‫امید که نمیری
‫یه معامله.
‫تا از توانایی شفابخشی برام استفاده کنه.
‫در عوض، اطلاعاتی رو ارائه می‌‌دم ‫که منجر به احیای آژانس می‌شه.
‫بیست دقیقه‌ی دیگه همو می‌بینیم.
‫توی خیابون گوبان.
‫اطلاعاتی که منجر به احیای آژانس می‌شه!
‫حالا یکمی امید داریم.
‫عجیبه.
‫چطوری این مخفیگاهو پیدا کرد؟
‫حتماً از چشمان خداش یا همچین ‫چیزی استفاده کرده، درسته؟
‫مشکل همینه.
‫اگه توانایی اینو داشته که این مخفیگاهو پیدا کنه،
‫احتمالاً با پلیس نظامی‌ هم همکاری‌هایی کرده.
‫اگه به جای آژانس کارآگاهیِ ضعیف‌شده ‫به سگ‌های شکاری مهیب لطف می‌کرد،
‫سود بیشتری نصیبش می‌شد.
‫فرانسیسی که من می‌شناسم همیشه ‫طرفِ قوی‌تر و قلدرمآب‌تر رو می‌گیره.
‫ممکنه این معامله یه تله باشه.
‫مترجمیـــــن
‫S a y a K a
‫ & M o e i n K m l
‫مترجمیـــــن
‫S a y a K a
‫ & M o e i n K m l
‫A N I M E L I S T
‫یوسانو-سان، کجا می‌ری؟
‫واسه تکمیل معامله؟
‫ممکنه یه تله باشه.
‫چرا؟
انقدر نمی‌خوای به مافیای بندر ملحق شی؟
‫چرت و پرت تحویلم نده!
‫نمی‌تونی توی اثبات بی‌گناهی آژانس بهمون کمک کنی؟
‫درسته.
‫توافق با فوکوزاوا-دونو...
‫این بود که ما فقط به آژانس،
‫در ازای انتقال یکی از اعضاش به مافیا کمک می‌کردیم.
‫انتقال یکی از اعضای آژانس؟
‫فکر کردی خیلی بامزه‌ای؟
‫تنها چیزی که می‌خوای اینه که ‫من به مافیا ملحق شم، نه؟
‫در این صورت، من به مافیا ملحق می‌شم.
‫توانایی من، برف سبک، ‫باید براشون به‌دردبخور باشه.
‫پس لطفاً، دلیلشو بهم بگو.
‫بین شما و رئیس مافیا چی گذشته؟
‫ربطی به اون «فرشته‌ی مرگ»ـی داره،
‫که سگ‌های شکاری در موردش صحبت می‌کردن؟
‫گمونم بهتره دیگه تو دردسر نندازمتون.
‫حله.
‫تو راه بهتون می‌گم.
‫مدت‌ها پیش، رئیس و موری-سنسه،
‫متحدای نزدیکی توی یه قاب سه‌گانه بودن،
‫اما الان با هم دشمنن.
‫به‌نظرتون چرا اینطور شده؟
‫حالا که فکرشو می‌کنم...
‫قسمت 46
‫رؤیای پروانه‌ها
‫به‌خاطر منه.
‫چهارده سال پیش ‫‌
‫‌اواخر جنگ بزرگ
‫جزیره‌ای به نام توکویامیجیما از ناکجا ‫سروکله‌ش توی اقیانوس آرام پیدا شد.
‫جزیره‌ای بی‌صاحب که داخلش همیشه شب بود،
‫در پایان جنگ بزرگ اونجا به ‫میدان اصلی نبرد تبدیل شد.
‫امواج الکترومغناطیس حاصل از ‫شفق قطبی تجهیزات الکترونیکی رو نابود کرد،
‫که منجر به نبرد نزدیک پیشامدرن شد.
‫همین‌جوری اونجا دراز نکشین، سربازای پست!
‫توانایی ویژه: امید که نمیری.
‫امید که نمیری
‫درد نمی‌کنه!
‫می‌تونم ببینم!
‫چشمام دارن می‌بینن!
‫پام...
‫پام سر جاشه!
‫شماها آسیب می‌بینین چون ضعیفین.
