شروع شــده .
‫ما فرشتگان....
‫ نه، ما فرشتگان بی‌بال و نزول یافته ‫در شرف اینیم تا یکی یکی...
‫توسط فرشتگان واقعیِ بهشت، کشته بشیم.
‫چقدر احمقانه.
‫اگر مجری فرشته بود، ‫مشکلی با کشتن ما نداشت.
‫صرفاً باید صورش رو به صدا در بیاره
‫دلیلی نداره از وسایل فیزیکی استفاده کنه.
‫این یه قتل زنجیره‌ایـه که توسط ‫یکی از اعضای اینجا انجام شده...
‫و می‌خوان که مثل دادخواهی ‫فرشته به‌نظر بیاد
‫«باشد که فرشتگان، مرگ حقیقی را ‫بر بازیگران به ارمغان آوردند. وی»
‫وی؟
‫این خودش احمقانه نیست؟
‫ما دلیلی برای کشتن همدیگه نداریم.
‫برای ماها چه سودی داره ‫که همدیگه رو بکشیم؟
‫نظر شما چیه، رهبر؟
‫رهبر؟
‫رهبر!
‫آیا این مجازاتیه که به ما فرشتگان زمینی، ‫برای ستایش انسانیت، داده شده؟
‫فرشتگان برای پاکسازی ما از بهشت فرستاده شدن.
‫نام آن‌ها «موهبت‌دار» است.
‫«موهبت‌دار»؟
‫هی. موهبت‌دار چیه؟
‫ما همه انسانیم. ما از زمینیم،
‫فعلاً ببین، بعداً می‌فهمی.
‫ما از فرشته بودن رد شدیم، ‫و انتخاب شدیم تا انسان باشیم.
‫اون کیه؟
‫ما رؤیاپردازی می‌کنیم، عشق می‌ورزیم، و به ‫دنبال کامیابی‌‌های ممکنیم، چرا که فانی‌ هستیم.
‫هی، می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫این آدم‌ها پول دادن تا اینو تماشا کنن، نه؟
‫و از این تصمیم نیز حسرتی نداریم.
‫چرا هیچ‌کدوم از اینا از اینکه ‫مجبورش شدن بشینن همچین...
‫اینکه یک شخص نوع وجودیت خودش ‫رو انتخاب کنه، حقیقی‌ترین شکل روحه.
‫نمایشی با چنین پایان واضحی رو ببینن، ‫عصبانی نیستن؟
‫هی.
‫اون قاتله دیگه، نه؟
‫قطعاً.
‫و فرشتگان و انسان‌ها از دو بعد ‫کاملاً متفاوت هستند.
‫تو همون پنج دقیقه‌ی اول معلوم بود.
‫فرشتگان نمی‌تونن به کامیابی‌ای که ‫در قلمرو بشره، دست پیدا کنند،
‫تمومش کن!
‫و انسان‌ها در برابر برتری فرشتگان ‫ناتوان هستن.
‫چرا؟
‫آن‌هایی که انسان‌ها را از بیرون کنترل می‌کنند، ‫و آن‌هایی که از کامیابی درونی لذت می‌برند..
‫چرا این همه آدم بدون هیچ شکایتی ‫نشستن همچین نمایشی رو می‌بینن؟
‫همانند نویسندگان و شخصیت‌هایشان هستن: ‫این دو هیچ‌وقت با هم تداخلی ندارن.
‫واقعاً اعصابم رو خورد می‌کنه.
‫نمی‌فهمم.
‫و همچنان...
‫و همچنان؟
‫کسانی هستند که با وجود انسان بودن، ذره‌ای ‫از برتری ممنوعه‌ی فرشتگان را دارند.
‫یه‌چیزی هست که همه می‌فهمن ولی من نه.
‫این، اوه، اوه حقیقتاً روح نفرین شده‌ایست ‫که نامش را موهبت‌دار گذاشته‌ایم.
‫نمی‌فهمم.
‫هیچ یک از ما نمی‌تواند ذره‌ای به‌اندازه‌ی ‫موهبت‌داران گناهکار باشد.
‫ترسیدم.
‫انگار که دنیا پر از هیولاست،
‫این موهبت‌داران ملعون ما را همچون طعمه‌ای ‫مستعد برای شکار، یکی یکی بیرون می‌کشند.
‫هیولاهایی که فقط من نمی‌فهممشون.
‫ما باید این موهبت‌داران را پیدا کنیم.
