‫سوکیشیما، شهر چوئو، توکیو.
‫معبد تاکامیمی؛ بیش از ۴۰۰ سال قدمت داره ‫و از دوره‌ی ادو پابرجاست.
‫معبد تاکامیمی
‫تاکامیمی هیمه-نو-میکوتو - الدا
‫پس بالاخره وقتش شد؟
‫روزها این‌قدر آروم می‌گذشتن ‫که فکر کردم قراره تا ابد طول بکشه.
‫همیشه آرزوی چنین چیزی رو داشتم!
‫پودینگی که ماه‌ها منتظرش بودم ‫بالاخره داره می‌رسه!
‫تأیید ارسال «پودینگ سیب‌زمینی عسلی موسِ کینتوکی»
‫الهه‌ای که از دنیایی دیگه به این معبد احضار شد...
‫یه الف منزوی و فراری از اجتماع‌ـه.
‫زود باش، زود باش؛ مأمور پست!
‫قسمت سوم
‫راهبه‌ی جدید و
‫مراسم جانشینی
‫آخیش، بالاخره تموم شد. ‫شرمنده که معطلت کردم، کوئیتو.
‫خسته نباشی، کوما-چان. عضویت تو کمیته‌ی ‫جشنواره‌ی فرهنگی مدرسه باید خیلی سخت باشه.
‫اولش چون جالب به‌نظر می‌رسید کاندید شدم، ‫ولی الان رسماً سرویسم کرده.
‫کم نیاری یه‌وقت.
‫داری چی می‌خونی؟
‫راهنمای خرید هدیه.
‫یکی از اهل محل که به ناگانو رفته برامون سیب فرستاده، ‫پدربزرگ هم انتخاب جواب هدیه‌شونو انداخته گردن من.
‫از اونجایی که خیلی بهشون زحمت دادیم، ‫دلم می‌خواد یه چیز خوب براشون سفارش بدم.
‫البته، حالا توش موندم که چی بهشون بدم.
‫نمی‌شه زیاد سخت نگیری ‫و براشون کیکی چیزی بفرستی؟
‫اگه خودم بودم، گوشت می‌خواستم. ‫گوشتِ مشتی.
‫اوه، انتخاب خوبیه. گوشت عالیه.
‫این گوشت رو ببین، خیلی مشتیه.
‫آخ، گفتی. خوشمزه به‌نظر می‌رسه.
‫سفارش غذای آنلاین حرف نداره.
‫آره، خوب گفتی.
‫کوگانه-ساما، تاکامیمی هیمه-نو-میکوتو-ساما!
‫بسته دارید!
‫امضا، لطفاً!
‫مـ ـ ممنونم.
‫بالاخره رسید!
‫سه سال متوالی شماره‌ی یک رنکینگ فروش بوده! ‫و هر روزم مثل چی می‌فروشه!
‫پودینگِ سیب‌زمینی شیرین و موسِ لوبیا قرمز عزیزم!
‫موس: نوعی دسر سرد فرانسوی که همیشه محدود به طعم شیرین نیست .‫و ممکن است در آن از گوشت و سبزیجات نیز استفاده شود
‫نقدوبررسی‌هاش که خوب بودن، ‫پس باید چیز حقی باشه!
‫برم یه‌کم چای درست کنم.
‫الان‌هاست که کوئیتو هم بیاد خونه.
‫شاید بتونیم باهم شام بخوریم.
‫تنهایی
‫باهم
‫و-ولی، من از خیلی وقت پیش این دسرو رزرو کرده بودم، ‫و بالاخره موفق شدم چندتاشو سفارش بدم...
‫اگه خودم تنها بخورم هم مشکلی پیش نمیاد!
‫تنهایی
‫باهم
‫من برگشتم، الدا.
‫خـ ـ خوش اومدی.
‫بسته‌ای چیزی داشتیم؟
‫نـ ـ نه... آره، یه‌جورایی...
‫چیزی لازم داری؟ ‫امروز که مراسم نداریم، درسته؟
‫یه‌کم بستنی خریدم. ‫بیا باهم بخوریم.
‫ها؟
‫کوما-چان بهم معرفی‌شون کرد. ‫یه بستنیه که فقط سوپرمارکت‌های توکیو میارنش.