‫زود به خط مقدم لعنتی برگردین!
‫پیاده‌نظام ‫گارد ‫ملی ‫واحد 356
‫دانش‌آموز ‫بورسیه‌شده‌ی ‫ پزشکی ‫ ‫یوسانو آکیکو ‫(11 ساله)
‫پیاده‌نظام ‫گارد ‫ملی ‫واحد 356
‫فرمانده‌ی واحد ‫آجودان پزشکی
‫موری اوگای ‫(26 ساله)
‫شگفت‌انگیزه! یه معجزه‌ست.
‫تو خدای مایی!
‫منجی ما!
‫اجازه بدین از چهره‌ی شما به‌عنوان ‫نمادمون استفاده کنیم.
‫لطفاً! بذارین ستایشتون کنیم!
‫گم شین!
‫گورتونو گم کنین!
‫اینقدر شیفته‌ی یوسانو-کونِ من شدین؟
‫فـ ـ فرمانده موری...
‫عمراً همچین جسارتی...
‫اوه، گند زدیم... ما رو می‌کشه!
‫الانه که بدنمونو تیکه‌پاره کنه.
‫یوسانو-کونِ «تو»؟
‫از کی تا حالا مال توام، موری-سنسه؟
‫گوشاتو گاز می‌گیرما.
‫من مافوقتم، مگه نه؟
‫حق اینو دارم که رفتار و گفتارتو اصلاح کنم.
‫من به درجات نظامی اهمیتی نمی‌دم.
‫تا هفته‌ی پیش توی شیرینی فروشی کار می‌کردم،
‫بعد اومدی و برخلاف میلم منو اینجا کشوندی.
‫چه اراده‌ی پولادینی...
‫خوشم اومد!
‫رمان می‌خونی؟ اونم درست بعد ‫از اینکه کم مونده بود بمیری؟
‫رمان نیست.
‫یه مجموعه شعره.
‫عجب.
‫نمی‌گم که با اشک شوق بیا ازم تشکر کن،
‫اما قصد نداری هرچه زودتر برگردی خط مقدم؟
‫حالا که وضعت بهتر شده؟
‫البته که ازت ممنونم.
‫به همین خاطره که می‌خوام اینو داشته باشی.
‫پروانه‌م.
‫نه.
‫این...
‫فلز؟
‫ممنون، فرشته.
‫فـ ـ فرشته؟!
‫ولی چطور الان اون کارو کردی؟
‫توانایی ویژه‌ت بود؟
‫همچینم تواناییِ ویژه‌ای نیست.
‫قرار نیست مثل مال تو دنیا رو تغییر بده.
‫من؟ تغییر دنیا؟
‫شوخی می‌کنی.
‫چون که فقط یه سربازی چیزایی ‫هست که متوجهشون می‌شی.
‫توانایی ویژه دُکترین.
‫قدرت‌های بزرگ اروپا که جنگ‌های ‫موهبت‌داران رو آغاز کردن،
‫در حال تغییر مفهوم جنگ هستن.
‫اگه می‌خوایم پیروز بشیم، باید هرچه سریع‌تر ‫این موضوع رو به سران ارشد نظامی ثابت کنیم.
‫واسه همینه که فرمانده موری تو ‫رو به این واحد آورده.
‫درست نمی‌گم، فرمانده موری؟
‫می‌بینم که مقاله‌ی هنگ جاودان منو خوندی.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫تا یادمه اون یه سند سرّی نظامیه.
‫سران ارشد نظامی؟ جاودان؟ معلوم ‫هست چه کوفتی دارین بلغور می‌کنین؟
‫من فقط برای نجات جون مردم به اینجا اومدم.
‫بریم، یوسانو-کون.
‫مریضای بیشتری منتظرن.
‫الیس-چان، جدول بعدی لطفاً.
‫بله، ارباب.
‫لعنتی...
‫اون عوضیا خیلی نزدیک اردو زدن.
‫ما رو تهدید به حساب نمیارن.
‫از اعتراف کردنش متنفرم، ولی خب نیستیم.
‫ما حتی سلاحی هم نداریم که تا اونجا برسه.