‫نه، شاید اول باید کارآگاهی استخدام کنیم؟
‫من تنهای تنها...
‫توی این دنیای پر از ‫هیولا زندگی می‌کنم.
‫.هم اکنون، پانزده‌ دقیقه وقفه خواهیم داشت
‫‫بخش دوم از ساعت 6:20 دقیقه ادامه می‌یابد.
‫بیا.
‫جوابی که دنبالشی رو بهت می‌دم.
‫خانواده‌ت چیزی در مورد استعدادت بهت گفتن؟
‫استعداد؟
‫ای کاش استعداد داشتم.
‫اون‌وقت کار پیدا کردن انقدر سخت نبود.
‫نه.
‫تو یه استعداد ویژه داری.
‫حق با تو بود.
‫من قبلاً شمشیر حمل می‌کردم.
‫من به استاد شمشیزنی معروف بودم، ‫حتی در حد مقامات دولتی.
‫شمشیر من موجب صلح ملت بود.
‫... یا قلباً بر این باور بودم.
‫برای همین بود که می‌کشتم.
‫آدم‌کشی کار بسیار آسونیه.
‫یه دفعه از اینکه متوجه شدم...
‫مشتاقانه منتظر آدمکشی بعدی‌ام ‫وحشت کردم.
‫دیگه نمی‌تونستم بفهمم دارم برای کشورم ‫آدم می‌کشم یا برای خودِ لحظه‌ی کشتن.
‫اون‌موقع بود که تصمیم گرفتم ‫دیگه شمشیر به دست نگیرم.
‫هیچ‌کس تا به حال از شغل سابق ‫من خبردار نشده بود.
‫تو اون‌موقع قاتل توی نمایش رو حدس زدی.
‫به نظر من، تو تنها کسی هستی که به ‫این سرعت می‌تونست به جواب برسه.
‫خودِ منم اگه نمایشنامه رو نخونده ‫بودم، متوجه نمی‌شدم.
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫آدم‌های اطرافت، همه یه‌مشت احمقن؟
‫که ابله‌های از همه‌جا بی‌خبرن؟
‫آره.
‫گوش کن، و اینو به خاطر بسپر.
‫تو خاصی.
‫همه‌ی آدم‌های دیگه، احمقن.
‫به اضافه‌ی من.
‫دلیل اینکه تنهایی، اینه که ‫یه استعداد ویژه داری.
ویژه؟
‫اما توانایی‌ها باید کنترل بشن.
‫اینکه باید انکار کنی متوجه ‫استعداد خودت هستی،
‫مثلِ منه که باید گذشته‌ی خودم که شمشیر رو ‫در جستجوی خون به دست می‌گرفتم، انکار کنم.
‫من تنها کسی‌ام که خاصم؟
‫چطور همچین اتفاقی افتاده؟
‫به همه‌ی آدم‌های این شهر نگاه کن.
‫خب...
‫خب؟
‫چون تو موهبت‌داری.
‫به‌خاطر اینکه موهبت داری، خاصی.
‫موهبت‌دار؟
‫تواناییِ تو بهت این اجازه رو می‌ده ‫تا توی یه نگاه حقیقت رو بفهمی.
‫توی این دنیا... آدم‌های زیادی با ‫موهبت‌های خاص وجود داره.
‫به‌خاطر استعداد ویژه‌ته ‫که آدم‌های اطرافت شبیه هیولان.
‫تو باید تواناییت رو کنترل کنی.
‫بهت یاد می‌دم چطوری.
‫با کمک یه‌چیز خاص،
‫می‌تونی استعداد ویژه‌ت رو ‫تحت کنترل بگیری.
یه‌چیز خاص؟
‫بیا.
‫عینک؟
‫این از یه اشراف‌زاده‌ی اهل کیوتو بهم رسیده.
‫وقتی به چشم بزنیش، ‫تواناییت فعال می‌شه.
‫و حقیقت در لحظه برات آشکار می‌شه.
‫و، وقتی نمی‌زنیش،
‫دیگه حماقت بقیه‌ی آدم‌ها اذیتت نمی‌کنه.
‫من اینو بهت می‌دم.
‫این که بیشتر بهش میاد یه ‫عینک ارزون‌قیمت باشه.
‫همینطوره.
‫این ته‌باریه که مجبور شدم ‫از یه خرده‌فروش بخرم.
‫اما...
‫من که فرقی نمی‌بینم.
