‫پاکت قرمز روشن، کلیده.
‫کلید
پاکت 」
قرمزِ
‫「
روشن
ـه
‫پس، مجرم پاکت و دست‌نوشته رو از کجا آورده بود؟
‫جواب ساده‌ست.
‫کشتش و از خودِ نویسنده...
‫... دزدیدش.
مترجمیـــــن
S a y a K a
& M o e i n K m l
مترجمیـــــن
S a y a K a
& M o e i n K m l
A N I M E L I S T
‫اوی، رقیب، داری چیکار می‌کنی؟
‫دست‌نوشته رو تندخوانی می‌کنم.
‫ممکنه اینجا چیزی باشه که ‫بتونه به رامپو-کون کمک کنه.
‫مینورا-سان، این پرونده‌ی قتل نویسنده‌ی مرموزی که...
‫همه درباره‌ش حرف می‌زنن دقیقاً چیه؟
‫چی، خبر نداری؟
‫جسد رو رئیس مسافرخونه پیدا کرده.
‫اون دیگه چیه؟
‫عروسک داشته گوش‌های انسان حمل می‌کرده.
‫این نویسنده، یه نویسنده‌ی رمان ‫کارآگاهی فوق‌العاده بااستعداد بوده.
‫اون رو تو مسافرخونه‌ای که طولانی‌مدت ‫برای کار توش مونده بود، کشته‌شده پیدا کردن.
‫بزرگ‌ترین راز این پرونده اینه که شرایط پیرامون قتل...
‫شبیه به قتل به‌تصویر کشیده‌شده توی رمانه.
‫این همون داستان معروف قتل کیندایچی‌ـه.
‫بگیرش اون‌ور خفه‌مون کردی...
‫و من فکر کردم که اگه بخش آخر رو بخونم،
‫شاید بفهمم کی دست‌نوشته رو دزدیده، ولی...
‫قاتل یکی از آشنایان قدیمی مقتول بود که ‫انگیزه‌ش سال‌ها خشم سرکوب‌شده بوده.
‫درست همون‌طوری که رامپو-کون استنباط کرده بود.
‫در آن لحظه بود که، همکارم این کلمات را بر زبان آورد ‫و من مطمئن شدم که یک قتل بی‌نقص واقعاً وجود دارد. ‫پایان.
‫کلمه‌ی «پایان» توی صفحه‌ی آخر کثیف و تار شده.
‫اینا قطر‌ه‌های آبن؟
‫نه، با دقت بیشتری که نگاه کنی، ‫دست‌نویس نیست، یه کپیه.
‫چرا؟
‫خب؟
‫قیامت شده؟!
‫گوشیِ منه.
‫پس اون‌وقت چرا اینقدر جا خوردی؟
‫خیلی باهام تماس نمی‌گیرن.
‫این چیه؟!
‫نابودگر شواهد و قاتل یک نفرن؟
‫فکر نمی‌کنین اغراق‌آمیزه؟
‫این دست‌نوشته می‌تونست توسط ‫شخصی به‌جز قاتل به‌دست اومده باشه.
‫من مدرک دارم.
‫این دست‌نوشته.
‫پایان
‫دست‌نوشته دست اون چیکار می‌کنه؟!
پس شناختیش؟
‫اینطوری تا شده بود و تو مغازه‌ی کادوفروشی،
‫توی طبقه‌ی دوم دکور قایمش کرده بودن.
‫به‌محض اینکه پاکتو برداشتم داخلشو چک کردم.
‫و بنا به دلایلی، فقط صفحه‌ی آخر فتوکپی بود.
برای این بود که اصلیه رو نگه داره؟
‫نه، در این صورت همه‌ی صفحه‌ها رو کپی می‌کردن.
‫اون‌موقع بود که فهمیدم...
‫شاید درست قبل از اینکه تحویلش بده، ‫با عجله ازش کپی گرفته.
‫واسه همین یه لوازم‌التحریریِ این نزدیکیا رو چک کردم.
‫و همون‌طور که انتظار داشتم، همون کاغذ بود.
‫به عبارت دیگه، مهاجم عجله داشته ‫تا اصلیه رو با کپیه عوضی کنه.