‫بستنی ‫شیر ‫توکیو
‫الدا، تو آیتم‌های انحصاری رو دوست داشتی، مگه‌نه؟
‫روم‌سیاه! من یه الف بدبختم که سعی کردم ‫این‌ها رو فقط برای خودم نگه‌ دارم و شرمنده‌م!
‫جان؟!
‫خوشمزه‌ست! اصلاً انگار عسلو ‫از سیب‌زمینی کشیدن بیرون!
‫بله. خیلی خوشحالم که ازش لذت می‌بری.
‫چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟!
‫بیخیال بابا، سخت نگیر! ‫خودتم یه‌کم بخور، الدا!
‫حله!
‫خوشمزه‌ست... خیلی خوشمزه‌ست. ‫الحق که سفارش ویژه‌ست.
‫سیب‌زمینی عسلی
‫موسِ کینتوکی
‫پودینگ
‫آخریشم بذاریم برای کویوزو.
‫حالا که بحثش شد، یه‌کم پیش داشتیم با کوما-چان ‫در مورد سفارش غذای آنلاین صحبت می‌کردیم.
‫گوشت‌های ماتسوساکا چه‌قدر ‫خوب به‌نظر می‌رسن.
‫شهری در ژاپن که به‌‌خاطر گوشت لذیذش معروفه.
‫سفارش آنلاین، ها...؟
‫واقعاً خوبه که آدم می‌تونه بدون توجه به ‫فصل یا مکانش غذاشو آنلاین سفارش بده.
‫دقیقاً. دست مأمورهای پست درد نکنه!
‫و تازه تکنولوژی‌های خنک و ‫فریز کردن غذا هم هست...
‫اون موقع‌ها تو ادو از این چیزها نداشتیم،
‫پس یه‌چیزی مثل بستنی که مال تابستون نبود ‫توی اون فصل خیلی باارزش به‌حساب میومد.
‫اگه ارزشمند بوده، پس حتماً ‫یه دلیلی برای بودنش وجود داشته، مگه‌نه؟
‫یخ‌هایی که توی زمستون ساخته ‫بودیم رو جدا می‌کردیم،
‫و توی یه انباری به اسم «اتاق سرد» نگه می‌داشتیم ‫که توی بخش‌های عمیق کوهستانی و غارها ساخته می‌شد.
‫اتاق سرد
‫وای، یه‌ یخچال طبیعی.
‫کاگا
‫تو ادو، به یخ فصل تابستون می‌گفتیم؛ «یخ متبرک».
‫هر سال اول ماه جوئن تقویم قمری،
‫یخ‌ها رو از اتاق سرد توی استان کاگا ‫برای تحویل به شوگان تا ادو می‌آوردن.
‫ادو
‫شوگان هم یخ‌دربهشت و اینا می‌خورد؟
‫نه، مناسب خوردن نبود؛ بهش دست می‌زدن تا خنک بشن و ‫برای سرد کردن میوه و این‌جور چیزها ازش استفاده می‌کردن.
‫حتی اگه یه تیکه یخ متبرک ‫هم بهم می‌رسید لذت دنیا رو می‌بردم...
‫الدا، برای چه‌کاری ازش استفاده می‌کردی؟
‫آ-آخ نه،
‫دلم داره می‌پیچه...؟
‫می‌خوردمش و دل‌و‌روده‌م بهم می‌ریخت.
‫خودت الان گفتی مناسب خوردن نبود.
‫نمی‌شد کاریش کرد، هیجان‌زده می‌شدم.
‫آخ، همه‌شو خوردیم.
‫به‌طرز مسخره‌ای خوشمزه بودن.
‫اوهوم، پس بیا از این به‌بعد به سفارش آنلاین بگیم؛ ‫«سفارش غذای آنلاین متبرک.»
‫سرویس پست متبرک
‫بایدم بهش بگم «سفارش غذای آنلاین متبرک.»
‫خب، بیا جمع‌شون کنیم.
‫صـ ـ صبر کن! اونو می‌خوام.
‫ها،‌این؟ برای چی؟
‫شیشه‌های مربا براقن و ازشون خوشم میاد.
‫تازه این‌ها گردن و نازم هستن.
‫همم...واقعاً خوشگلن.
‫چـ ـ چاره‌ای نیست انگار باید بذارم ‫تو هم یه نگاهی بندازی!