‫هم از لحاظ تعداد و هم مهمات خیلی ‫نسبت بهمون برتری دارن.
‫مگه اینکه چیزی تغییر کنه...
‫نابودشون می‌کنیم!
‫ما یه فرشته کنارمون داریم.
‫حق با تو‌ـه.
‫هوی!
‫همگی، سرتونو بدزدین!
‫دست راستم سر جاشه.
‫حالت خوبه؟
‫خودت که خیلی خسته به‌نظر میای.
‫معلومه که هستم.
‫۸۰ نفر رو یک‌جا درمان کردم.
‫بدترینشون نصف بدنش منفجر شده بود.
‫می‌تونستم زخم‌هاشو با تواناییم درمان کنم، ‫ولی نمی‌تونستم ذهنشو درمان کنم.
‫الان حتی نمی‌تونه اسمشو به زبون بیاره.
‫بقیه چطور؟
‫اونایی که نمردن به جبهه برگشتن.
‫کمبود نیرو دارن.
‫«فرشته»، آره ارواح عمه‌م.
‫من در واقع اونا رو شفا می‌دم تا دوباره بمیرن.
‫اشتباه می‌کنی.
‫اون چیه؟
‫حسابش دستمه.
‫تعداد دفعاتی که جونمو نجات دادی.
‫امروز پنجمین باره.
‫اتفاقی دلم خواست با کله‌ی «حقیقت» ‫تطبیقش بدم.
‫هر بار که چیزی رو می‌شمارم ‫و نوشتن «حقیقت» رو تموم می‌کنم.
‫این حس رو پیدا می‌کنم که «همین حالا» ‫چیزی توی دنیا خلق شده.
‫این عدالت توـه.
‫اگه تو نبودی،
‫هیچ‌وقت فرصت نمی‌کردم دوباره ‫والدین و برادرم رو ببینم.
‫خوشحالم که اینجایی.
‫ممنون.
‫در واقع، من...
‫هوی، سرباز یکم!
‫خط مقدم تو وضعیت وخیمیه.
‫حالت بهتره، پس برگرد اونجا!
‫اطاعت.
‫اما حتی با اینکه می‌خواستیم به تلاش‌هامون بخندیم، ‫اوضاع همچنان بدتر می‌شد.
‫من سربازها رو هر سه‌روز یک‌بار درمان می‌کردم.
‫بعد روزی یک‌بار.
‫و به‌زودی، روزی سه‌بار.
‫دیگه حتی نمی‌شد اسمش رو بذاری جنگ.
‫ما همینطوری اونجا مونده بودیم و ‫سلاخی می‌شدیم.
‫یه واحد عادی خیلی وقت پیش بی‌خیال ‫می‌شد و عقب‌نشینی می‌کرد،
‫اما این اتفاق هیچ‌وقت نیفتاد.
‫چون من اونجا بودم.
‫درد می‌کنه... درد می‌کنه...
‫پام... پام...
‫دیگه نمی‌تونم بجنگم...
‫منو ول کنید...
‫دیگه نه...
‫من دیگه نمی‌خوام به خط مقدم برم...
‫یه شکستگی توی شعاع راستش داره.
‫درمانش کن.
‫بابا... مامان...
‫زود برمی‌گردم خونه.
‫نمی‌خوام درمانش کنم.
‫می‌خوای زخم‌هاش رو همینطوری رها کنی؟
‫آره. درسته.
‫بذارید عقب‌نشینی کنه و روند ‫عادی درمان رو طی کنه.
‫که اینطور.
‫می‌خوای از میدون مبارزه آزادش کنی؟
‫چه معمایی.
‫من موظفم به تو دستور بدم،
‫اما من سختمه به خواسته‌ی دخترا نه بگم...
‫مال تو ولی نمی‌شه.
‫انجامش بده.
‫در مورد سامورایی‌ها می‌دونی، درسته؟
‫اونا جنگ با توپ و تفنگ رو درک نکردن، ‫برای همین مردن.
‫توی جنگ بعدی، ملتی که تانک‌ها رو نه صرفاً برجک‌های ‫ ساده، بلکه جانورایی دیدن که می‌تونن قلمروی دشمن رو...