‫چرا؟
‫اگه موضوع محتواش بود، می‌تونست ‫اون صفحه رو بندازه دور.
‫این کار رو نکرد، چون دلیل مشخصی ‫برای تحویل همه‌ی صفحات وجود داشت.
‫اگه موضوع اینطور باشه، صفحه‌ی آخرِ ‫دست‌نوشته دور انداخته نمی‌شه.
‫اما اون نمی‌تونسته خبر تفتیش شدن ‫رو به جون بخره، واسه همین یه‌جایی قایمش کرد.
‫و اینطوری دست‌نوشته‌ی پنهان‌شده رو پیدا کردی؟
‫به‌محض اینکه پیداش کردم، مطمئن ‫شدم که یه‌نفر پشت هر دوتا حادثه‌ست.
‫راستی شما...
‫اسمت چیه؟
‫اوگوری موشیتارو.
‫ممنون.
‫حالا همه‌ی اطلاعات لازممو دارم.
‫تو کسی هستی که پشت هر دوتا حادثه‌ست،
‫اوگوری موشیتارو-کون.
‫قسمت 42 ‫یک قتل بی‌نقص ‫و قاتل (قسمت2)
‫آسه، آسه...
‫سه نوع محموله هست که ازشون متنفرم:
‫محموله‌ای که زیاد حرف بزنه.
‫محموله‌ای که دردسر ایجاد کنه.
‫و محموله‌ای که در ازاش پول ندن.
‫حرفی واسه گفتن داری؟
‫حرفی ندارم.
‫ولی اون داره.
‫تفنگتو بیار پایین، راننده‌ی ماشین فرار.
‫آتو دست کارآگاه‌ها نده.
‫هیچ مدرک محکمه‌پسندی که منجر به ‫کشیده‌شدن پامون به دادگاه بشه وجود نداره.
.از اولش هم هیچ شانسی نداشت
‫مگر اینکه اونو در ملأ عام تهدید کنی.
‫وقتی یه اسلحه به‌سمت سرش نشونه ‫رفته، آتو داشتن فایده‌ای براش نداره.
‫از ماشین پیاده شو.
‫نمی‌خوام صندلیم کثیف شه.
‫اسلحه‌ها جذابن، اینطور نیست؟
‫بنا به دلایلی، به‌محض اینکه یکی از اونا رو ‫داشته باشی، تبدیل به یه احمق می‌شی.
‫شرمنده، ولی این موقعیت همون چیزیه ‫که تو تموم این مدت منتظرش بودم.
‫تفنگو بنداز!
‫رامپو-کون!
‫با تلفن پو-کون تماس گرفتم.
‫چه پایان غیرمنتظره‌ای برای جنایتکاران قرن.
‫جفتتونو تو یه سلول میندازم.
‫قادرین یه جلسه‌ی بازبینی یا همچین چیزی داشته باشین.
!بکن ببینم
‫من یه دیپلمات رسمی هستم، و ‫این خودرو دارای پلاک خدمات خارجیه.
‫ما اینجا از قوانین جنایی مصونیت داریم.
‫نمی‌تونین ما رو دستگیر کنین.
‫با این حال، اقدام به یک قتل جاری باید شما ‫رو از امتیازاتتون به‌عنوان یه دیپلمات محروم کنه.
‫خشاب پر نیست.
‫می‌تونم به چیزی که شما بهش ‫می‌گین دفاع غیرممکن استناد کنم.
‫همچنین حق حمل این هفت‌تیر رو هم دارم.
‫استفاده‌ی من ازشون اصلاً غیرقانونی نیست.
‫پس اون اسلحه یه تهدید پوچ بود.
‫فیودور این حقّه رو بهت یاد داده.
‫آزادی که بری.
‫هوی!
‫به امید دیدار، رامپو-کون.
‫سلام منو به همکارتون توی زندان برسونین.
‫متن ناجوری داره روی گوشی نمایش داده می‌شه.
‫این گوشی...
‫موشیتارو-کون، تو بردی.
‫من همیشه اینو می‌دونستم که: ‫افراد عادی نمی‌تونن موهبت‌دارها رو شکست بدن.
‫با این حال، من شکستت می‌دم...