‫خب، از این عینک برای کنترل ‫استعداد ویژه‌ت استفاده کن.
‫کنترل استعداد ویژه‌م؟
‫درسته.
‫حقیقت رو با استعداد ویژه‌ت آشکار کن...
‫و شر رو از تاریکی‌ای که درش ‫پنهان شده، بیرون بکش، کارآگاه موهبت‌دار.
‫از امروز به بعد، تو بهترین کارآگاه جهانی.
‫بهترین کارآگاه؟
‫هنوز همه چیز برات روشن نشد؟
‫این دنیا اصلاً ترسناک نیست.
‫هیچ‌کسی هیولا نیست.
‫اون‌ها فقط نسبت به تو خیلی احمقن.
‫واقعاً؟
‫هیچ‌کسی نسبت به تو بدخواهی نخواهد داشت.
‫اون‌ها فقط یه‌مشت احمقن.
‫بچه‌هایی که نمی‌دونن دنیای ‫اطرافشون چه خبره؟
‫بچه‌؟
‫همه فقط یه‌مشت بچه‌ی احمقن؟
.درسته
‫اون‌ها واقعاً از هیچی خبر ندارن؟
.دقیقاً همینطوره
‫اما...
‫ادوگاوا رامپو!
‫عینک دیگه تو رو قبولت کرده.
‫تنها کاری که باید بکنی، ‫اینه که ذهنت رو باز کنی.
‫ذهنم رو باز کنم؟
‫این دنیای حال‌به‌هم‌زن...
‫اون‌موقع! اون‌موقع! اون‌موقع!
!اون‌موقع
‫همه‌ی اون بدبختی‌ها، به‌ خاطر این ‫نبود که من ایرادی داشته باشم،
‫بلکه به‌خاطر این بود که آدم‌های ‫اطرافم یه‌مشکلی داشتن؟
‫یعنی اینطوریه؟
‫اون‌ها همه یه‌مشت بچه‌ی از همه‌جا بی‌خبرن.
‫یه بچه که حتی نمی‌تونه سرش رو بالا ‫بگیره، می‌تونه از بقیه متنفر باشه؟
‫حق با اونه...
‫هیچ‌کسی هیچ‌وقت از من بدش نمی‌اومد.
‫که اینطور!
‫شماها همه بچه‌این!
‫دنیا اونقدرا هم حال‌به‌هم‌زن نیست
‫قضیه فقط اینه که شماها همه‌تون احمقای کوچولواید.
‫و من باید از همه‌ی این بچه‌های احمق محافظت کنم!
...هوی رامپو
‫یه‌کاری هست که باید انجام بدم.
‫تو برگرد سرجات، آقا.
‫احتمالاً هنوز بتونیم ‫جلوی قاتل رو بگیریم.
‫چی؟
‫قاتل طبق تهدیدش پیش می‌ره، ‫و حمله می‌کنه.
‫ما باید از این حقیقت استفاده کنیم.
‫چی داری می‌گی؟
‫من متوجه همه‌چیز شدم.
‫هدف دشمن، نقشه‌ش، همه‌چیز.
‫پس ازت می‌خوام حواست به ‫تماشاچی‌ها باشه.
‫خیلی‌خب.
.ولی مراقب باش
‫نگران نباش!
‫آخه من بهترین کارآگاه دنیام که مأموریت ‫دارم از احمقای دنیا محافظت کنم!
A N I M E L I S T
مترجمیـــــن
S a y a K a
& M o e i n K m l
مترجمیـــــن
S a y a K a
& M o e i n K m l
قسمت 39
روز یک رویا، شب حقیقی‌ست
‫ما رو ببخش ای فرشته‌ی جنگ،
‫یا خودت رو در قلمروی بشریت نشون بده!
‫من از مرگ نمی‌ترسم!
‫اگر می‌خوای قضاوتی انجام بدی، ‫اول سینه‌ی من رو سوراخ کن.
‫من می‌دونم تو چی می‌خوای.
‫تو می‌خوای من شاهد این باشم که ‫دوستانم با زشتی‌های رایج در بشریت...
‫از هم متنفرن بشن، نه؟
‫پس من هم تو رو رسوا می‌کنم!
‫تو و گناهانت رو!
.عالی بود
‫این توی نمایشنامه نبود.
‫چرا....؟
‫خونِ واقعی.
‫به آمبولانس زنگ بزنید!