‫نابود کنن، دشمن رو قتل عام کردن.
‫توی نبردهای دریایی، ملتی که نفهمید...
‫هواپیماها دست بالا رو توی مبارزه دارن، ‫شکست خوردن.
‫و حالا، توانایی‌های ویژه‌ن که جنگ رو عوض می‌کنن.
‫وظیفه‌ی تو اینه که ارتش رو مجبور به درکِ ‫تغییر کنی.
‫انجامش بده.
‫وگرنه ملت شکست می‌خوره.
‫نمی‌کنم!
‫من فقط می‌خوام زندگی آدمایی که جلومن رو نجات بدم.
‫بسیار خب.
‫بیا.
‫داره می‌میره.
‫درستش کن.
‫هیچ‌کسی نمی‌تونست میدون مبارزه رو ترک کنه.
‫سربازی که نقاشیم رو کشید،
‫سربازی که سرمو ناز می‌کرد و ‫می‌گفت من اونو یاد خواهر کوچولوش میندازم،
‫سربازی که برام قهوه‌ی خوشمزه درست کرد...
‫همه‌شون مردن.
‫اگه به‌خاطر من نبود، همه‌شون می‌تونستن با ‫یه آسیب جزئی اونجا رو ترک کنن.
‫کلمه‌ی «نابودی» رو می‌‌دونین چیه؟
‫زمانی استفاده می‌شه که ‫نیمی از واحد ناتوان باشه.
‫نه وقتی که نصف واحد مرده باشه.
‫به عبارتی، وقتی نیمی از یک ارتش مجروح باشن، ‫عقب‌نشینی می‌کنن و جنگ تموم می‌شه.
‫اما تا وقتی که من اونجا بودم، عقب‌نشینی‌ای درکار نبود.
‫برای همین اونا نمی‌تونستن ببازن.
‫باختن حق انسانه،
‫اما من این حقو ازشون گرفتم.
‫نظامی‌ای که نتونه ببازه، فقط یه جا برای رفتن داره.
‫جلوش رو بگیر!
‫خنجرش رو بگیر!
‫همه به‌خاطر این هرزه دارن می‌میرن.
‫این دیگه یه جنگ نیست.
‫ولم کنید احمقا!
‫ولم کنید! ولم کنید!
‫روزی اتفاق افتاد که سربازی که بهش نزدیک بودم ‫سعی کرد منو بکشه.
‫گیره‌ی موم نیست.
‫حتماً جایی انداختمش.
‫نباید حالا که بهم دادتش گمش کنم.
‫باید پیداش کنم.
‫یوسانو-سان،
‫ازت می‌خوام یه پیغام برسونی.
‫اون صدا...
‫من قول دادم تحمل کنم...
‫اما توانایی توی عدالتش، ‫بهم یاد داد...
‫هرکسی یه ظرفیتی داره.
‫یادته یه‌بار بهت گفتم فرشته؟
‫اما تو بیشتر از اونی.
‫تو توی میدون مبارزه نازل شدی.
‫تو یه فرشته‌ی مرگی.
‫لطفاً خداحافظی منو به خانواده‌م برسون.
تو دیگه خیلی عدلی
‫راستش حافظه‌م از اونجا به‌ بعد مبهمه.
‫طبق چیزی که شنیدم،
‫به جرم گذاشتن مواد منفجره برای ‫منفجر کردن یه حامل دستگیر شدم.
‫حتی بعد از جنگ، توی یه مرکز به‌طور ایزوله نگه داشته می‌شدم.
‫هرچند اگه در باز می‌بود هم، اینطور ‫نبود که فکر فرار به سرم بزنه.
‫پس آژانس کارآگاهی بود که نجاتت داد؟
‫ای کاش اینطور بود.
‫بدترین آدمی که بشه تصورش رو کرد بود.
‫سه سال بعد از تموم شدن جنگ بود.
‫بالأخره پیدات کردم.
‫من دوباره به تواناییت احتیاج دارم.
‫دوباره می‌خوای بکشونیش توی جهنم؟
‫نقش شیطانو بازی می‌کنی، موری-سنسه؟
‫اون همون ستون اصلیِ قاب ‫سه‌گانه‌ی آرامش شهره.