‫چاره‌ی چی نیست؟
‫تا-دا!
‫بـ ـ ببین! این یکی شیش‌ضلعیه، و چه‌قدرم باحاله!
‫اوه، صـ ـ صحیح...
‫کمپانی هایاشیدا
‫و این یکی هم خیلی خوش‌رنگه، مگه‌نه؟!
‫اوه، آره... خیلی خوش‌رنگه.
‫و این یکی؟ خب، اینم شبیه ‫یه حیوونی چیزی به‌نظر می‌رسه!
‫و-وای...
‫چرا این‌قدر برات فاقد اهمیتن؟!
‫ها؟! از دستم عصبانی شدی؟!
‫آخه، خوب کلکسیونی جمع کردی‌ها، ‫ولی... همیشه این بطری‌ها رو دوست داشتی؟
‫آ-آره.
‫ظروف شیشه‌ای که اون موقع از خارج کشور به ‫ادو می‌آوردن، تأثیر زیادی روم گذاشتن.
‫وای!
‫چه براقن!
‫خارج از کشور
‫خارج از کشور؟
‫کالاهایی بودن که از کشورهای دیگه میومدن. ‫یه‌جورایی مثل سرویس پست دوره‌ی ادو بود.
‫حتی بین این کالاهای وارداتی،
‫چیزهای فوق‌العاده‌ای مثل حیوانات کمیاب ‫و پرنده‌های عجیبم بین‌شون پیدا می‌شد.
‫شتر، طوطی و حتی فیل ‫و این‌جور چیزها رو هم به ژاپن می‌آوردن.
‫فیل؟! ادو فیل هم داشت؟
‫آره. فیل‌ها از بندر ناگاساکی تا ‫خود ادو راهپیمایی می‌کردن.
‫وای، مردمی که چنین صحنه‌ای می‌دیدن ‫حتماً شوکه شده بودن.
‫ادو دقیقاً در مرکز یه انفجار فیلی بی‌سابقه بود.
‫خیلی از کتاب داستان‌ها، بازی‌های تخته‌ای و حتی ‫شمشیرهای نگهبان‌ها با طرح فیل ساخته شد.
‫عالیه، چه شخصیت محبوبی بوده پس.
‫باید
‫جمعشون کنم...
‫بـ ـ باید
‫جمعشون کنم...
‫یه‌کم پیشکشی‌هامو جلوجلو گرفته بودم، ‫هر کالای مرتبطی هم که دم دستم بود می‌خریدم...
‫تو این چهارصد سال یه‌کم بزرگ نشدی، نه؟
‫بگذریم، مهم نیست چه دوره‌ای باشه، ‫سرویس پست متبرک همیشه مردم رو جذب می‌کنه.
‫حتی الان، ما هم داریم...
‫همیشه یه حس حماسی در مورد چیزهایی که نمی‌تونی ‫توی محل زندگی خودت تهیه کنی وجود داره.
‫آره. حقیقتاً، دلم می‌خواد یکی دیگه‌شم بخورم...
‫اون یکی سهم کویوزوـه.
‫می‌دونم، فقط دارم قربون‌صدقه‌ش می‌رم.
‫ها؟ چی‌شده، الدا؟
‫راستش... یه بسته‌ی سرویس پست متبرک ‫هم دیروز به‌دستم رسید.
‫اوهو، جدی؟
‫چیزکیک دودی متبرک!
‫بنازم!
‫خدایا، چه خوبه!
‫بخش‌های سوخته‌ش یه‌کم تلخه، ‫ولی با خامه‌ و پنیر چه‌قدر خوب شده!
‫مـ ـ می‌تونی از این پای سیب هم بخوری.
‫بیا نصف‌شون کنیم، یالا!
‫نـ ـ نه، این یکی رو نصف نمی‌کنیم...
‫قراره نفری یکی بخوریم؟!
‫بریم تو کارش!
‫حالا یهویی دلم یه‌چیز شور خواست...
‫آه، پس اگه این‌طوره...
‫تا-دا! چیپس دان‌تان توکیوی اختصاصی، ‫با طعم مونجا!
‫آخ! الان داشتم فکر می‌کردم که اگه با ‫طعم سسشو داشتیم چه‌خوب می‌شد! وایسا!