‫به پلیس ورودی خبر بدید و ‫درهای سالن تئاتر رو ببندین.
مرده؟
‫ولی سلاح کجاست؟
‫سلاحی نیست...
...نکنه
‫قتلی توسط یه فرشته؟
‫غیرممکنه!
‫نه!
‫تاکیو!
‫واقعاً مرده!
‫
‫یه قتله!
‫سر جاتون بشینین!
‫اگه فرار کنین، ممکنه مظنون به قتل بشین.
‫تاکیو! تاکیو!
‫پس ازت می‌خوام که حواست به تماشاچیا باشه.
‫پس کسی که فرار می‌کنه مجرمه.
‫رامپو کجا رفته؟
‫فرمانده، یکی از حضار ناپدید شده.
‫چی؟
‫ببخشید.
‫عه، سلام، قربان.
.خسته نباشید
‫شنیدم که یکی از بین تماشاچیا فرار کرده.
‫بله.
‫مطمئن هستم که آمد و شدِ تئاتر رو درست مدیریت کردیم،
‫اما یک نفر ناپدید شده.
‫این شخص چه شکلیه و ‫روی کدوم صندلی نشسته بود؟
‫توی ردیف اول بود.
‫کت‌وشلوار قهوه‌ای روشن و کلاه گرد.
‫مردی باوقار و میانسال، که عصایی چوبی در دست داشته.
‫همون مرده‌ست.
‫اون مرد کِی صندلیشو ترک کرده؟
‫مدارکمون می‌گن که موقع شروع نمایش اونجا بود، ولی...
‫می‌رم ساختمون رو بگردم.
‫صبر کنین، قربان!
‫تقصیر منه.
‫من تحریکش کردم.
‫رامپو فقط یه پسربچه‌ست. نمی‌دونه ‫چطور از خودش محافظت کنه.
‫ممکنه کارآگاه باهوشی باشه،
‫اما اگه قاتل دیوانه‌وار بهش حمله کنه، شانسی نداره.
‫فعال کردن تواناییش دست خودش نیست.
‫باید سپرش بشم و شیطانو دست‌به‌سر کنم،
‫تا خیالش راحت باشه که از ‫استدلالش استفاده کنه.
‫یک ‫کارآگاه ‫باید
‫مسلح ‫باشد.
‫فوکوزاوا-سان.
.شرمنده ولی زودتر بگید
‫پیامی از رامپو-کون دارم.
چی؟
‫رامپو-کون گفت که دو قاتل وجود داره.
‫این جرم از دو نوع عمل متفاوت تشکیل شده.
‫می‌تونی اون رو مثل میگو و ماهی پورگی تصور کنی.
‫می‌تونی از میگو که گرفتنش راحته راضی باشی.
‫میگو خیلی خوش‌مزه‌ست.
‫ولی اگه می‌خوای ماهی پورگی رو بگیری،
‫خب، باید از میگو استفاده کنی.
‫خیلی پیچیده‌ست.
‫رامپو کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫هر جایی می‌تونه باشه.
‫موراکامی کسی بود که کشته شد، ‫پس چرا با من صحبت می‌کنی؟
‫چون رامپو-کون حقیقت رو در مورد بخشی از پرونده بهم گفت.
‫می‌گم، فوکوزاوا-سان، اون بچه کیه؟
‫شک ندارم که کارآگاه خیلی خوبیه،
‫ولی واقعاً همون‌طور که خودش ‫می‌گه، موهبت‌داره؟
‫چی شده؟
اون تنها کسیه که به کل قضیه اشراف داره.
‫اون گفت که: «من می‌خوام همه‌چیو ‫حل و فصل کنم، پس بشینین و تماشا کنین.»
مترجم: زمانی که قسمت‌های مرموز و حل نشده‌ی یک .نمایش به‌طور ناگهانی مشخص و آشکار می‌شوند
‫من دئوس اکس ماکینا هستم، اومدم اینجا ‫تا در آخرین بخش این نمایش پرونده رو حل کنم!
‫اساساً، من یه کارآگاه باهوش و موهبت‌دارم.
‫به‌هرحال، بیاید به بخشی برسیم ‫که همه‌چیز در اون حل شده.
‫من داشتم به زمزمه‌های یکم قبل گوش می‌دادم.
‫انگاری خیلی‌هاتون فکر می‌کنین فرشته اونو کشته.
‫همون‌طور که می‌دونین، فرشته‌ها...
‫وجود دارن.