‫یه ارتش جاودانه، به رهبری یوسانو-کون،
‫بهترین گزینه برای شکست‌دادنِ ‫رئیس مهیب مافیای بندره.
‫«بهترین» به پشمم!
‫منطق تو، انسانیت سرش نمی‌شه!
‫انسانیت؟
‫جنگ یه بازیه که کسی که توش ‫انسانیت رو قاطی می‌کنه، باخته!
‫پس اتحاد ما هم امروز تمومه.
‫در واقع، این زندگیِ توـه که امروز تمومه!
‫هی، ای بابا.
‫دعوای بزرگترا همیشه بی‌خودی شلوغه.
‫اوه این؟
‫تا رئیس داره مبارزه می‌کنه، ‫من آزادت می‌کنم.
‫نقشه اینه.
‫منو برگردون.
‫من نمی‌تونم برم بیرون.
‫چرا نه؟
‫توانایی ویژه‌ی من نجات دادن زندگی ‫آدم‌ها رو زیادی راحت می‌کنه.
‫برای همین من باعث می‌شم زندگی همه‌ی آدم‌های ‫اطرافم بی‌ارزش به‌نظر بیاد.
‫من نباید اجازه‌ی زندگی داشته باشم.
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫من به این چیزا اهمیت نمی‌دم.
‫خب چرا بی‌خیالِ استفاده از ‫توانایی ویژه‌ت نمی‌شی؟
‫اگه فقط می‌تونستم...
‫می‌گی نمی‌تونی؟
‫چرا؟
‫چون یه توانایی درمان دیوونه‌وار داری؟
‫چون همه سعی کردن از تواناییت استفاده کنن؟
‫خیر.
‫استعداد فراانسانیِ من بهترین ‫توانایی ویژه‌ی کل دنیاست.
‫توانایی‌های دیگه اصلاً مهم نیستن.
‫اگه من طرفت باشم، می‌تونم ‫همه‌ی مشکلاتت رو حل کنم.
‫اگه به تواناییم شک داری، ‫می‌تونم بهت ثابتش کنم.
‫این...
‫چطور؟
‫من هیچ‌وقت در موردش به کسی نگفتم.
‫توی اون حاملِ قدیمی پیداش کردم.
‫دیدی؟
‫من از همه‌چیز خبردارم.
‫سعی کن ازم یه سوال بپرسی.
‫هرچی باشه جواب می‌دم...
‫خب... من الان باید چیکار کنم؟
‫آدم‌هایی که بهشون خیلی اهمیت ‫می‌دادم، به‌خاطر من مردن.
‫قراره همیشه همینطوری باشه.
‫همیشه آدم‌هایی خواهند بود که می‌خوان ‫برخلاف خواسته‌ی من از تواناییم استفاده کنن.
تو دیگه خیلی عدلی
‫واقعاً جایی هست که، اونجا ‫اجازه‌ی زندگی داشته باشم؟
‫هست.
‫توی این دنیا فقط یه‌جا ‫هست که به تواناییت احتیاج نداره.
‫به آژانس کارآگاهی مسلح بیا.
‫ما توانایی ویژه‌ت رو نمی‌خوام.
‫ما اون مهربونیِ تو رو می‌خوایم.
‫تو نمی‌خواستی کسی بمیره، درسته؟
‫برای همین الان خودت انقدر درد می‌کشی.
‫چون همچین مهربونی‌ای داری ‫می‌خوام دعوتت کنم.
‫تواناییت برام اهمیتی نداره.
‫مهربونیته که ارزش داره.
‫یوسانو-سان، چی شده؟
‫هیچی.
‫بریم.
‫معامله از این در انجام می‌شه.
‫من هرطور شده آژانس کارآگاهی رو نجات می‌دم.
‫توی این دنیا فقط یه‌جا ‫هست که به تواناییت احتیاج نداره.
‫آژانس تنها جا توی این دنیاست که ‫من می‌تونم توش زندگی کنم.
قسمت بعد
47
‫من بی‌بالِ در مرثیه‌ی تنِ
A N I M E L I S T
S a y a K a & M o e i n K m l