‫اون طعم سس یه‌کاری می‌کنه آدم دلش ‫یه نوشیدنی گازدارم بخواد،‌ نه؟
‫نوشیدنی گازدار مخصوص این ‫منطقه هم داریم، هورا!
‫اون بستنی‌هایی که یه‌کم پیش آوردی هم هست!
‫راستی، توی دفتر معبد هم باید ‫کیک کاستلای ناگاساکی داشته باشیم!
‫کیک کاستلا: نوعی کیک اسفنجی محبوب ژاپنی ‫که از محصولات اصلی منطقه‌ی ناگاساکی است.
‫بهتر از این نمی‌شه!
‫بیا بازم از سرویس پست متبرک سفارش بدیم، کوئیتو!
‫عالیه. بیا همین‌طور سفارش بدیم!
‫اینم برای سرویس پست متبرک‌مون...
‫به‌سلامتی!
‫و این‌گونه شد که الف و راهبه کاملاً تحت طلسم ‫جادوییِ شیرین سرویس پست متبرک قرار گرفتن،
‫و غرق پرخوری شدن.
‫دیگه نیازی به شام نداشتن، ‫و کویوزو هم حسابی از دست‌شون عصبانی بود.
‫آخیش...
‫اونه‌-چان؟ الدا-ساما؟
‫می‌گم، بله. شرمنده‌م...
‫خـ ـ خیلی خیلی متأسفم...
‫سوکیشیما، شهر چوئو، توکیو.
‫ساعت ۲ صبح.
‫اوه، تقریباً وقتشه.
‫هنوزم روزی که سایوکو راهبه شد رو یادمه...
‫من؛ کوئیتو کوگانه، باید امروز ‫مراسم راهبه‌ی جانشین شدنم رو انجام بدم.
‫البته، به‌همراه تاکامیمی-هیمه-نو-میکوتو؛ الدا.
‫چـ ـ چـ ـ چـ ـ چه سرده! چه‌قدرم ترسناکه! ‫دلم می‌خواد برگردم خونه برم زیر کرسی، بشینم گیم بزنم!
‫می‌دونستم یه‌جای کار می‌لنگه! ‫این چه لباسیه پوشیدی؟
‫آ-آخه...
‫بهت که گفتم امروز مراسم مهمی داریم ‫پس لباس درست‌وحسابی بپوش، نگفتم؟
‫چـ ـ چـ ـ چـ ـ چه سرده! این‌طوری می‌میرم! ‫درسته نامیرام، ولی قلبم می‌ایسته!
‫گوش‌هام! دارن قندیل می‌بندن!
‫ممنونم کینوشیتا-سان! ‫زحمت نگه‌داشتن لباس‌های الدا افتاد گردن شما!
‫مشکلی نیست، تو مراسم موفق باشید!
‫دخترهای معبد تاکامیمی تو سن ۱۶ سالگی ‫وظیفه‌ی راهبه بودن رو به‌عهده می‌گیرن.
‫اون سال، شب چلّه‌ی زمستون،
‫مراسم جانشینی این‌طوری بود که باید همراه ‫تاکامیمی-هیمه-نو-میکوتو دور سوکیشیما رو می‌گشتیم،
‫و رسماً خودمون رو به اهل محل معرفی می‌کردیم.
‫ولی از اونجایی که این اولین حضورمه، نمی‌شد ‫اهل محل بیان بیرون که ببیننمون؟
‫فکر نکنم بتونم از عهده‌ی دیدن کلی ‫آدم یه‌جا بر بیام.
‫این خودشناسی بدتو این‌قدر ‫با خون‌سردی بیان نکن.
‫بگذریم، می‌تونیم به اهل محل بگیم که از امروز من ‫رسماً راهبه‌ی تو شدم، پس یعنی مراسم خیلی مهمیه،
‫شل وا نده!
‫می‌دونم، کوئیتو.
‫این مراسم جانشینی برای خودمم مسئله‌ی مهمیه.
‫پس مهم نیست چی بشه، تا آخرش هستم!
‫ها؟ ا-اوه، باشه. شرمنده که بهت شک کردم.
‫می‌تونم حس کنم که چه‌قدر جدیه. ‫معمولاً برای مراسمات و این‌ها خیلی عذابم می‌داد.