‫شما تماشاچیا، فرشته‌ها هستین.
‫این قتل و این نمایش، ارتباط عمیقی با هم دارن.
‫این نمایش راجع‌به بخت‌برگشتگیه.
‫میزها بین فرشته‌ها و انسان‌ها می‌چرخن،
.و مجری‌های اعدام به خودِ اعدامی‌ها تبدیل می‌شن
‫یک صندلی خالی اینجا وجود داره.
‫پلیس شهری فکر می‌کنه آقایی که رو ‫اون صندلی بود و ناپدید شده، مجرمه.
‫اما این داستان درباره‌ی یه واژگونیه.
‫سیستم انتقال قدرت تغییر می‌کنه،
‫و قربانی و مهاجم جاشون رو عوض می‌کنن.
‫به عبارت دیگه، اون مهاجم نیست.
‫اون قربانیه.
‫و قربانی تمام مدت اینجا بود.
‫این همون بخت‌برگشتگیه.
‫و در نتیجه مهاجم قربانی شده.
‫حالا، آقایونِ پلیس، نوبت شماست.
.صرفاً بیهوشه
‫لازم نیست اینقدر عجله داشته باشین.
.حالا بریم سراغ فیل توی اتاق
‫فیل در اتاق، یک اصطلاح استعاری زبان انگلیسی است که منظورش مشکل ‫یا ریسک واضحی است که هیچ‌کس نمی‌خواهد در موردش بحث یا کار کند.
‫اون مرد کیه و چرا باید ربوده بشه؟
.معلومه می‌تونستین اینو از مهاجم بپرسین
.از اولش هم قتلی در کار نبوده
.خب جنابی که افتادی، خودت رو نشون بده
‫چی؟!
‫کِی متوجه شدی؟
‫از اولش.
‫وقتی واسه اولین‌بار توی اتاق سبز دیدمت،
‫رنگت پریده بود و داشتی مثل چی ‫یک تُن آب رو می‌خوردی.
‫دلیلش این بود که ازت خون گرفته شده بود.
‫برای خلاص شدن از شر پلیس امنیتی، پلیس ‫شهری، و کارشناسان پزشکی قانونی،
‫باید از خون تازه خودت استفاده می‌کردی.
‫برای جعل ضربانت، از مواد پلاستیکی سیلیکونی ‫که توی نمایش‌ها استفاده می‌کنین، استفاده کردی.
‫به همکاری یک نمایشنامه‌نویس برای ‫انجام این نمایش نیاز داشتی.
‫اون شریک جرمه، نه؟
‫درسته.
‫نمایشنامه‌نویس و من باهم نقشه کشیدیم.
‫نگو قراره یه موهبت‌دارِ رومخ ‫به‌عنوان یه کارآگاه یهو سروکله‌ش پیدا بشه...
‫نه هر کارآگاهی. بهترین کارآگاه.
‫من...
‫نه... من یه بازیگرم.
‫من چیزی می‌شم که نیستم و ‫زندگی‌ای می‌سازم که وجود نداره،
‫همه تلاشم رو به‌کار می‌گیرم که ‫انسانیت واقعی رو به نمایش بذارم.
‫وقتی می‌خوای شیوه‌ای از زندگی رو به ‫تصویر بکشی، چیزی اجتناب‌ناپذیر وجود داره.
‫اون مرگه.
‫وظیفه‌ی نهایی من این بود که ‫نقش یه مرگ واقعی رو بازی کنم.
‫برای من، رسیدن به اوج بازیگری یعنی همین.
‫من اولین بازیگری هستم که نقش مرگ رو بازی می‌کنم.
‫می‌خواستم تماشاگرای اینجا ببیننش.
‫پشیمون نیستم.
‫من این‌طوری زندگی می‌کنم.
‫به‌نظرم فوق‌العاده‌ای.
‫این کاری نیست که هر کسی بتونه انجامش بده.
...حالا که حرفش شد
‫به چهره‌های تماشاگرا نگاه کن.
‫همه‌ی افراد اینجا دو چیزِ مشترک دارن.
‫اول اینکه اون‌ها مخصوصاً برای دیدن بازی شما اومدن.
‫و دیگری اینکه اون‌ها از نزدیک شاهد مرگ یک شخص بودن.
‫خیلی مطمئن نیستم، اما مجبور کردن تماشاگرا ‫برای گرفتن همچین چهره‌ای به خودشون...