‫چون که همکارام فکر می‌کنن من شکست‌ناپذیرم.
‫غیرممکنه...
‫یه توانایی ویژه!
‫مطمئنم که موهبت‌دار نبود...
‫خیلی تاریکه...
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫نمی‌تونم چیزی ببینم.
‫نمی‌تونم نفس بکشم!
‫یه‌چیزی داره خفه‌م می‌کنه!
‫نه...
‫این...
‫چطور می‌تونی منو بکشی؟
‫یوکومیزو؟!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫اینجا مسافرخونه‌ست.
‫جایی که یوکومیزو به قتل رسید.
‫ولی چطوری؟
‫نه، اول...
‫ازت متنفرم!
‫خیلی ازت متنفرم!
‫نه!
‫اینطور نیست، یوکومیزو!
‫درسته.
‫این واقعیت نیست.
‫واقعیت این شکلیه.
‫که اینطور.
‫کار اون موهبت‌دار انجمنه.
‫ما داخل رمان پو هستیم.
‫درسته.
‫بهش پیام دادم و دستور دادم که ‫صحنه‌ی قتل رو بازسازی کنه.
‫که اینطور.
‫پس اون متنه این بود.
‫تو گفتی «اینطور نیست، یوکومیزو.»
‫به‌نظر می‌رسه به‌خوبی با قربانی آشنایی.
‫واقعاً فکر می‌کنی که منو با همچین ‫تله‌ی زپرتی‌ای گیر انداختی؟
‫همون‌طور که قبلاً گفتم، به مدرک نیاز داری.
‫تمام سوءظن‌ها و استنتاج‌هات بی‌معنی‌ان.
‫علاوه بر این، اشتباه بزرگی مرتکب شدی.
‫اشتباه؟
‫آره.
‫مشخصاتش چک کردم.
‫توانایی ویژه‌ی نویسنده‌ی موهبت‌دار...
‫چیزیه که بهش اجازه می‌ده فرد رو ‫به سناریوی رازآلود خودش بکشونه.
‫تا معما حل نشه نمی‌تونی ازش بیرون بری.
‫اما این معما، صحنه‌ی قتل کیندایچی‌ـه.
‫که یعنی، اگه حقایق رو بگم،
‫می‌تونم بلافاصله به ماشینم ‫توی دنیای واقعی برگردم.
‫به عبارت دیگه، نمی‌شه تو این فضا گیر بیفتم.
‫حق با توـه.
‫ولی تو اینجا رو ترک نمی‌کنی.
‫وقتی حرف‌های منو شنیدی،
‫خودتو به پلیس تحویل می‌دی.
‫کیندایچی »
‫« قتل
اگر که نویسنده تدبیر پشت قتل را به
‫کسی ‫جز قاتل ‫نشان ‫دهد،
‫نمی‌دهد.
‫جواب
‫به عبارت دیگه، قاتل باید منحصربه‌فرد باشه.
‫برای همین اولش برداشتم این بود که ‫انگیزه یه کینه‌ی شخصی بوده.
‫ولی این بدتره.
‫اینکه فرارت رو اشانتیون بذاری روی ماجرای قتل، عملاً یه نوع خودکشیه.
‫یه نفر فقط می‌تونه دو نوع انگیزه برای سوق ‫ دادن یه شخص به خودکشی داشته باشه.
‫جنون و وظیفه.
‫انتخابت رو بکن، یوکومیزو.
‫چاقو زدن، مسموم کردن، خفه کردن یا کتک زدن.
‫می‌خوای چطور انجام بشه؟
‫گمونم چاقو زدن.
‫مسمومیت مستلزم اینه که خواننده ‫دانش شیمی داشته باشه.
‫انصاف نیست.
‫ای حرومیِ کثیف.
‫کی درباره‌ی رمان جدیدت حرف زد.
‫دارم راجع ‌به اینکه چطور بکشمت حرف می‌زنم.
‫ببند بابا.
‫نه، جدی، چندتا ایده‌ی قتل بهم بده.
‫این ماه به ددلاینم نمی‌رسم.
‫باز شروع شد.
‫رمان‌های رازآلود، بازی‌های داخلی هستن ‫که اتفاقی با قوانین خارجی گره خوردن.