‫می‌گم، بریم که شروع کنیم، الدا.
‫باشه. دقیقاً مثل جشنواره، می‌ریم که ‫از اولین خیابون شروع کنیم.
‫وای، چه‌قدر تاریکه!
‫اشتباه کردم به اهل محل گفتم موقع اجرای ‫مراسم همه‌ی چراغ‌ها باید خاموش باشن؟
‫یعنی ازم متنفر می‌شن؟ حتی با اینکه نصف‌شبه...
‫به‌نظرم که قراره خوش بگذره. کوما-چان گفت ‫از اینکه قراره توی تاریکی باشه هیجان‌زده‌ست.
‫هدف‌مون اینه که کل شب رو بیدار باشیم، می‌دونی‌ که؟
‫کـ ـ که‌اینطور... خوبه پس.
مسیر این فانوس‌های کاغذی رو پیش ‫می‌گیریم و دور سوکیشیما رو می‌گردیم.
‫بزن بریم، الدا!
‫حـ ـ حواست باشه. ‫هوا تاریکه و سخته که جلوی پاتـ ـ
‫از دست تو، چیکار می‌کنی، الـ ـ
‫بـ ـ بهتره مراقب باشیم.
‫آره... بهتره باشیم.
‫پس وقتی برق شهر می‌ره، ‫این‌قدر همه‌جا تاریک می‌شه.
‫تـ ـ تو دوره‌ی ادو خیلی تاریک‌ترم بود. ‫به‌جز نور ماه روشنایی دیگه‌ای نداشتیم.
‫شب‌ها اصلاً نمی‌شد رفت بیرون.
‫جدی؟ توی سریال‌های تاریخی دیدم که ‫بیشتر اوقات مشعل روشن می‌کردن و می‌رفتن بیرون.
‫اوایل دوره‌ی ادو، شمع‌ها لاکچری حساب می‌شدن،
‫تااینکه تاجرها روغن ماهی و موم استفاده‌شده ‫رو با هم ترکیب کردن.
‫کم‌کم تعداد مردمی که موقع شب‌گردی ‫فانوس‌های کاغذی به‌دست می‌گرفتن بیشتر شد...
‫ولی از اونجایی که روشناییش اجازه نمی‌داد صورت ‫شخصی رو که از مسیر دیگه‌ای میومد ببینی،
‫روی فانوس‌های کاغذی نمادهای خانوادگی ‫اسم تجاری و این‌جور چیزها رو حک می‌کردن،
‫تا سریعاً متوجه بشی قراره با کی برخورد کنی.
‫کونبان
‫مردم ادو خیلی بازیگوش بودن، ‫ در نهایت جدای از اسم تجاری و نماد،
‫شب بخیر
‫اومدم پیاده‌روی
‫جای خاصی نمی‌رم
‫نوشتن چیزهایی مثل «شب بخیر» و ‫«اومدم پیاده‌روی» هم محبوب شدن.
‫پس از طریق فانوس‌های کاغذی‌شون به‌هم پیام ‫می‌دادن. روی فانوس تو چی نوشته بود، الدا؟
‫منو بیخیال
‫«منو بیخیال.»
‫جدی سعی کن یه‌کم با مردم سازش کنی!
‫شنیدی، الدا؟ دارن آواز می‌خونن!
‫آ-آره...
‫برای مراسم جانشینی راهبه‌ی نسل ‫قبل هم آواز خوندن؟
‫آره، مامانم در موردش بهم گفته بود، ‫که برای تحسین عمر ابدی تو آواز می‌خوندن.
‫حقیقتش حس عجیبی در موردش دارم...
‫عه؟ چرا؟
‫نامیرا بودن برای من یه مسئله‌ی عادیه. ‫انگاری که دارم برای چهاردست‌وپا راه رفتن تحسین می‌شم.
‫اگه قراره همچین کاری کنن، ترجیح می‌دم ‫برای دانش بی‌پایانم در مورد مانگا آواز بخونن،
‫یا اینکه چه‌قدر کارم توی گیم و این‌چیزها درسته.
‫اگه دست من بود، متنشو در مورد اینکه ‫چه‌قدر تنبل تشریف داری، می‌نوشتم.
‫حالت خوبه، الدا؟ سردت شده؟
‫خـ ـ خوبم.
