
‫چی؟!
‫اینوکای-سان داری چیکار می‌‌کنی؟!
‫من همینجاما! یادت رفته؟!
‫نبین! نگاه نکن! نگاه نکن!
‫اگه نگاه کنی منحرفی!
‫به هیچ‌وجه نگاه نمی‌‌کنم!
‫من یه جنتلمنم!
‫باید چشمام رو ببندم!
‫باید!
‫چرا نمی‌‌تونم چشمام رو ببندم؟!
‫زودباش!
‫بیخیال، دست‌وپا نزن.
‫ها؟ اینوکای-سان دوباره منو بغل کرد؟
‫چرا اینوکای-سان منو داره...
‫چـــی؟!
‫من سگم؟
‫صبر کن ببینم، این حتی بخش بد داستان نیست!
‫چطوره؟ حس خوبی می‌ده؟
‫طوری که منو داره نوازش می‌‌کنه، ‫دمم داره...
‫چی، دم دارم؟!
‫پسر بد! دمتو اونجا تکون نده!
‫بلاخره می‌تونم حرف بزنم!
چون دارم گرم می‌‌شم؟
‫وایسا، من اصلا نمی‌تونم حرف بزنم!
‫یک ثانیه صبر کن.
‫نه، تو صبر کن!
‫اینوکای-سان، درواقع من...
‫بسه! نمی‌‌خوام که بهت زیر چشمی‌ نگاه کنم!
‫مـ-می‌تونم همه چیو ببینم...
‫منظورم، نه نمی‌‌بینم!
‫اصلا هم نگاه نمی‌‌کنم!
‫نمی‌‌خوام هم نگاه کنم!
‫اصلا نمی‌‌خوام!
‫اصلا! نباید نگاه کنم!
‫بیا، بذار قیافتو ببینم.
‫نمی‌تونم جای دیگه رو ببینم...
‫تو خیلی نازی!
‫پسر ناز کیه؟
‫تویی!
‫پسر خوشگلم کیه؟!
‫تویی!
‫قند و عسلم کیه؟
‫تویی!
‫ووفف ووفف!
‫من...اینوکای-سان؟ ‫ووفف ووفف!
‫چی؟ اینوکای-سان؟!
‫چی شد؟!
‫داری چی کار می‌‌کنی؟!
‫کارن، شام آماده‌ست!
‫باشه. دارم میام بیرون.
‫مرسی بابت شام.
‫بوی اسطوخودوس می‌ده...
‫می‌گم، بلده که حرفاتو گوش کنه؟
‫نه، هنوز توله سگه.
‫ای بابا، من فکر کردم که اینطوری بیشتر هیجانی‌تر باشه.
‫بشین.
‫اینوکای-سان، مگه نگفتی که من ‫چون توله سگم، نمی‌تونم حرفاتو گوش بدم؟
‫نه، بسه.
‫اگه حرفشو گوش کنم و بشینم، ‫اون‌موقع واقعا یه سگ می‌شم!
‫خب، حالا...
‫دست بده.
‫وقتی که انسان بودم، هیچوقت فکرشو نمی‌‌کردم ‫که دستای اینوکای-سان رو بگیرم...
‫پسر خوب!
‫اما حالا که من سگم...
‫حالا می‌تونم دستای اینوکای-سان رو بگیرم.
‫اسمتو می‌ذارم پوچیتا!