‫پیام‌های مرگ، حیله‌ها، فضاهای بسته...
‫اون‌ها کاملاً از واقعیت جدا هستن.
‫اگه می‌خوای معما حل کنی، برو معادله‌ی ریاضی ‫یا همچین چیزی حل کن.
‫نفرتت از رمان‌های معمایی از دوران ‫مدرسه‌مون عوض نشده.
‫تقصیر توئه که ازش بدم میاد.
‫هرچند منظورت رو می‌فهمم.
‫متا رازآلود، ضد رازآلود...
‫هرچقدر هم که معمایی که به دنیا ‫عرضه می‌کنی خاص باشه،
‫آخرش، همه‌شون توی یه ‫دسته‌بندی جا می‌گیرن.
‫معمای مطلق وجود نداره.
.‫نداره دیگه
‫خیلی وقت بود که نتونسته بودم ‫باهات یه مکالمه‌ی عمیق داشته باشم.
‫نتونستم آخرشو لو ندم.
‫همیشه آخر بحث ‫موضوع رو عوض می‌کنی.
‫تعجبی نداره که هیچ‌وقت توی ‫مدرسه هیچ دوستی نداشتی.
‫تو هم دوستی نداری.
‫درسته.
‫من کشتمش.
‫با همین دستا تا خودِ مرگ خفه‌ش کردم.
‫با خونخواری و جنون.
‫خب، حالا که چی؟
‫مظنون به جرمش اعتراف کرد.
‫هیچ کاری ازت برنمیا-
‫تو هیچ‌وقت اونو نکشتی.
‫توی جلد چهارم، انگیزه‌ی قتل، کینه‌ی شخصی توصیف شده.
‫با عقل جور در نمیاد، میاد؟
‫اگه تو کسی بودی که اونو کشته،
‫نه تنها تدبیر پشت داستان رو کپی می‌کردی، ‫بلکه انگیزه‌ی قتل رو هم کپی می‌کردی.
‫زیادی بی‌نقصه.
‫عملاً یه‌نوع فیلم‌نامه‌ست.
‫«قتل کیندایچی» کمدی‌ای بود که هم ‫خودش نوشته و هم توش بازی کرد.
‫به عبارتی، اون خودش رو کشت.
‫معلوم شد چه راه احمقانه‌ای بوده.
‫اما خیلی مؤثر بود.
‫حتی کسایی که رمان رازآلود نمی‌خونن هم...
‫غرق این پرونده شدن و روی ‫حل کردنش کار کردن.
‫روی این معمایِ یکتا، مطلق و غیرقابل دسته‌بندی.
‫قضیه اینه.
‫」معمایی که توی دنیای واقعی نشت می‌کنه.「
‫من از حسرت داشتن متنفرم.
‫برای همینه که همیشه کارها ‫رو به‌ شیوه‌ی خودم انجام دادم.
‫تا الان، از زندگیم راضیم.
‫اما حالا دیگه فهمیدم وقتم کمه.
‫وضع معده‌ت انقدر داغونه؟
‫یه تومور بدخیم توی روده‌م دارم.
‫بهم گفتن در بهترین حالت، یه سال وقت دارم.
‫قبل از اون، می‌خوام رمان ‫معماییِ مطلقم رو تموم کنم.
‫همه‌ی کاراش رو هم کردم.
‫جز قطعه‌ی کلیدی...
‫و اون کلید چیه؟
‫قاتل.
‫اگه معلوم بشه خودم زودتر ‫انجامش دادم، همه‌چیز بیخود می‌شه.
‫برای جلوگیری، یه قاتل واقعی می‌خوام ‫ که قصد و انگیزه‌ی حقیقی داشته باشه.
‫می خوام تو اون شخص باشی.
!کاملاً درسته
‫زدی تو خال کاراگاه.
‫دقیقاً من در نقش اون ‫قاتل نامتعادلم.
‫معلومه که قبول کردم!
‫می‌تونستم مردی که ازش نفرت ‫داشتم رو بکشم.
‫جدای اون، پول فروختن دست‌نوشته رو زدم به جیب.
‫چرا باید رد می‌کردم؟
‫من کشتمش!