‫کارمون با خیابون سوم هم تموم شد ‫پس راه زیادی نمونده!
‫حـ ـ حله، تلاشمو می‌کنم.
‫انگار واقعاً داره سعی‌شو می‌کنه.
‫معمولاً از اینکه این‌قدر بیرون باشه بدش میاد.
‫به‌خاطر اینکه من دارم راهبه می‌شم، ‫داره این‌قدر تلاش می‌کنه؟
‫یه‌کمی احساس خوشحالی می‌کنم...
‫منم باید تمام تلاشمو بکنم تا بتونم ‫جای مادر و اجدادمو بگیرم!
‫ها؟ فقط چراغ‌های اون یه‌تیکه روشنن.
‫اونه-چان، الدا-ساما؛ تبریک بابت رسیدن ‫به خط پایان!
‫کویوزو، خیلی سرد و تاریک بود!
‫کویوزو، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خسته نباشی، الدا-ساما. بیا داخل.
‫بـ ـ باشه!
‫ها؟ چی؟ چه‌خبره؟ ‫خط پایان‌مون سوپر مارکت بود؟!
‫یعنی می‌گی، بابابزرگ بهت چیزی نگفت؟
‫مراسم جانشینی از وقتی شروع شد که ‫الدا-ساما دلش می‌خواست از یه بازارِ شب،
‫سوبا بخوره و برای راهبه‌ی نسل قبلی ‫کلی دردسر درست کرد...
‫می‌خوام، می‌خوام! ‫می‌خوام سوبای بازار شبو بخورم!
‫می‌خوامش!
‫می‌خوام از بازار شب
‫سوبا بخورم!
‫اجازه دادن به الدا، که نصف‌شب رامن بخوره ‫تبدیل شد به آزمون ورودی راهبه شدن.
‫واقعاً که همه الدا رو لوسش کردن!
‫کوئیتو، کوئیتو! چی‌کار می‌کنی؟ ‫بیا یه‌کم رامن کاسه‌ای بخوریم. زود باش!
‫چه‌قدر یهویی روحیه‌ش زیاد شد...
‫خب، بیا بخوریم!
‫خوردن رامن کاسه‌ای تو شب‌های سرد ‫واقعاً یه‌چیز دیگه‌ست!
‫چه‌قدر می‌چسبه!
‫اه لعنتی. چه‌قدر خوبه.
‫تازه وقتی توی سرما اومدی پیاده‌روی بیشتر می‌چسبه! ‫سخت کار کردن توی مراسم ارزششو داشت!
‫تو هم داری دقیقاً همون کاسه‌ی رامن ‫سایوکو رو می‌خوری، کوئیتو.
‫ها؟
‫دقیقاً مثل مامانم؟
‫آره.
‫که‌اینطور...
‫چیزهای زیادی توی ذهنم هستن که می‌خوام در مورد ‫توکوگاوا ایه‌یاسو و مادرم و این‌ها بپرسم، ولی...
‫شوگان ژاپن در سال‌های ۱۵۸۶ تا ۱۶۱۱
‫چه می‌چسبه!
‫یه حس خوبی در مورد این لحظه دارم...
پس ‫می‌ذارمشون برای بعداً.
‫انیمه بعد از تیتراژ ادامه دارد.
‫اوساکا
‫مترجم: Dawn ‫کاری از تیم ترجمه اختصاصی انیمه‌لیست ‫Anime-List.net | @AnimeList_ir
‫خدمت‌تون رسیدم، هیرومیمی-ساما.
‫پس وقتشه حرکت کنیم...
‫مستقیم به‌سمت توکیو!
‫داریم میایم، تاکامیمی-هیمه-نو-میکوتو...
‫نه، الدا!
‫می‌گم هیماواری؛ به‌نظرت گرفتن نون گوشت‌ خوک ‫از ۵۵۱ به‌عنوان سوغاتی، حرکت پسندیده‌ایه؟
‫۵۵۱ بهترین هدیه‌ست.
‫جدی؟ مطمئنی؟ ‫شیرینی رولت هم داشتیم، نه؟
‫خانم‌ها، نمی‌خواید سوار شید؟
‫چرا، الان میایم.‫ ‫لطفاً برید سمت شین-اوساکا.
‫دل‌تو‌دلم نیست توکیو رو ببینم!