‫واقعاً اوج بازیگری محسوب می‌شه؟
‫که اینطور...
‫من تمام این نقش‌بازی کردنا رو برای خودم انجام می‌دادم.
‫رامپو.
‫این عینک فوق‌العاده‌ست، آقا!
‫راجع‌به اون...
‫با این عینک و توانایی ویژه‌م، ‫دیگه چیزی جلودارم نیست!
.آقایون، خسته نباشید
‫از وقتی شما و پلیس امنیتی رو دیدم،
‫متقاعد شده بودم که شما این پرونده رو حل می‌کنین.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم همچین سلاح مخفی‌ای داشته باشین.
‫در مورد اون...
‫به نظرم شما باید در مورد حل ‫این پرونده توی پاسگاهمون توضیح بدین.
ولی می‌تونم توی مجوزم ثبتش کنم.
‫«همه‌ی این‌ها به لطف توانایی ویژه‌مه «!که این پرونده رو حل کردیم
‫شوخی کردم.
شما موهبت‌دارین؟
‫درست مثل داخل نمایش؟
‫شگفت‌انگیزه!
‫کارآگاه جوانمون موهبت‌داره؟!
‫درسته.
‫یه جُرم‌حل‌کنِ موهبت‌دار.
‫کارآگاه برجسته، ادوگاوا رامپو، در خدمت شما!
‫صبر کن ببینم.
جناب، اون قضیه‌ی صحبت با .پلیس‌ها با من
‫رامپو از کارِ کارآگاهیش خسته شده.
‫ها؟ من که سرحالِ سرحالم.
‫تو حقیقت رو به سادگی از طریق مشاهده ‫و استنتاج، استنباط می‌کنی.
‫هرگز از هیچ توانایی خاصی استفاده نکردی.
‫چی داری می‌گی؟
‫خودت گفتی من موهبت‌دارم.
‫زبون حالیت نیست...
‫بیخیال، واقعاً فکر می‌کنی...
‫که اگه موهبت‌دار نبودم فوراً می‌تونستم ‫این پرونده رو حل کنم؟
‫گمون نکنم!
‫اگه پلیس می‌خواد واسه‌م پاچه‌مالی کنه، الان وقتشه.
‫توانایی حل سریع جرایم...
‫یک توانایی خدادادیه که می‌تونه .شغل پلیس رو تهدید کنه
‫دل تو دلم نیست سوار ماشین پلیس بشم!
‫به‌نظر می‌رسه که قراره یه‌مدتی طول بکشه، ‫پس اونجا می‌بینمتون، آقا.
‫بسیار خب.
‫می‌خوام در مورد کارای حل و فصلش .با اگاوا-سان صحبت کنم
‫اونجا می‌بینمت.
‫افسر، لطفاً مواظب رامپو باشین.
‫اطاعت می‌شه!
‫خدافظ.
‫فوکوزاوا-سان!
‫بعداً می‌بینمت!
‫فوکوزاوا-سان، ها؟
‫یه‌لحظه وقت دارین؟
‫فوکوزاوا-سان.
‫می‌تونم چیزی ازتون بپرسم؟
‫اون مرد که یه‌مدت بیهوش بود کیه؟
‫به من گفتن که این آقا هدف دیگه‌ی این پروژه هستن.
‫بهت گفتن؟
‫من نقشه‌ی این پروژه رو همراه با ‫نمایشنامه‌نویس، کوراهاشی ریختم.
‫ولی انگار که نقشه‌های خودشو داره.
‫آقای کت‌وشلوارپوش به‌ندرت در انظار عمومی ظاهر می‌شه.
‫ظاهراً، گرفتن اون یکی از اهدافش بوده.
‫فوکوزاوا-سنسه!
‫قربانی تمام مدت اینجا بوده؟
‫چی شده؟
‫نمایشنامه‌نویس در اتاقش به قتل رسیده!
‫چی؟!
‫نه...
‫به‌نظر نمی‌رسه نشونه‌ای از کشمکش ‫در صحنه وجود داشته باشه.
.توی اتاق قفل شده، از پشت زدنش
‫قتل توی اتاقی دربسته؟
چه اتفاقی داره می‌افته؟
جناب، هنوز نرسیدیم؟
‫چیزی نمونده.
‫قسمت ‫بعدی
‫40
‫رازهای ‫تاسیس ‫آژانس ‫کارآگاهی
A N I M E L I S T
S a y a K a & M o e i n K m l
.هوممم