‫پس چرا این صفحه از دست‌نوشته رو مخفی کردی؟
‫بعضی کلمه‌ها از جمله کلمه‌ی «پایان» جوهری شدن.
پایان
‫این اتفاق حتماً بعد از تموم شدن ‫دست‌نوشته اتفاق افتاده.
‫پس، کی لکه‌دارش کرده، و کِی؟
‫این لکه موقع جرم اتفاق افتاده، یا دقیقاً بعدش؟
‫جوهر لکه‌ها به ترتیبِ برعکسِ ‫حالت تکمیل شده، افتادن.
‫پس یعنی، صفحه‌ی آخر رو بوده.
‫وقتی اینطوری بهش فکر کنی، ‫همه‌چیز با عقل جور درمیاد.
‫تمومش کن.
‫منبع آب توی صحنه‌ی جرم،
‫و دلیل اینکه مهاجم دیوانه‌وار سعی کرده نسخه‌ی ‫اصلی رو با یه کپی جایگزین کنه.
‫وقتی همه‌ رو می‌ذاری کنار همدیگه، ‫فقط یه توجیه می‌تونه وجود داشته باشه.
‫ممنونم... موشی-کون...
‫که این کار رو قبول کردی...
‫الحق... که خودت... تنها...
‫اشکن.
‫مهاجم درحالی که قربانی رو ‫خفه می‌کرده، داشته گریه می‌کرده.
‫پس اگه انگیزه یه کینه‌ی شخصی نبوده،
‫تمام مفروضات در مورد تدبیرِ [پشتِ داستان] برملا می‌شه.
‫اگه قربانی شریک جرم بوده باشه،
‫خودِ عمل حل کردن معما بی‌معنیه.
‫دیگه حتی یه معما هم نیست، ‫چه برسه به مطلق بودنش.
‫درست قبل از تحویل دست‌نوشته، ‫متوجه این موضوع شدی.
‫برای همینه که با کپی جاشو عوض کردی.
‫تا آخرین خواسته‌ی دوستت رو برآورده کنی.
‫تو هیچ مدرکی نداری.
‫حق با توـه.
‫پزشکی قانونی می‌تونست تشخیص بده ‫اینا اشکن،
‫ولی نمی‌تونه تشخیص بده اشک کی‌ان.
‫اما، کافیه حقه‌ی پشت دست‌نوشته ‫رو عمومی کنیم.
‫«شاید خودکشی بوده باشه، شاید ‫یه مسخره‌بازی بوده باشه.»
‫«شاید تلاش برای حل کردنش ‫بیخود باشه.»
‫به محض اینکه خواننده‌ها ‫شروع به فکرای اینطوری بکنن،
‫ارزش پذیرش چالش سقوط می‌کنه،
‫و آخرین خواسته‌ی دوستت هم به باد می‌ره.
‫آژانس کارگاهی یه‌بار توسط ‫فیودور شکست خورده.
‫ما دوباره شکست نمی‌خوریم.
‫بهتون اجازه نمی‌دم به کسی توی ‫آژانس آسیب برسونید.
‫این چیه؟
‫برای این هدف، من خودِ شیطان رو...
‫حفظ کردم و جذب کردم!
‫اگه خودت رو تسلیم نکنی، ‫این فرضیات رو عمومی می‌کنم.
‫این کار کاراگاه نیست.
‫این کنترل ذهن شیطانیه که ‫به ذهنت حمله می‌کنه.
‫اسلحه‌ی جدید من برای کشتن ‫قاتلانِ کاراگاه.
‫نه...
‫نمی‌تونم همچین اجازه‌ای بدم.
‫لطفاً عمومیش نکن.
‫من از یوکومیزو متنفرم.
‫امکان نداره که نباشم.
‫خودمو تسلیم می‌کنم.
‫آره.
‫که اینطور.
‫بسیار خب.
‫شواهدی داریم که نارنجک‌هایی که...
‫مثل نمونه‌ی مورد استفاده‌ی آژانس کاراگاهی بودن، ‫توی جابه‌جایی دزدیده شدن.
‫یعنی احتمالش زیاده که توی قتل ‫اون دختر مورد استفاده شده باشن.
‫اون موهبت ویژه‌ش رو رها کرد.
‫کونیکیدا آزاد می‌شه.
‫رامپو-کون.
‫در مورد اون جسد ساختگی...
‫هیچ‌گونه فعالیت بیولوژیکی‌ای ‫توی زخم‌های صورتش مشاهده نشده.
.ها
‫فقط یه جسدی که فیودور بهش ‫داده بود رو پرت کرد.
‫شک دارم حتی کسی جز رمان‌نویس ‫معمایی رو کشته باشه.
‫رامپو-کون؟
‫حوصله‌م ندارم بندازمش دور.
‫مال تو باشه.
‫این چیه؟
‫یه کارت کارمند؟
‫اون کمپانی، یه پوشش برای ‫یه سازمان ضد دولتیه.
‫یه مأمور بخش عملیات ویژه‌ی ‫موهبت‌دار که به طور مخفیانه اونجا کار می‌کنه...
‫در شرف لو رفتنه.
‫برو کمکش کن.
‫چرا از من می‌خوای؟
‫اون مأمور مسئول استخدام توی اون بخش هم هست.
‫برام مهم نیست چی به سرِ مأموره میاد،
‫اما اگه از توانایی قدرتمندت باخبر بشه، ‫مجبور می‌شه استخدامت کنه.
‫برو بهشون نشون بده چی تو چنته داری.
‫رامپو-کون...
‫تو...
‫بهت قول دادم دیگه، نه؟
‫که اگه کار خواستی کمکت می‌کنم پیدا کنی.
‫موشی-کون، شرط می‌بندم بهم می‌خندی.
‫که سعی دارم حتی اگه به قیمت جونم ‫باشه توی رمان معمایی استاد بشم.
‫ولی وقتی پا توی یه مسیری می‌ذاری،
‫می‌فهمی هیچ‌چیزی وجود نداره ‫که ارزشش تغییرپذیر نباشه.
‫ها؟ فندکم کو؟
‫پس یعنی، بسته به تصمیم خودت داره.
‫که انتخاب کنی، چی توی ‫زندگیت ارزشمند باشه.
‫به‌ هر حال، بهترین عیشِ آدمیزاد...
‫این حقه که خود جهان رو انتخاب کنه.
‫یعنی چی...
‫تصادف شده؟
‫تصادفه؟
‫قتله.
‫قربانی کیه؟
‫تو.
‫الان یه تفنگ از توی هوا دراومد؟
‫خب، بعدی...
‫وقت امتحانه!
‫یعنی من کی‌ام؟
‫چی؟
‫گفتی اسمم نیکولای‌ـه؟
‫صحیـــــح!
‫خب، سوال بعدی!
‫من چرا اینجـــام؟
‫راهنمایی: وظیفه‌ی تمیزکاری.
‫عه، جوابو گفتم رفت.
‫وظیفه‌ی تمیزکاری؟
‫درسته.
‫وظیفه‌ی من اینه که از شر اونایی که ‫از قدم بعدیِ ما خبر دارن، خلاص شم.
‫آخه امتحانی که جواباش لو رفته ‫باشه که باحال نیست.
‫«ما»؟
‫پس تو با فیودوری؟
‫دقیقاً!
‫ما زوال فرشتگانیم!
‫تروریست‌هایی که توی این ‫سرزمین کمین کردن!
‫پنج فرشته، اومدن تا از پایان ‫دنیای خدایگاه روایت کنن!
‫رامپو-کون!
‫گوش کن!
‫قراره به آژانس کاراگاهی یه ‫پیشنهاد کاریِ بزرگ بشه!
‫قبولش نکنید!
‫اگه قبول کنید، فاتحه‌ی آژانس خونده‌ست!
گوش دادی؟
اصلاً قبولش نکنـ
اصلاً قبولش نکنـ ــ
اصلاً قبولش نکنـ ــ ــ
اصلاً قبولش نکنـ ــ ــ ــ
اصلاً قبولش نکنـ ــ ــ ــ ــ
‫ـــــ .
‌غم‌انگیز شنبه‌ییک
‫قسمت بعدی:
43
A N I M E L I S T
S a y a K a & M o e i n K m l